Κωνσταντίνος Φαλτάιτς

Από Metapedia

Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Ο Κώστας Φαλτάιτς Έλληνας εθνικιστής, δημοσιογράφος, λαογράφος, λογοτέχνης, πρωτοπόρος ιστορικός ερευνητής και μελετητής της Ελληνικής Παραδοσιακής μας Κληρονομιάς και στιχουργός, γεννήθηκε το 1891 στη Σμύρνη και πέθανε στις 21 Οκτωβρίου 1944 στη Σκύρο. Κηδεύτηκε και τάφηκε με την πάνδημη συμμετοχή όλων των κατοίκων του νησιού.

Ήταν παντρεμένος με την Ευφροσύνη, κόρη του Φραγκούλη Κωνσταντίνου Μαλατέστα -Φραγκούλη και της Άννας Γρηγοριάδη, η οποία γεννήθηκε το 1907 στη Σκύρο, όπου πέθανε και τάφηκε το 1986. Από το γάμο τους γεννήθηκε στις 3 Ιανουαρίου 1938 στην Αθήνα, ο Μάνος Φαλτάιτς, συγγραφέας και ζωγράφος, ιδρυτής του ομώνυμου Ιστορικού και Λαογραφικού Μουσείου στην Σκύρο.
Κώστας Φαλτάιτς

Πίνακας περιεχομένων

Βιογραφία

Το όνομα Φάλταγης [1], είτε σαν επίθετο, είτε σαν μικρό όνομα είναι από τα ελάχιστα εκείνα Ελληνικά ονόματα που διασώθηκαν μετά την επικράτηση του Χριστιανισμού, ενώ η πρώτη γραπτή αναφορά του ονόματος σώζεται το 1643 όταν ο πρόγονος τους Κυπαρίσσης Φάλταγης υπήρξε επικεφαλής αντιπροσωπείας Προεστών Σκυριανών που πήγε στην Κωνσταντινούπολη για να ρυθμίσει το θέμα εγκατάστασης στη Σκύρο του Τούρκου καδή.

Γενικά

Ο Μάνος Φαλτάιτς κατάγονταν από την προβυζαντινή αριστοκρατική οικογένεια των Φαλταγηδών της Σκύρου, επίθετο το οποίο παραλλάχθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα σε Φαλτάϊτς, καθώς ο παππούς του και άλλα μέλη της οικογένειας έζησαν στην Οδησσό και στο Ταϊγαρόγκ της Ρωσίας, λόγω των επιχειρηματικών τους δραστηριοτήτων. Στις ίδιες πόλεις έδρασαν και ο άλλος κλάδος της οικογένειας Φαλτάιτς, οι αδερφοί Τζάνοι, οι οποίοι διαδραμάτισαν ηγετικό ρόλο στη Φιλική Εταιρεία και στην επανάσταση της Μολδοβλαχίας, ως στενοί συνεργάτες του εθνικού ευεργέτη Ιωάννη Βαρβάκη και του Αλέξανδρου Υψηλάντη. Μέχρι το 1821 μέλη της οικογένειας χρημάτισαν προεστοί, γραμματείς, επίτροποι και δημογέροντες της Χώρας στη Σκύρο.

Οικογένεια Φαλτάιτς

Παππούς του ήταν ο Γεωργαντής Φάλταγης, που συμμετείχε στην Ελληνική εθνεγερσία του 1821 και πολέμησε με τον Γεώργιο Καραϊσκάκη στη μάχη του Φαλήρου και το 1827, πήρε μέρος στην πολιορκία της Ακροπόλεως των Αθηνών. Πατέρας του ήταν ο Δημήτριος Γεωργαντής-Φαλτάιτς, λόγιος που γεννήθηκε το 1855 και πέθανε το 1900 στη Σκύρο και μητέρα του η Άννα, κόρη του Νικολάου Μαρτσέλο και της Μαρίας Γριμάλδη, που γεννήθηκε στη Σμύρνη και πέθανε το 1944, στη Σκύρο. Οι γονείς του Κωνσταντίνου Φαλτάιτς παντρεύτηκαν στη Σμύρνη. Ο Κώστας είχε τέσσερις αδελφές, μία από τις οποίες ήταν η Μαρία που γεννήθηκε το 1883 κι έναν μικρότερο αδελφό, το Νίκο, που ήταν στέλεχος της δισκογραφικής εταιρείας Columbia, ο οποίος παντρεύτηκε την κόρη του Νικολή Αλεξάνδρου, εγγονή της Ουρανίας, μιας από τις τρεις αδελφές του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, ενώ ήταν συγγενής της εθνικίστριας λαογράφου Αγγελικής Χατζημιχάλη, από την πλευρά της οικογένειας των αδελφών Τζάνου.

Έζησε τα παιδικά του χρόνια στη Σκύρο, μεταξύ Μελικαρούς και της Βιγλατορίας του Παληόπυργου. Αποφοίτησε από την Βαρβάκειο Σχολή και σπούδασε Φιλολογία και Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, στο οποίο αναγορεύτηκε διδάκτορας της Νομικής, χωρίς να ασκήσει το επάγγελμα του δικηγόρου. Την περίοδο που ακολούθησε τον Ελληνοϊταλικό και Ελληνογερμανικό πόλεμο, όταν η Ελλάδα βρέθηκε υπό κατοχή, ο Φαλτάιτς μετακόμισε στη Σκύρο με τη σύζυγο και το γιο τους, όπου πέθανε ο ίδιος και παρέμειναν ως το τέλος της ένοπλης εξεγέρσεως των μελών, οπαδών και φίλων του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος, οι οικείοι του. Το όνομα του αναφέρεται μεταξύ των επιφανών Ελλήνων Τεκτόνων [2].

Δημοσιογραφική δράση

Ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία από το 1910, συνεργαζόμενος με πολλές εφημερίδες και περιοδικά, όπως «Η Ακρόπολις», το «Εμπρός», ο «Ελεύθερος Λόγος», το «Μπουκέτο» [3], η «Ναυτική Ελλάς», «Παρνασσός», «Ελεύθερος Άνθρωπος» και άλλα έντυπα της εποχής του.

Βαλκανικοί Πόλεμοι

Στα χρόνια 1912-13, την περίοδο των Βαλκανικών Πολέμων, υπηρέτησε ως ναύτης σε αντιτορπιλικά και στο θωρηκτό «Αβέρωφ», ενώ αρθρογραφούσε στην εφημερίδα «Ακρόπολις» του Βλάση Γαβριηλίδη, δημοσιεύοντας ανταποκρίσεις και περιγραφές, εν είδει επιστολών, από τις ναυμαχίες της Έλλης, της Λήμνου, στον πόλεμο των αντιτορπιλικών στα Στενά του Ελλήσποντου και των νησιών του Αιγαίου. Τα κείμενα του αυτής της περιόδου αναδημοσιεύθηκαν το 1915 στην εφημερίδα «Ακρόπολις» και σύμφωνα με τον Γαβριηλίδη «...έχουν θαυμασθή από τους εξοχωτέρους των λογογράφων μας, δια την ποιητικήν των δύναμιν και την πραγματικήν των αλήθειαν...» [4].

Κατέγραψε την ιστορία του Λαδίσλαου Κασβίνσκυ, δημοσιεύοντας άρθρο με τίτλο «Αβρέτ-Ισάρ» στη «Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια Δρανδάκη». Το άρθρο βασίζεται σε όσα αφηγήθηκε ο Κασβίνσκυ στις Ελληνικές Αρχές μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης το 1912, στην προσπάθειά του να τους πείσει να του παραχωρήσουν την εκμετάλλευση του μεταλλείου [5].

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

O Φαλτάιτς διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στην δικαίωση και την καταξίωση της μνήμης και του έργου του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, καθώς η τυχαία γνωριμία του με τις αδελφές του Παπαδιαμάντη, σχεδόν 10 χρόνια μετά τον θάνατο του Παπαδιαμάντη, οδήγησε τον Φαλτάιτς να αναλάβει πρωτοβουλίες ώστε να τιμηθεί ο λογοτέχνης και να σωθούν από τη δυστυχία οι τρεις ανύπανδρες αδελφές του. Με πλήθος δημοσιευμάτων έστρεψε την προσοχή του λογοτεχνικού και δημοσιογραφικού κόσμου, αλλά και της Ελληνικής πολιτείας στην διάσωση των έργων του Παπαδιαμάντη, ενώ με ενέργειες και πρωτοβουλία του Φαλτάιτς στήθηκε η προτομή του Παπαδιαμάντη στην Σκιάθο, οργανώθηκε καλλιτεχνικό μνημόσυνο, σώθηκε και δημοσιεύτηκε ένα μεγάλο μέρος αδημοσίευτων έργων του συγγραφέα, ενώ κατάφερε να διασωθεί το σπίτι του Παπαδιαμάντη, το οποίο μετατράπηκε σε μουσείο.

Μικρασιατική Εκστρατεία

Κώστας Φαλτάιτς1.jpg
Από τον Μάρτιο του 1921 μετείχε στην Μικρασιατική Εκστρατεία ως πολεμικός ανταποκριτής της εφημερίδας «Εμπρός» και κάλυψε τις κινήσεις του Ελληνικού Στρατού από την περιοχή της Νικομήδειας μέχρι τις πύλες της Άγκυρας. Κατέγραψε τις μάχες στη Νικομήδεια, την Προύσα, το Ουσάκ, το Αδά Παζάρ, το Εσκή Σεχήρ, το Καραμουσάλ, την Κιουτάχεια, ενώ τον Αύγουστο του 1921 τραυματίστηκε, από αεροπορική επιδρομή, στη μάχη του Σαγγάριου. Παρά τη θέληση του, επέστρεψε στην Αθήνα τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς, στέλνοντας την τελευταία του ανταπόκριση από το Κιοπρού Χισάρ. Με βάση τις δικές του ανταποκρίσεις, ημερολογιακές σημειώσεις, μαρτυρίες και απομνημονεύματα που κατέγραψε τους τελευταίους μήνες πριν την Μικρασιατική Καταστροφή, αλλά και δημοσιεύματα άλλων πολεμικών συντακτών, τα οποία κατέγραψε, συγκέντρωσε, αποδελτίωσε και καλύπτουν την περίοδο από το 1919 έως και το 1926, συγκρότησε το Ιστορικό Αρχείο των γεγονότων της Μικράς Ασίας, το οποίο φυλάσσεται στο Μουσείο [6] Μάνου Φαλτάιτς και της συζύγου του, Αναστασίας Φαλτάιτς. Μετά την Μικρασιατική καταστροφή συγκλονίστηκε και συνέλαβε την ιδέα του Ομαδισμού και ανέλυσε με φιλοσοφική σκέψη και επιχειρήματα, την έλλειψη ομοψυχίας, τον εγωκεντρισμό, την αντιπαλότητα των πεποιθήσεων, την αδιαφορία για τα κοινά και πρότεινε την συνεργασία, τον αλληλοσεβασμό, την κοινωνική ανασυγκρότηση και τη συλλογικότητα.

Η σχέση του με τη Σκύρο

Η μυθολογία της Σκύρου, η ιστορία της, η λαογραφία και οι παραδόσεις του λαού της, ήταν οι κύριες ασχολίες του. Συνέβαλε στην ανάπτυξη του νησιού, που θεωρούσε ιδιαίτερη πατρίδα του, ως ιδρυτής και πρόεδρος του Συνδέσμου Σκυρίων, που ιδρύθηκε το 1922, και βοήθησε, στην κατασκευή του δρόμου Σκύρου-Λιναριάς και Σκύρου-Τρεις Μπούκες, στην ακτοπλοϊκή σύνδεση Πειραιά-Σκύρου, στη συγκοινωνία με την Κύμη, αλλά και στην τηλεφωνική σύνδεση της Σκύρου με την Αθήνα και τη Χαλκίδα. Πρωτοστάτησε στην αποστολή αντιελονοσιακού κρατικού συνεργείου το 1919, βοήθησε στη δημιουργία νέου σχολικού κτιρίου, στη δημιουργία γυμναστηρίου, στην ίδρυση σχολής φυτικών βαφών και στην προσπάθεια ιδρύσεως βιοτεχνικής σχολής στο νησί.

Με δικές του προσπάθειες επανεκδόθηκε η εφημερίδα «Σκύρος», ξεκίνησαν οργανωμένες προσπάθειες τουριστικής αναπτύξεως του νησιού, με οργάνωση εκδρομών αλλά και με διοργάνωση καλλιτεχνικών εκθέσεων στην Αθήνα, δημιουργήθηκε αρχαιολογικό και λαογραφικό μουσείο το 1930, καταρτίστηκε ιστορικό αρχείο, αλλά και έγιναν προσπάθειες για τη διενέργεια αρχαιολογικών ανασκαφών. Τέλος, σε δική του πρωτοβουλία οφείλεται η ανέγερση μνημείου και η οργάνωση εορτών για τον Άγγλο ποιητή Ρούπερτ Μπρούκ [Rupert Brooke], ο οποίος πέθανε το 1915 και ενταφιάσθηκε στη Σκύρο. Οι συντοπίτες του τον λάτρεψαν σαν σύμβολο, για τις ιδέες και την προσφορά του στον τόπο τους.

Καθεστώς 4ης Αυγούστου

Περιλαμβάνεται μεταξύ των συνεργατών της εβδομαδιαίας εφημερίδος «Η Νεολαία» του καθεστώτος της «4ης Αυγούστου» του 1936, υπό τους πρωθυπουργούς Ιωάννη Μεταξά και Αλέξανδρο Κορυζή. Η εφημερίδα ένα εξάμηνο μετά τη διακοπή της κυκλοφορίας της, επανεκδόθηκε ως περιοδικό. Πέρα από επίσημο όργανο της Ε.Ο.Ν., αποτέλεσε εργαλείο «…πνευματικής, θρησκευτικής, ηθικής, κοινωνικής και πολιτικής αγωγής…» των νέων μελών της [7].

Εργογραφία

Δημοσίευσε άρθρα, λαογραφικές, ιστορικές και εθνολογικές μελέτες, μυθιστορήματα, διηγήματα, ποιήματα και μεταφράσεις, ενώ πέρα από το όνομα του και τα αρχικά «Φ.», «Κ.Φ.», που παράπεμπαν σ' αυτόν, υπέγραφε τα κείμενα του με τα ψευδώνυμα «Δαναός», «Κώστας Μάρκελλος» και «Ένας Έλλην». Ήταν μέλος στην «Ένωση Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών» [«Ε.Σ.Η.Ε.Α.»] καθώς και στην «Ανώνυμη Εταιρεία Πνευματικής Ιδιοκτησίας» [Α.Ε.Π.Ι.»].

Ήταν από τους πρώτους Έλληνες ερευνητές που ασχολήθηκε με τους Τσιγγάνους και κατέγραψε στοιχεία για την σχέση τους με το Δημοτικό τραγούδι, την γεωγραφική τους κατανομή στην Ελλάδα και τα ονόματα διαφόρων φυλών. Ο Φαλτάιτς είχε ταυτίσει τους Τσιγγάνους βάσει προσωπικής έρευνας με τον αρχαίο λαό Κίκονες, κάτι που δεν επιβεβαιώνεται από τη σύγχρονη έρευνα.

Συγγραφικό έργο

Πεζά

  • «Ο θάνατος της αδελφής μου»,
  • «Αργία»,
  • «Εξομολόγησις κοριτσιού», το 1923,
  • «Τα καραβάνια»,
  • «Χαρίλαος Φαρέλης», το 1925,
  • «Οι παραστρατημένοι», το 1925,
  • «Τσιγγάνοι και Ορφεύς», το 1930, εκδόσεις του περιοδικού «Μουσικά Χρονικά»,
  • «Ιστορίες του καραβιού», το 1931,
  • «Ταξίδι με τη Τζούλια και άλλα διηγήματα», το 1931.

Ποιητική συλλογή

  • «Μια κόρη του ηλίου», το 1944.

Ιστορικά

  • «Ανέκδοτα του Βασιλέως Γεωργίου Α'», το έργο αποτελεί μέρος της «Πολεμικής Βιβλιοθήκης Ακροπόλεως», της πολεμικής σειράς βιβλίων που εξέδωσε η εφημερίδα «Ακρόπολις»,
  • «Ανέκδοτα του Ναυάρχου Κουντουριώτου», το έργο αποτελεί μέρος της «Πολεμικής Βιβλιοθήκης Ακροπόλεως», της πολεμικής σειράς βιβλίων που εξέδωσε η εφημερίδα «Ακρόπολις»,
  • «Ανέκδοτα του Ελληνοβουλγαρικού Πολέμου», το έργο αποτελεί μέρος της «Πολεμικής Βιβλιοθήκης Ακροπόλεως», της πολεμικής σειράς βιβλίων που εξέδωσε η εφημερίδα «Ακρόπολις»,
  • «Ανέκδοτα του ταγματάρχη Ιωάννη Βελισσαρίου», το έργο αποτελεί μέρος της «Πολεμικής Βιβλιοθήκης Ακροπόλεως», της πολεμικής σειράς βιβλίων που εξέδωσε η εφημερίδα «Ακρόπολις».
  • «Ναυμαχία της Έλλης», το 1919, έργο που διεκδίκησε το Αριστείο Γραμμάτων.

Αποσπάσματα του έργου δημοσιεύτηκαν σε πολλά αναγνωστικά βιβλία, ενώ το περιοδικό «Ναυτική Ελλάς» την αναδημοσίευσε σε σειρά συνεχειών ολόκληρη.

  • «Η γρίπη στη Σκύρο», το 1919,
  • «29η Μαίου. Αι ημέραι της βιαίας απομακρύνσεως από τον θρόνον του Βασιλέως Κωνσταντίνου Β΄», το 1920,
  • «Αυτοί είναι οι Τούρκοι: Αφηγήσεις από τις σφαγές της Νικομήδειας», το Νοέμβριο του 1921.

Περιλαμβάνει συνεντεύξεις-μαρτυρίες, που πάρθηκαν στις αρχές του 1921 στους προσφυγικούς καταυλισμούς της Νικομήδειας και αφορούσαν τις σφαγές του 1919 και 1920, τις οποίες συγκέντρωσε από τους επιζήσαντες Έλληνες, αλλά και Αρμένιους. Το βιβλίο δημοσιεύθηκε αμέσως μετά την επιστροφή του από το Μέτωπο, μεταφράστηκε στα γαλλικά το 1922, από το Ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών και χρησιμοποιήθηκε για τις ανάγκες της Ελληνικής διπλωματίας. Επανεκδόθηκε το 1923 επίσης στα γαλλικά, ενώ εκδόθηκε και στην Αγγλική γλώσσα.

Ως άμεσος μάρτυρας, ο Φαλτάιτς περιγράφει ότι έζησε, «...Εξήντα χιλιάδες άνθρωποι, Έλληνες, Αρμένιοι, Κιρκάσιοι, Αλβανοί, Πέρσαι και Τούρκοι ακόμη έφευγαν μαζί με τον Ελληνικό στρατό, παίρνοντας μαζί των μόνο τη ψυχή των, στο πλησίασμα των Τούρκων του Κεμάλ, και εύρισκαν σωτηρία και άσυλο στην ελεύθερον Ελλάδα ...{...}... Από την περιοχή της Νικομήδειας, μια περιοχή με σαρανταπέντε σχεδόν Ελληνικές πολιτείες και χωριά, με σαράντα σχεδόν αρμενικά χωριά και πολιτείες και με άλλα τόσα κιρκασιακά, δεν έχει μείνη σήμερα άλλο τίποτα από στάχτη και ερείπια, και οι εκατό χιλιάδες των σφαγιασμένων κατά τον αγριότερο τρόπο πού έχει να μας δείξει η ιστορία ανθρώπων, και οι σωροί οι ατελείωτοι των ανθρωπί­νων κοκκάλων που είναι σκορπισμένα στα βουνά , στους κάμπους, στα δάση και στις χαράδρες της Νικομήδειας...».

  • «Το νου μας στη Μακεδονία», το 1927,
  • «Η Παναγία η Ελεημονήτρια», το 1930,
  • «Οι Ηπειρώται που ξενητεύονται», το 1930,
  • «Η εν Σκύρω συρία θεά», το 1939,
  • «Ναοί και λατρείαι του Διονύσου εν Σκύρω», το 1939.

Θεατρικά έργα

  • «Πεπερλίνα», επιθεώρηση που έγραψαν από κοινού με τον Άγγελο Δόξα.

Μελέτες–Δοκίμια

  • «Από τη ζωήν των Αθηνών-Ο άλλος κόσμος», το 1915.

Πρόκειται για αθηναϊκό μυθιστόρημα, στο οποίο υπάρχει η πρώτη δημοσιευμένη καταγραφή του κόσμου των ρεμπετών. Η έρευνα του συνεχίστηκε σε δημοσιογραφικό επίπεδο, με πλήθος δημοσιευμάτων που αφορούν στην κουλτούρα του ρεμπέτικου χώρου. Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Ακρόπολις» [8], με κύριο θέμα του τις καταστροφικές συνέπειες της χρήσης ναρκωτικών.

  • «Ελληνικό ή Γύφτικο; Το πρόβλημα του Δημοτικού μας Τραγουδιού», το 1927, εκδόσεις «Τυπογραφείον Σ. Γαληνάκη»,
  • «Οι πλανόδιοι Ηπειρώται τεχνίται και η εθνική μας υπόθεσις», το 1928,
  • «Γλώσσα και φωτιά», το 1929,
  • «Γλωσσικός σχεδιασμός»,
  • «Η κίνησις εις την δημιουργίαν της γλώσσης», το 1929,
  • «Ο Άγιος Κοσμάς εις το στόμα του Ηπειρωτικού λαού», το 1929,
  • «Το πρόβλημα της καταγωγής των Τσιγγάνων», το 1931,
  • «Ένα επιστημονικόν ερωτηματικόν», το 1934,
  • «Οι Μπραχίδες Τσιγγάνοι της Θεσσαλίας απόγονοι του Απόλλωνος», το 1935,
  • «Σκυριανοί συγγραφείς και φράγοντας», το 1937,
  • «Θέμις Σκύρια. Εισαγωγή εις αρχαιοδολοπικάς ερεύνας», το 1939,
  • «Το πνεύμα της θρησκείας εις τους Έλληνας», το 1941,
  • «Το σπίτι του Παπαδιαμάντη», το 1941,
  • «Δεσμοί προϊστορίας», το 1943.
  • «Ο Άγιος Κοσμάς, ο Αιτωλός εις το στόμα του Ηπειρωτικού λαού».

Μουσικά έργα

Υπήρξε από τους πρώτους ερευνητές που στα γραπτά του κατέγραψε στοιχεία από τα ρεμπέτικα τραγούδια της φυλακής και του τεκέ κι επισήμανε το ενδιαφέρον και τη σημασία τους για τη λαογραφική έρευνα. Ήδη από το 1915, σε διήγημα του στην εφημερίδα «Η Ακρόπολις», είχε συμπεριλάβει μια σειρά από χασικλίδικα δίστιχα. Επίσης, σε κείμενό του στο περιοδικό «Μπουκέτο» στις 7 Φεβρουαρίου 1929, επιχείρησε να στρέψει την προσοχή στα ρεμπέτικα τραγούδια της ανώνυμης δημιουργίας. Παρά την αναγωγή της εκτελέσεως τους αποκλειστικά σε υποκοινωνικούς χώρους, υπογραμμίζει την «...ειλικρίνεια και αυθορμητισμό που εκπλήσσει και γοητεύει» σε αυτά τα πραγματικά «αριστουργήματα» που γράφτηκαν υπό τους ήχους του μπαγλαμά.

Ο Φαλτάιτς, υπογράφοντας άλλοτε με το όνομα του κι άλλοτε ως «Κώστας Ρουμελιώτης», έγραψε στίχους και συνέθεσε τραγούδια για ρεμπέτες, τα οποία απέδωσαν γνωστοί καλλιτέχνες του είδους, όπως ο Στελλάκης Περπινιάδης, η Ρόζα Εσκενάζυ, ο Γιάννης Παπασιδέρης, και άλλοι. Στο αρχείο της ΑΕΠΙ υπάρχουν καταγεγραμμένα τα τραγούδια,

  • «Τα δυο αδέλφια»,
  • «Κιουρντού χιτζασκιάρ (το στήθος μου το νοίκιασα)»,
  • «Τα Μακεδονόπουλα»,
  • «Η νταντά»,
  • «Ξανθά Βαρονέζα»,
  • «Ραστ αραβι μανες (φθίση πως με κατάντησες)»,
  • «Ο ρεμπέτης», «Σαμπαχ (έχω πληγή αγιάτρευτη)»,
  • «Σαν σε βλέπω φως μου»,
  • «Σεγκιαχ μανες (ολημερίς παρακαλώ)»,
  • «Ο Σωτήρχαινας»,
  • «Τζατζας»,
  • «Ραστ νεβα μανες (αν όλα μου τα δάκρυα)»,
  • «Για μια ξανθούλα»,
  • «Γκαριπ χουζαμ μανες (στης φυλακής τα σίδερα)»,
  • «Ένα φιλί στο σκοτάδι»,
  • «Εξταζ»,
  • «Χλαπατσός και Μπισμπιρής»,
  • «Το κόκκινο φουστάνι»,
  • «Μια στιγμή κοντά σου»,
  • «Ναζιάρα»,
  • «Η παραστρατημένη»,
  • «Ταβερναροπούλες»,
  • «Τρία μεράκια»,
    ενώ στο αρχείο του Φαλτάιτς έχουν βρεθεί αρκετά αδημοσίευτα τραγούδια του -στίχοι και νότες.

Ανέκδοτα έργα

Ο Φαλτάιτς άφησε πλήθος από ανέκδοτα έργα του, διηγήματα, σχέδια απομνημονευμάτων, ποιητικές συλλογές και με θεματογραφία για την περίοδο του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου και της Κατοχής της Ελλάδος η οποία ακολούθησε, μεταξύ τους τα

  • «Πως απέθανε η Μικρά Ασία», ανέκδοτο έργο βασισμένο στο ημερολόγιο του από την περίοδο Ιουλίου-Σεπτεμβρίου 1922, στο οποίο κατέγραφε εντυπώσεις, μαρτυρίες, απομνημονεύματα και διάσπαρτες σκέψεις,
  • «Πέρα από τον Σαγγάριο–Από το ημερολόγιο ενός πολεμικού ανταποκριτού»,
  • «Σημειωματάρια Δημοσιογράφου»,
  • «Τρώκται»,
  • «Αποθανουμεν», [28η Οκτωβρίου, 1940, ημέρα του εορτασμού του «Όχι»],
  • «Αποκλεισμός-Το ημερολόγιο της κατοχής (31 Οκτωβρίου 1941–14 Απριλίου 1942»,
  • «Δέησις στον Ήλιο», το 1941, ποίημα για το εμπάργκο στις εισαγωγές τροφίμων και το μεγάλο λιμό στην Αθήνα,
  • «Comando presidio Skyros–Η ιταλική κατοχή της Σκύρου (12 Δεκεμβρίου 1941-11 Σεπτεμβρίου 1943)».

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Παραπομπές

  1. [Το επίθετο της γενιάς των Φαλταγηδών, προέρχεται από το Φαλτάγης, που σημαίνει τον Ταγό της Φυλής.]
  2. Φαλτάιτς Κωνσταντίνος, Λόγιος, Δημοσιογράφος Μεγάλη Στοά της Ελλάδος
  3. «Μπουκέτο», Εβδομαδιαία Εικονογραφημένη Φιλολογική Επιθεώρησις
  4. [Εφημερίδα «Ακρόπολις», Έτος ΕΖ’ Αριθμός 10.830, Παρασκευή 9 Ιανουαρίου 1915.]
  5. [O Λαδίσλαος Κασβίνσκυ μετά από προσπάθειες 25 ετών κατάφερε και το 1920 υπεγράφη από τον Βασιλιά Αλέξανδρο ο νόμος 2414 «περί παραχωρήσεως μεταλλείου χρυσού εις Αβρέτ Ισάρ».]
  6. Μουσείο Φαλτάϊτς
  7. [Η εβδομαδιαία εφημερίδα «Η Νεολαία», κυκλοφόρησε είκοσι φύλλα της, από τις 14 Ιανουαρίου ως τις 27 Μαΐου 1938, και αποτελούσε «Επίσημον Όργανον» της «Εθνικής Οργανώσεως Νεολαίας» [Ε.Ο.Ν.] της Ελλάδος, με διευθυντή σύνταξης τον θαυμαστή και βιογράφο του Μεταξά Δημήτριο Καλλονά. «Η Νεολαία» στη 2η φάση της πέτυχε εντυπωσιακή αύξηση της κυκλοφορίας της, φθάνοντας τα 70.000 τεύχη. Κυκλοφόρησε συνολικά 133 τεύχη, από τον Οκτώβριο του 1938 ως την κατάληψη της Αθήνας από τα γερμανικά στρατεύματα, τον Απρίλιο του 1941. Η ύλη του περιοδικού διαπνέονταν από έντονα εθνικοπατριωτικά αισθήματα, καλλιέργεια της θρησκευτικής πίστεως, αντικομμουνιστικό ιδεολογικό προσανατολισμό, πρόσφερε ποικίλες εγκυκλοπαιδικές γνώσεις, δημοσίευε παιχνίδια και ανέκδοτα, διέθετε πλούσια εικονογράφηση, συστηματικές στήλες αλληλογραφίας και κινήσεως των σχηματισμών της ΕΟΝ, καθώς και προσαρμοσμένη στα ζητούμενα της 4ης Αυγούστου λογοτεχνική ύλη. Σε κάθε τεύχος παρουσιάζονταν ένδοξες μορφές και κρίσιμες στιγμές του ελληνικής Ιστορίας καθώς και αναφορές στη λαϊκή παράδοση. Η Συντακτική Επιτροπή προέκρινε τη Δημοτική ως γλώσσα κατάλληλη για τις τέσσερις τάξεις του Δημοτικού Σχολείου, ενώ δεν απέρριπτε τη συζήτηση για υιοθέτηση του μονοτονικού συστήματος, μόλις τρία χρόνια πριν από την περίφημη «Δίκη των Τόνων». Μεταξύ των συνεργατών του περιοδικού, διατηρούσαν δική τους στήλη, ήταν η Σίτσα Καραϊσκάκη, γνωστή για τις φυλετικές και εθνικιστικές ιδεολογικές απόψεις της, ο Χρήστος Εμμ. Αγγελομάτης, ο Μιχαήλ Αναστασίου, ο Ι. Ν. Βιστάκης, ο Κοσμάς Βέρροιου, ο Κώστας Καλαντζής, ο Φώτος Γιοφύλλης, ο Κώστας Φαλτάιτς και ο Νίκος Καζαντζάκης, που δημοσίευσε σε συνέχειες, με το ψευδώνυμο «Α. Β. Γ.», το παιδικό μυθιστόρημα «Στα χρόνια του Μεγάλου Αλεξάνδρου». Ακόμη ο Στρατής Δούκας, η Σοφία Μαυροειδή-Παπαδάκη, ο Μάρκος Αυγέρης, ο Αιμίλιος Βεάκης, ο Γεράσιμος Γρηγόρης, η Ρίτα Μπούμη-Παππά, ο Γρηγόριος Ξενόπουλος, ο Φώτης Κόντογλου, ο Γιάννης Βλαχογιάννης, ο Σπύρος Μελάς, ο Φάνης Μιχαλόπουλος, ο Αδαμάντιος Παπαδήμας, ο Γ. Ι. Φουσάρας και ο Νικόλαος Τσελεμεντές.]
  8. [Εφημερίδα «Ακρόπολις», έτος ΓΖ’ Αριθμός φύλλου 10.902, από το Σάββατο 18 Απριλίου 1915 σε συνέχειες έως και τον Ιούλιο του ιδίου έτους.]