Κάρολος Παπούλιας

Από Metapedia

Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Ο Κάρολος Παπούλιας, Έλληνας πολιτικός, ιδρυτικό μέλος του Πα.Σο.Κ. που διατέλεσε βουλευτής, φίλος της οικογένειας του Ανδρέα Παπανδρέου που διατέλεσε υπουργός των κυβερνήσεων του κόμματός του και 6ος Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας, γεννήθηκε στις 4 Ιουνίου 1929 στο Μολυβδοσκέπαστο του νομού Ιωαννίνων.

Είναι παντρεμένος με την ψυχολόγο Μαρία, [Μαίη], Πάνου-Παπούλια και απέκτησαν τρεις κόρες, τη Φανή που είναι ιστορικός και τη Βίκυ, παιδαγωγό στο επάγγελμα, που γεννήθηκαν στην Αθήνα και την Άννα, φωτογράφο, που γεννήθηκε στην Κολωνία, όταν μετά το 1963 εγκαταστάθηκαν στη Γερμανία, όπου η σύζυγος και οι κόρες του είναι έκτοτε μόνιμοι κάτοικοι.
Κάρολος Παπούλιας
Συνοπτικές πληροφορίες αξιώματος
- Πρόεδρος Δημοκρατίας -
Έναρξη Θητείας : 12 Μαρτίου 2005
Λήξη θητείας :
Προκάτοχος
Διάδοχος

Πίνακας περιεχομένων

Βιογραφία

Πατέρας του ήταν ο υποστράτηγος [εύελπις τάξεως 1911], Γρηγόριος Παπούλιας, με καταγωγή από την Κορινθία και μητέρα του η Ηπειρώτισσα Βασιλική Παπούλια, που ανήκε σε μια από τις παλαιότερες οικογένειες της Παραμυθιάς στο νομό Θεσπρωτίας. Οφείλει το όνομά του στον στον Καρλ Κάουτσκι, καθώς τόσο ο νονός του στρατηγός Βλάχος, όσο και ο πατέρας του ήταν θαυμαστές του Αυστριακού σοσιαλιστή στοχαστή. Το 1936 έμεινε ορφανός από τον πατέρα του. Τελείωσε το δημοτικό σχολείο Πωγωνιανής και συνέχισε τις γυμνασιακές του σπουδές διαδοχικά στα Γυμνάσια Πωγωνιανής, Ζωσιμαίας Ιωαννίνων, Παλαιού Φαλήρου, στο 7ο Γυμνάσιο Παγκρατίου. Το 1937 μαζί με τη μητέρα του εγκαταστάθηκαν στην Αθήνα, όμως λίγο καιρό αργότερα επέστρεψαν στην Πωγωνιανή Ηπείρου, όπου το 1941 η οικογένεια Καναβού τον δήλωσε ως 14ο μέλος της, προκειμένου να δικαιούται συσσίτιο.

Το 1943 έγινε αντάρτης στο 15ο Σώμα του ΕΛΑΣ, μεταφέροντας πληροφορίες, το 1944 οργανώθηκε στην ΕΠΟΝ και έλαβε μέρος στη μάχη με τους Γερμανούς, στο Χάνι Δελβινάκι. Το 1945, στη διάρκεια του Εμφυλίου πολέμου εγκαταστάθηκε με τη μητέρα του στην οδό Φιλολάου 31 στο Παγκράτι, στην Αθήνα, όπου θα εργαστεί ως ταχυδρόμος στο Σανατόριο «Σωτηρία». Στα νεανικά του χρόνια ήταν αθλητής του βόλλεϋ, αγωνιζόμενος στον Εθνικό Γυμναστικό Σύλλογο, του οποίου αργότερα έγινε πρόεδρος, ενώ υπήρξε μέλος μέχρι τα 28 του χρόνια, της Εθνικής Ομάδας βόλλεϋ καθώς και πρωταθλητής Ελλάδος στο άλμα επί κοντώ, τα χρόνια 1947-48-49, την εποχή των Ρουμπάνη και Ρήγα Ευσταθιάδη. Τον Ιανουάριο του 1952, σε ηλικία 23 ετών, παρουσιάστηκε στο Κέντρο Εκπαίδευσης Νεοσυλλέκτων Κορίνθου, για να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία στο Πεζικό. Κρίθηκε ανυπότακτος και στη υπηρέτησε στη Σχολή Πληροφοριών, όπου εκπαιδεύτηκε ως ανακριτής αιχμαλώτων.

Σπουδές

Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, και στα Πανεπιστήμια Μιλάνου και Κολωνίας, όπου στις 4 Ιουλίου 1968 υπέβαλε διδακτορική διατριβή στην Νομική Σχολή. Εισηγητής του ήταν καθηγητής Gerhard Kegel και συνεισηγητής ο καθηγητής Gottfried Baumgärtel, η διατριβή είχε θέμα «Erwerb und Verlust des unmiHelbaren Besitzes im griechishen und deutschen Recht», [«Η κτήση και η απώλεια της Νομής και το ελληνικό και γερμανικό δίκαιο»]. Στη διάρκεια της συγγραφή του ανέτρεξε σε 203 μελέτες από τις οποίες 136 γερμανικής, 23 ελληνικής, 17 γαλλικής, 16 ιταλικής, 4 αυστριακής και 9 ελβετικής βιβλιογραφίας. Υπήρξε επιστημονικός συνεργάτης του Ινστιτούτου Νοτιοανατολικής Ευρώπης του Πανεπιστημίου του Μονάχου.

Το στρατιωτικό καθεστώς του 1967 τον βρήκε στην τότε Δυτική Γερμανία, όπου πρωτοστάτησε στην οργάνωση της Σοσιαλιστικής Δημοκρατικής Ένωσης Εξωτερικού, που όριζε τον σοσιαλισμό ως «κίνημα λαϊκό, δημοκρατικό και ανθρωπιστικό» για την διεκδίκηση των «τελικών» του στόχων, δηλαδή την «κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο», [ΣΔΕ/966:5,28], της οποίας εκλέχτηκε Γενικός Γραμματέας. Διατέλεσε ιδρυτικό μέλος συνδικαλιστικής οργάνωσης και τακτικός συνεργάτης της ελληνικής ραδιοφωνικής εκπομπής της Deutsche Welle. Γνωρίζει και ομιλεί γερμανικά, γαλλικά και ιταλικά.

Πολιτική δράση

Κομματική δραστηριότητα

Διατέλεσε μέλος του Πα.Σο.Κ. καθώς και μέλος

  • της Κεντρικής Επιτροπής,
  • του Συντονιστικού Συμβουλίου,
  • του Εκτελεστικού Γραφείου,
  • της Πολιτικής Γραμματείας,
  • Γραμματέας της Επιτροπής Διεθνών Σχέσεων από τον Απρίλιο του 1975 μέχρι το 1985,
  • μέλος της Συντονιστικής επιτροπής των Σοσιαλιστικών και Προοδευτικών κομμάτων της Μεσογείου.

Βουλευτής

Απέτυχε να εκλεγεί στις εκλογές του Δεκεμβρίου 1974 ως υποψήφιος βουλευτής Ιωαννίνων, αν και πρώτος αριθμό ψήφων, ενώ εκλέγονταν έκτοτε συνεχώς από το 1977 έως το 2004.

Υπουργός

Διετέλεσε

  • υφυπουργός Εξωτερικών από τις 21 Οκτωβρίου 81 έως 8 Φεβρουαρίου 1984,
  • αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών από τις 8 Φεβρουαρίου 1984 έως 5 Ιουνίου 1985 και από τις 5 Ιουνίου 1985 έως 26 Ιουλίου 1985,
  • υπουργός Εξωτερικών από τις 26 Ιουλίου 1985 έως 18 Νοεμβρίου 1988 και από τις 18 Νοεμβρίου 1988 έως 17 Ιουνίου 1989,
  • υπηρεσιακός υπουργός Εξωτερικών από τις 18 Ιουνίου 1989 έως 2 Ιουλίου 1989,
  • αναπληρωτής υπουργός Εθνικής Άμυνας από τις 23 Νοεμβρίου 1989 έως 13 Φεβρουαρίου 1990, στην οικουμενική κυβέρνηση Ξενοφώντα Ζολώτα,
  • υπουργός Εξωτερικών από τις 13 Οκτωβρίου 1993 έως 8 Ιουλίου 1994, από τις 8 Ιουλίου 1994 έως 15 Σεπτεμβρίου 1995 και από τις 15 Σεπτεμβρίου 1995 έως 22 Ιανουαρίου 1996.

Με αυτή του την ιδιότητα ήταν επικεφαλής του Συμβουλίου Υπουργών της Ε.Ε. στη διάρκεια της ελληνικής προεδρίας το 1994, ενώ ήταν μέλος της Ομάδας Επαφής για την πρώην Γιουγκλοσλαβία, στην προσπάθεια για την επίλυση της κρίσης στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, ενώ την υπογραφή του έχει η ενδιάμεση συμφωνία της χώρας μας με την FYROM.

Διακρίσεις

Είναι επίτιμος Διδάκτορας:

  • του Τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Οικονομικών και Πολιτικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας,
  • των Τμημάτων Ιστορίας–Αρχαιολογίας και Φιλοσοφίας, Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων,
  • της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Περούτζια, στις 26 Ιανουαρίου 2006,
  • του Τμήματος Νομικής του Πανεπιστημίου Αθηνών [1], από τις 8 Φεβρουαρίου 2008,
  • του Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πειραιώς [2], από τις 26 Μαΐου 2011,
  • της Νομικής Σχολής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης, την 1η Οκτωβρίου 2008,

του έχει απονεμηθεί

  • τιμητική διάκριση του Τάγματος των Σταυροφόρων του Παναγίου Τάφου, [3], στις 11 Ιουλίου 2011,

ενώ είναι επίσης επίτιμος δημότης του Μιλάνου και του Αργυροκάστρου και έχει τιμηθεί στις 26 Μαρτίου 2010, με το Χρυσό Μετάλλιο της Πόλεως των Ιωαννίνων.

Το όνομα του δόθηκε σε παραλίμνια οδό των Ιωαννίνων, μετά από ομόφωνη απόφαση του δημοτικού συμβουλίου της πόλεως, η οποία ξεκινά από το πάρκο Κατσάρη και φτάνει ως τη Βογιάνο, που ονομάστηκε Λεωφόρος Κάρολου Παπούλια [4].

Πρόεδρος Δημοκρατίας

Εκλέχθηκε Πρόεδρος της Δημοκρατίας [5]

με την σύμπραξη των κομμάτων Πα.Σο.Κ. και Νέα Δημοκρατία, αποσπώντας 279 ψήφους σε σύνολο 300 βουλευτών.

Επανεκλέχθηκε [6] για 2η συνεχή θητεία

  • στις 3 Φεβρουαρίου 2010, σε ψηφοφορία στην οποία πήραν μέρος 298 βουλευτές.

Υπέρ του ψήφισαν 266 βουλευτές από τα κόμματα Πα.Σο.Κ., Νέα Δημοκρατία και Λαϊκό Ορθόδοξο Συναγερμό, [Λα.Ο.Σ.], ενώ "Παρών" ψήφισαν 32 βουλευτές, από το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας, [Κ.Κ.Ε.], και Συνασπισμό Ριζοσπαστικής Αριστεράς, [Συ.Ριζ.Α.] και στις 12 Μαρτίου 2010 ανέλαβε τα καθήκοντά του.

Η αναγγελία της εκλογής του από την τότε Πρόεδρο της Βουλής Άννα Ψαρούδα-Μπενάκη, αποτελεί αντικείμενο αντιπαραθέσεων και δυσμενούς κριτικής. Στην προσφώνησή της [7] η τότε Πρόεδρος της Βουλής ανέφερε ότι «τα εθνικά σύνορα και ένα μέρος της εθνικής κυριαρχίας θα περιορισθούν χάριν της ειρήνης, της ευημερίας και της ασφάλειας στη διευρυμένη Ευρώπη, τα δικαιώματα του ανθρώπου και του πολίτη θα υποστούν μεταβολές καθώς θα μπορούν να προστατεύονται, αλλά και να παραβιάζονται από αρχές και εξουσίες πέραν των γνωστών και καθιερωμένων και πάντως η Δημοκρατία θα συναντήσει προκλήσεις και θα δοκιμασθεί από ενδεχόμενες νέες μορφές διακυβέρνησης.»

Κριτική

Στη διάρκεια της θητείας του στο υπουργείο των Εξωτερικών, εμφανίστηκε ως ένας από τους δανειστές του τότε πρωθυπουργού και προσωπικού του φίλου Ανδρέα Παπανδρέου, στην κατασκευή της κατοικίας στην οδό Αγράμπελης. Ως πρόεδρος της Δημοκρατίας, έχει συνδέσει το όνομά του με τις υπογραφές για την επιβολή επαχθών δημοσιονομικών μέτρων σε βάρος της Ελλάδος, από μέρους του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και με την εγκατάσταση τριμερούς επιτροπής, [«Τρόικας»], ελέγχου των δημόσιων Οικονομικών. Στην επέτειο της απελευθερώσεως της Θεσσαλονίκης την 26η Οκτωβρίου 2011, πολίτες δεν επέτρεψαν τη διεξαγωγή της καθιερωμένης παρελάσεως και τον ανάγκασαν να απομακρυνθεί [8] από την εξέδρα των επισήμων.

Συγγραφικό έργο

  • Δημοσίευσε σειρά άρθρων πολιτικής και κοινωνιολογικής σκέψης σε ευρωπαϊκές εφημερίδες και περιοδικά με την υπογραφή «Karl Papoulias»,
  • «Ein Brevier griechischer Resistancegeschicchte», περιεκτική ανατομία της Ελληνικής Αντίστασης, [εκδόσεις «Suhrkamp», Frankfurt, 1969]

Εξωτερικές συνδέσεις

Παραπομπές



Πρόεδροι Δημοκρατίας της Ελλάδας
Παύλος Κουντουριώτης | Θεόδωρος Πάγκαλος | Παύλος Κουντουριώτης | Αλέξανδρος Ζαϊμης | Γεώργιος Παπαδόπουλος | Φαίδων Γκιζίκης | Μιχαήλ Στασινόπουλος | Κωνσταντίνος Τσάτσος | Κωνσταντίνος Καραμανλής | Ιωάννης Αλευράς | Χρήστος Σαρτζετάκης | Κωνσταντίνος Καραμανλής | Κωνσταντίνος Στεφανόπουλος | Κάρολος Παπούλιας | Προκόπης Παυλόπουλος