Νικόλαος Ντερτιλής

Από Metapedia

Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Ο Νίκος Ντερτιλής, Έλληνας εθνικοσοσιαλιστής υποστράτηγος του στρατού ξηράς, από τους πρωταγωνιστές της επικρατήσεως του στρατιωτικού καθεστώτος της «21ης Απριλίου», καταδικασμένος αρχικά σε 20ετή και στη συνέχεια σε ισόβια κάθειρξη, γεννήθηκε το 1920 στην Αθήνα και πέθανε [1] [2] αργά το απόγευμα στις 28 Ιανουαρίου 2012 στο νοσοκομείο «Ερυθρός Σταυρός» στην Αθήνα, από σηπτική καταληξία, που προκάλεσε η γενικευμένη λοίμωξη του οργανισμού του. Η κηδεία του έγινε την Πέμπτη 31 Ιανουαρίου στις 10 το πρωί από τον ναό των Αγίων Θεοδώρων στο Α' νεκροταφείο Αθηνών όπου και τάφηκε.

Ήταν παντρεμένος με την Καίτη Ντερτιλή και πατέρας δύο παιδιών, του Βασίλη, Αρχιπλοιάρχου του Ναυτικού που πέθανε στις 23 Νοεμβρίου 2012 από εγκεφαλικό ανεύρυσμα στο Λίντς της Αυστρίας, από τον οποίο απέκτησε τέσσερα εγγόνια, τον Αλέξανδρο και το Νικόλαο από τον πρώτο γάμο, την Ανδρομέδα και την Αταλάντη, από το δεύτερο γάμο και της Ευφροσύνης. Κατοικούσε εν ζωή στην οδό Αγίου ιωάννου 7 στην Αγία Παρασκευή Αττικής.
Νίκος Ντερτιλής

Πίνακας περιεχομένων

Βιογραφία

Η οικογένεια του κατάγονταν από την επαρχία Αιγιαλείας στο νομό Αχαΐας και πατέρας του ήταν ο Βασίλειος Ντερτιλής παλιός, απότακτος από το μεσοπόλεμο, βενιζελικός αξιωματικός, που καταδικάστηκε σε ισόβια για το στρατιωτικό κίνημα του 1926, όμως επανήλθε στο στράτευμα με τον βαθμό του υποστρατήγου, και ανέλαβε πρώτος διοικητής της Ανωτάτης Διοίκησης Ευζωνικών Ταγμάτων, των μονάδων της οργανώσεως «Ευζωνικά Τάγματα Ασφαλείας» που υπάγονταν στο κατοχικό υπουργείο Εθνικής Αμύνης. Η οργάνωση έδρασε τα τελευταία χρόνια της Γερμανοϊταλικής κατοχής στην Ελλάδα, και ο Ντερτιλής μαζί με τον υπουργό Εσωτερικών Αναστάσιο Ταβουλάρη οδηγήθηκαν στη Γερμανία, όπου φυλακίστηκαν σε στρατόπεδο συγκεντρώσεως, για συνεργασία με τους Έλληνες αντιστασιακούς, όπως η Λέλα Καραγιάννη, σημειώματα της οποίας βρέθηκαν στο γραφείο του, όπως αναφέρει, [3], η Ιζαμπέλλα Παλάσκα-Βουλπιώτη, κόρη του Γιάννη Boυλπιώτη, στο βιβλίο της «Άγγελος ή Δαίμονας», αλλά και διότι βρίσκονταν σε επαφή με το Συμμαχικό Στρατηγείο Μέσης Ανατολής. Αδελφός του Νικολάου Ντερτιλή ήταν ο οικονομολόγος και επιχειρηματίας Παναγιώτης Ντερτιλής.

Στρατιωτική καριέρα

Ο Νικόλαος Ντερτιλής συμμετείχε στην αντίσταση κατά των στρατευμάτων κατοχής, όμως συνελήφθη και κρατήθηκε στο στρατόπεδο Χαϊδαρίου, καθώς συνδέθηκε με τη δράση του πατέρα του. Πολέμησε ως εθελοντής λοχίας της Εθνοφυλακής στη διάρκεια του ανταρτοπολέμου και την ίδια περίοδο εισήχθη στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων από όπου αποφοίτησε το 1947, ενώ ήταν επίσης απόφοιτος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Στη συνέχεια υπηρέτησε ως αξιωματικός του Πεζικού στην Πελοπόννησο, τη Στερεά Ελλάδα και τη Θράκη, ενώ στις 17 Σεπτεμβρίου 1948 προήχθη στο βαθμό του Λοχαγού. Το 1950 υπηρέτησε ως εκπαιδευτής στη Σχολή Ευελπίδων και στη συνέχεια πήρε μέρος ως εθελοντής στον πόλεμο της Κορέας, όπου και τιμήθηκε με παράσημο. Επιστρέφοντας από την Άπω Ανατολή, ταξίδεψε το 1964 με πλαστό διαβατήριο στην Κύπρο, και με το βαθμό του Ταγματάρχη, όπου τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου, υπό τις διαταγές του στρατηγού Γεωργίου Γρίβα, του «Διγενή», πήρε μέρος σε επιχειρήσεις «εκκαθάρισης» τουρκοκυπριακών χωριών κοντά στη Λεμεσό, συμμετέχοντας στον αγώνα της ΕΟΚΑ.

Συμμετείχε στην οργάνωση «Ένωσις Ελλήνων Νέων Αξιωματικών», από κοινού με 25 περίπου αξιωματικούς, από το βαθμό του αντισυνταγματάρχου μέχρι του λοχαγού, οι περισσότεροι από τους οποίους υπηρετούσαν στο Γενικό Επιτελείο και στην ΚΥΠ. Ανάμεσα τους ήταν οι Δημήτριος Πατίλης, Γεώργιος Παπαδόπουλος, Κωνσταντίνος Χρ. Παπαδόπουλος, Δημήτριος Ιωαννίδης, Πέτρος Κωτσέλης, Νικόλαος Γκαντώνας, Ιωάννης Λάζαρης, Στέφανος Καραμπέρης, Αντώνιος Λέκκας, Μιχαήλ Μπαλόπουλος, Αντώνιος Μέξης και Νικόλαος Πετάνης, όλη η μετέπειτα ηγετική ομάδα του καθεστώτος της 21ης Απριλίου 1967, με εξαίρεση τους Παττακό και Μακαρέζο, των οποίων η ενεργή ένταξη από τότε στην ομάδα δεν τεκ­μηριώνεται επαρκώς.

Αργότερα με το βαθμό του Συνταγματάρχη υπηρέτησε ως συντονιστής των Ελληνικών Δυνάμεων Κύπρου, [ΕΛ.ΔΥ.Κ.]. Μετά από μάχη κατέλαβε το προγεφύρωμα της Μασούρας και στην επιχείρηση της Τηλλυρίας, διασφάλισε την ανεξαρτησία της Πάφου, ενώ προχώρησε στην εκκαθάριση ενός τουρκοκυπριακού χωριού. Ο Γρίβας του ζήτησε από τον ασύρματο να υπάρξει όριο στον τρόπο με τον οποίο οι άνδρες του μεταχειρίζονταν τους αμάχους και, σύμφωνα με μαρτυρίες, ο Ντερτιλής εκνευρισμένος πυροβόλησε τον ασύρματο. Στις μάχες αυτές πήρε ως λάφυρα δύο πολεμικές σημαίες των Τουρκικών δυνάμεων, μία από τις οποίες έστειλε ως δώρο στον υπέργηρο πατέρα του.

Κίνημα 21ης Απριλίου

Μυήθηκε στο κίνημα της 21ης Απριλίου το 1966, όταν ο Γεώργιος Παπαδόπουλος έστειλε σύνδεσμο στη Νιγρίτα, όπου υπηρετούσε στο 16ο Σύνταγμα Πεζικού, και του ζήτησε να συνταχθεί με όσους προετοίμαζαν το στρατιωτικό κίνημα. Αποδέχθηκε και διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στην επικράτηση του, καθώς ως επικεφαλής μηχανοκίνητης στρατιωτικής μονάδος 530 ατόμων με έδρα την Αγία Παρασκευή, κατέλαβε 19 κρίσιμες υπηρεσίες και λίγο μετά τα μεσάνυχτα της 21ης Απριλίου 1967 ο Ντερτιλής και το τάγμα του ανέλαβαν τον έλεγχο 28 σημείων-«στόχων», ως τις τέσσερις παρά δέκα το πρωί. Για τη δράση του ανέφερε χαρακτηριστικά ότι «…Τους έπιασα στον ύπνο με πολύ λίγους αλλά αποφασισμένους άνδρες και ένα σχέδιο που εφαρμόστηκε με αποφασιστικότητα…», ενώ στη διάρκεια του καθεστώτος της 21ης Απριλίου, παρέμεινε στην υπηρεσία του στρατεύματος και δεν κατέλαβε πολιτικό αξίωμα.

Την 21 πρώτη Απριλίου 1967, ο Γεώργιος Γεννηματάς, τότε προϊστάμενος του τμήματος Βιομηχανίας της Αγροτικής Τράπεζας, έλαβε σημείωμα απομακρύνσεως του από την Αγροτικήγ Τράπεζα της Ελλάδος. Διοικητής της Τράπεζας ήταν τότε ο Στρατηγός Κουρκουλακος με στρατιωτικό Επίτροπο τον Ταγματάρχη Παπαγεωργίου πρώην Υπασπιστή του Στέφανου Καραμπέρη, επικεφαλής του κλιμακίου της Κ.Υ.Π. στη Βόρεια Ελλάδος. Ο Παπαγεωργίου έδωσε στον Γεννηματά σημείωμα απολύσεως του εντος δυο ημερών δια αντιστασιακή πολιτική δραστηριότητα. Την ίδια ημέρα ο Γεννηματάς τηλεφώνησε στον αρχηγό της Ε.Ρ.Ε.Ν. στη Βόρεια ελλάδα, τον Αθανάσιο Δεσλή από τη Λάρισα, ο οποίος συναντήθηκε με τον Γεννημτά στο γραφείο του στην Αθήνα, όπου τον βρήκε να συγκεντρώνει τα προσωπικά του αντικείμενα, παρουσία της συζύγου του και των δύο θυγατέρων του, μία πό τις οποίες ανδείχθηκε αργότερα στη θέση του αρχηγού του κόμματος ΠΑΣΟΚ. Η σύζυγος του Γεννηματά, όπως και ο ίδιος, ζήτησαν τη βοήθεια του Δεσλή, που απευθύνθηκε στον τότε Υπουργό Γεωργίας Παπαβλαχοπουλο, ο οποίος δήλωσε αδυναμία να βοηθήσει. Ο Δεσλής επιστρέφοντας στη Λάρισα, την επομένη ημέρα, παρουσιάστηκε στο Νίκο Ντερτιλή, Διευθυντή του 2ου Επιτελικού Γραφείου της 1ης Στρατιάς, ο οποίος ανέστειλε τηλεφωνικά την απόλυση του Γιώργου Γεννηματά ενώ απομάκρυνε τον Ταγ/ρχην Παπαγεωργίου από την ΑΤΕ και ο Γεννηματάς παρέμεινε στην Τράπεζα ως το 1974 και την παράδοση της εξουσίας στους πολιτικούς.

Το 1973 οι αξιωματικοί του Στρατού αντί για μισθό, κάθε τρίτο μήνα, λόγω της ελλείψεως ρευστότητας που είχε προκαλέσει η διεθνής πετρελαϊκή κρίση, ελάμβαναν ομόλογα πενταετούς λήξεως τα οποία πληρώθηκαν το 1978, έτρωγε στον στρατώνα. Ο Ντερτιλής το Νοέμβριο του 1973, πήρε μέρος στα γεγονότα της καταλήψεως του Πολυτεχνείου, όμως διαφώνησε με την ανάληψη της εξουσίας από τον Δημήτριο Ιωαννίδη και αποστασιοποιήθηκε από το καθεστώς που προέκυψε. Αποστρατεύτηκε στις 6 Μαρτίου 1975, με το βαθμό του Ταξιάρχου καθώς κατηγορήθηκε για συμμετοχή στο «Πραξικόπημα της Πυζάμας», υπόθεση που ο δικηγόρος Γεώργιος Αλφαντάκης χαρακτήρισε «χονδροειδή σκευωρία». Καταδικάστηκε για τη συμμετοχή του στο στρατιωτικό κίνημα σε 20ετή κάθειρξη, ύστερα μήνυση του δικηγόρου Αλέξανδρου Λυκουρέζου, ο οποίος αργότερα, τάχθηκε δημόσια και ξεκάθαρα υπέρ της αποφυλακίσεως του [4].

Υπόθεση Μυρογιάννη

Κύπρος/1964
Στις 30 Δεκεμβρίου του 1975 το Πενταμελές Εφετείο Αθηνών, μετά από ακροαματική διαδικασία διόμισυ μηνών και διάσκεψη 6 ημερών, εξέδωσε απόφαση με την οποία κήρυξε τον ταξίαρχο Ντερτιλή, ένοχο ανθρωποκτονίας από πρόθεση του διερχόμενου Μιχάλη Μυρογιάννη και τον καταδίκασε σε ισόβια κάθειρξη και διαρκή στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων. Σύμφωνα με την μαρτυρική κατάθεση, τον πυροβόλησε στο κεφάλι με ευθεία βολή του περίστροφου του, στη διασταύρωση των οδών Πατησίων και Στουρνάρη, ενώ προσπαθούσε να ξεφύγει από τους αστυνομικούς, μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, στη διάρκεια των οποίων υπάρχει φωτογραφία που τον δείχνει να κρατά περίστροφο και δημοσιεύτηκε στο γαλλικό περιοδικό «Paris Match». Στα πορίσματα που εκδόθηκαν για τα γεγονότα των ημερών της εξεγέρσεως του Πολυτεχνείου, δεν περιλαμβάνεται νεκρός με το όνομα Μιχαήλ Μυρογιάννης, ενώ άτομο με παραπλήσια στοιχεία είναι μόνον ο Μιχαήλ Μαυρογιάννης που όμως σκοτώθηκε από αδέσποτη σφαίρα στην οδό Καρνεάδου στο Κολονάκι, συνοικία των Αθηνών. Ο υποτιθέμενος φόνος σύμφωνα με τον «αυτόπτη μάρτυρα» έγινε στην οδό Πατησίων ενώ τα πορίσματα Σαμπάνη και Τσεβά αναφέρουν,
  • το μεν Πόρισμα Τσεβά, «....14) Μιχαήλ Μαυρογιάννης, ετών 19, εφονεύθη εις την οδόν Κορνεάδου...»,
  • το δε πόρισμα Σαμπάνη, «...8) ΜΑΥΡΟΓΙΑΝΝΗΣ Μιχαήλ, 19 ετών, Κατοικία: Ασημ. Φωτήλα 8 Ιλίσια. Χώρος ένθα εφονεύθη: Καρνεάδου...».

Η καταδίκη του στηρίχθηκε στην κατάθεση του Αντώνη Αγριτέλλη,ενός και μοναδικού «μάρτυρα», ο οποίος ως στρατιώτης σε ηλικία είκοσι ενός χρόνων ήταν οδηγός του τότε συνταγματάρχη Ντερτιλή. Σύμφωνα με την κατάθεση του Αγριτέλλη, ο Ντερτιλής φέρεται να του είπε, αμέσως μετά την δολοφονία του Μυρογιάννη (;), «...Με παραδέχεσαι ρε; Σαράντα πέντε χρονών άνθρωπος και με τη μία στο κεφάλι...». Παράλληλα, ο Αγριτέλλης κατέθεσε ότι παρέλαβε τον Ντερτιλή το μεσημέρι της 18ης Νοεμβρίου από την «ΑΣΔΕΝ» και τον μετέφερε στο Πολυτεχνείο, όμως όπως έχει καταγραφεί στα βιβλία της πύλης εισόδου, ο Ντερτιλής στις 11:15 είχε επιστρέψει στην «ΑΣΔΕΝ», από την περιοχή του Πολυτεχνείου. Το δικαστήριο είχε ζητήσει από το μάρτυρα, να τους αναφέρει κάποιες συνήθειές του συνταγματάρχη Ντερτιλή κι αυτός κατέθεσε ότι τον έστελνε να αγοράζει τσιγάρα Dunhill και να πηγαίνει για επιδιόρθωση τον «Ronson» αναπτήρα του, σε κατάστημα στη οδού Πανεπιστημίου, στην Αθήνα, ενώ ο Στέλιος Λογοθέτης, τότε στέλεχος του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος, [Κ.Κ.Ε.], και μετέπειτα δήμαρχος Νίκαιας και Πειραιώς, προσκόμισε μία απόδειξη επιδιόρθωσης αναπτήρα στο όνομα «Ντερτιλής». Την κατάθεση του οδηγού του που ήταν η μοναδική, αμφισβήτησε ο Ντερτιλής, που το 1973 ήταν πενήντα δύο χρόνων και όχι σαράντα πέντε.

Έγκλειστος

Σύμφωνα με μη διασταυρωμένη πληροφορία [5] οι Ντερτιλής, Στυλιανός Παττακός και άλλοι αξιωματικοί που ήταν κρατούμενοι στις φυλακές του Κορυδαλλού, τον χειμώνα του 1980 ετοίμαζαν απόδραση. Αντίθετη ήταν η άποψη του Παπαδόπουλου, ο οποίος υποστήριζε πως αν γλιτώσουν από τις σφαίρες των φρουρών, το πολύ να φτάσουν ώς το νοσοκομείο της φυλακής με σπασμένα μέλη. Το σχέδιο υπέπεσε στη αντίληψη της διευθύνσεως των φυλακών, ενώ αμέσως άρχισαν αντιδικίες μεταξύ των κρατουμένων για τη διαρροή. Αντιθέτως, ο Παττακός σε απόρρητη επιστολή του, γράφει ότι «...Μου προετάθη υπό τινος των συνεγκλήστων η απόδρασις ως γενναία πράξις και επιτρεπτή επιβαλλομένη υπό τον στρατιωτικόν κανονισμόν προς δικαίωσιν του αγώνος μας. Ήρχισα να μελετώ και να σχεδιάζω. Ευρήκα λύσεις τινάς, δεν ευρέθη ευκαιρία έντιμος. Ευρεθείς εις κλούβαν από αεροδρομίου Χανίων προς φυλακάς Χανίων, μου εγένετο πρότασις να αποδράσω υπό συνοδεύοντος με στην κλούβα ενωματάρχου... Απέρριψα την πρόταση ως ήτο φυσικόν...».

Παραβλέποντας τη σχετική εντολή του Γεωργίου Παπαδόπουλου, επικεφαλής του στρατιωτικού καθεστώτος, αρνήθηκε μέχρι το τέλος της ζωής του, να υποβάλλει το 1990 αίτηση αποφυλακίσεως και κατ’ οίκον νοσηλείας «λόγω ανηκέστου βλάβης» της υγείας του, ακόμη και όταν συμπλήρωσε το 70ο έτος της ηλικίας του, παράλληλα με την έκτιση 25ετούς ποινής φυλακίσεως. Το 2006, ο Σπύρος Ζουρνατζής, πρώην υπουργός Τύπου του καθεστώτος της 21ης Απριλίου και ο Γεώργιος Παπαϊωάννου, δικηγόρος Αθηνών, τον επισκέφθηκαν στις φυλακές Κορυδαλλού και του ζήτησαν να τους διορίσει ως συνηγόρους του, ώστε να ενεργήσουν για την αποφυλάκισή του. Αντιμετώπισαν την άρνησή του και κατέθεσαν αίτηση ως απλοί πολίτες, στο Πλημμελειοδικείο Πειραιά, ζητώντας την εφαρμογή του άρθρου 105 του Ποινικού Κώδικος, που προβλέπει την αποφυλάκιση κρατουμένου με μόνη προϋπόθεση τη συμπλήρωση του 70 έτους της ηλικίας του και 25 χρόνια συνεχούς φυλακίσεως.

Το 2005 μιλώντας στον δημοσιογράφο Τάσσο Τέλογλου [6] είπε, «…η κυβέρνηση έπρεπε προηγουμένως να ακυρώσει τις δικαστικές της αποφάσεις. Εγώ θα βγω από τη φυλακή με τους δικούς μου όρους, θα με δικαιώσουν, θα με αποκαταστήσουν και θα βγω με χορδές και τύμπανα.». Ο Τέλολγου τον επισκέφθηκε για πρώτη φορά στη φυλακή το 1999 και όπως περιγράφει, «...Πίσω από το κεφάλι του Νίκου Ντερτιλή στο κελί του, υπήρχε ένας χάρτης της Βοσνίας με σημαιάκια που έδειχναν τις στρατιωτικές επιτυχίες του στρατού των Ράντκο Μλάντιτς και Ράντοβαν Κάρατζιτς.», ενώ «...θεωρούσε πράξη προδοσίας την ...{...}... αίτηση για «ανήκεστη βλάβη» των πρωταιτίων και του Παττακού...». Σύμφωνα με το δημοσιογράφο Πάρι Καρβουνόπουλο στην ερώτηση αν σκόπευε κάποια στιγμή να υποβάλλει αίτηση αποφυλακίσεως, απάντησε «...Το δικό μου αποφυλακιστήριο θα μου το καρφώσουν στο φέρετρο», καθώς δεν επιθυμούσε να «..νομιμοποιήσει το καθεστώς».

Μιλώντας στο δημοσιογράφο Στέφανο Χίο είπε, «.....Τους φτύνω...{...}... και τους περιφρονώ. Τους έχω γραμμένους κάτω από τις μπότες μου τις παλαιές. Από το 1974, μέχρι σήμερα, το δήλωσα εγγράφως ότι όλες οι κυβερνήσεις που σχηματίστηκαν είναι παράνομες και δεν δέχομαι τις αποφάσεις τους. Χίλιες φορές περισσότερο θα έκανα ότι έκανα. Εγώ δεν είμαι οπαδός της Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας. Καθόλου. Τα πολιτικά κόμματα τα θεωρώ καταστροφή της πατρίδας. Οι Έλληνες δεν διοικούνται με αυτές τις φαυλότητες. Τα κόμματα δεν έχουν άλλο σκοπό παρά πώς θα πάρει την καρέκλα ο ένας από τον άλλο. Τα άλλα δεν τους ενδιαφέρουνε. Κατάλαβες; Το Δημόσιο χρήμα. Εγώ να υποβάλλω χάρη; Καλύτερα να πεθάνω 151 φορές. Εγώ μένω στη φυλακή για μια τιμή. Εγώ τα σέβομαι τα γαλόνια μου.....».

Το 2009, το κόμμα «Ελληνική Ενότητα» του γιατρού Βασίλη Πρωτόπαπα, τον τοποθέτησε παρά την κατηγορηματική του αντίθεση, επικεφαλής της λίστας των υποψηφίων του Ευρωψηφοδελτίου του. Η υπογραφή του θεωρήθηκε απαραίτητη προϋπόθεση για την υποψηφιότητά του από το αρμόδιο τμήμα του Αρείου Πάγου και η έλλειψή της οδήγησε στην απόφαση της ακυρώσεως της και παρά τις πιέσεις που δέχθηκε παρέμεινε αμετακίνητος στην άποψή του, με αποτέλεσμα οι αρμόδιοι του κόμματος να προσφύγουν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, από το οποίο ζήτησαν να αποφασίσει αν είναι σύννομη η απόφαση του Αρείου Πάγου να απορρίψει την υποψηφιότητά του και αν η υπογραφή είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την ανακήρυξή του. Τον ίδιο χρόνο τον επισκέφθηκε στο κελί του διακομματική επιτροπή της βουλής, που εξέταζε τις συνθήκες διαβιώσεως των κρατουμένων. Απαντώντας σε ερώτηση γυναίκας-βουλευτή, η οποία τον ρώτησε γιατί δεν καταθέτει αίτηση χάριτος, απάντησε, «...Είναι πιθανότερο να πέσει μαύρο χιόνι ή ο ήλιος να βγει από τη δύση, παρά να υπογράψω ένα τέτοιο χαρτί..» [7].

Τον Απρίλιο του 2012, σε ιδιόχειρη επιστολή του στην Αθηναϊκή εφημερίδα «Πρώτο Θέμα», ανέφερε ότι θα αποδέχονταν την αποφυλάκισή του, εφόσον «.. αιτήση συγνώμη από εμέ επισήμως η ελληνική πολιτεία δια το διαπραχθέν έγκλημα κατ' εμού, όπερ απετέλεσε την μεγαλυτέραν ηθικήν, νομικήν και πολιτικήν ατιμίαν όλων των εποχών», και κατέληγε «..Εν περιπτώσει μη παροχής ταύτης. Θα αποθάνω εντός των φυλακών εκπληρών αποστολήν ου μόνον ως Στρατιώτης, αλλά και ως Επαναστάτης εν τη πράξει..». Σε όλο το διάστημα της κρατήσεως του αρνούνταν να καταθέσει αίτηση αποφυλακίσεως, παρά τις σχεδόν παρακλήσεις των εκάστοτε υπουργών της δικαιοσύνης και δεν πήρε ποτέ άδεια εξόδου από τις φυλακές Κορυδαλλού. Λίγες μέρες πριν τη μεταφορά του στο νοσοκομείο, αρνήθηκε να παραστεί στη κηδεία του γιου του, που έγινε στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών το Σάββατο 1η Δεκεμβρίου 2012, στις 12:00 το μεσημέρι, καθώς έμεινε πιστός στην απόφασή του για μηδενική «συνεργασία» με την Δημοκρατία και δεν δέχθηκε να υπογράψει αίτημα αδείας, όπως του ζητούσαν το Υπουργείο Δικαιοσύνης, μετά από απόφαση του τότε υπουργού Δικαιοσύνης Αντώνη Ρουπακιώτη να «διευκολυνθεί», και η Διεύθυνση των φυλακών Κορυδαλλού. Έτσι, η δήλωση που δεν υπέγραψε ο Ντερτιλής και η μικροψυχία των ανθρώπων του καθεστώτος [8], απέτρεψαν το στρατηγό από το να παραβρεθεί στον αποχαιρετισμό του μοναχογιού του.

Ο δικαστής Ευάγγελος Καλούσης ένας από τους πρωταγωνιστές του παραδικαστικού κυκλώματος γνωστός και ως «ο δικαστής με τη μεζούρα», τον Ιούλιο του 2012 πέντε μήνες μετά την αποφυλάκισή του, μίλησε στην εφημερίδα «Realnews» για τη φιλία που ανέπτυξε στον Κορυδαλλό με τους Δημήτριο Ιωαννίδη και Νικόλαο Ντερτιλή. Στη συνέντευξη του ο Καλούσης επεσήμανε ότι αυτό που κρατάει από τα 5,5 χρόνια που παρέμεινε έγκλειστος στον Κορυδαλλό, είναι οι φιλίες που προέκυψαν και είπε: «...Ξεχωρίζω ως πιο σημαντικές τις γνωριμίες μου με τους δυο τελευταίους Απριλιανούς, τον Νικόλαο Ντερτιλή και ειδικά με τον Δημήτριο Ιωαννίδη. Έμαθα από πρώτο χέρι το παρασκήνιο και άγνωστα συμβάντα της νεοελληνικής ιστορίας εκείνης της περιόδου. Κάποια έχω γράψει στο βιβλίο μου, η 6η Πτέρυγα. Άλλα δεν έχουν αναφερθεί αλλά θα πρέπει να γίνει ίσως μετά από 40 χρόνια γιατί, πιστέψτε με, εάν αυτό συνέβαινε, θα μπορούσαν ακόμα να προκαλέσουν μεγάλες ανατροπές....» [9].

Το τέλος

Παρέμεινε κρατούμενος επί 38 χρόνια στην έκτη πτέρυγα των φυλακών Κορυδαλλού, αρνούμενος να υπογράψει αίτημα αποφυλακίσεως καθώς δεν αναγνώριζε τη δικαιοδοσία των δικαστηρίων της 3ης Ελληνικής Δημοκρατίας. Στις 6 Δεκεμβρίου 2012 υπέστη οξύ ισχαιμικό εγκεφαλικό επεισόδιο, εξαιτίας, σύμφωνα με δήλωση των οικείων του, της ψυχολογικής πίεσης που του επέφερε ο θάνατος του γιου του, που πέθανε σε ηλικία 62 ετών από εγκεφαλικό ανεύρυσμα, και στις 7 Δεκεμβρίου μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, όπου οι εξετάσεις, που έγιναν κατά την εισαγωγή του, έδειξαν ότι έπασχε και από στένωση αορτής. Λόγω του προχωρημένου της ηλικίας του και της γενικότερης καταστάσεως της υγείας του, υπέστη γενικευμένη λοίμωξη, που προκάλεσε κυκλοφορική ανεπάρκεια και απεβίωσε από σηπτική καταληξία, λοίμωξη του οργανισμού, που είχε προκαλέσει εκτεταμένες βλάβες στα ζωτικά του όργανα. Μέχρι το θάνατό του νοσηλευόταν υπό φρούρηση, στο δωμάτιο 502 του νοσοκομείου, όπως προβλέπεται για τους κρατούμενους.

Παρούσα στην εξόδιο ακολουθία του Στρατηγού Ντερτιλή, στην οποία χοροστάτησε ο Μητροπολίτης Καλαβρύτων Αμβρόσιος Λενής, που τον είχε επισκεφθεί και στις φυλακές του Κορυδαλλού, ήταν η οικογένεια του. Η σύζυγος του Καίτη Ντερτιλή ακολούθησε την πομπή της ταφής του συζύγου της καθηλωμένη σε αναπηρικό αμαξίδιο, ενώ παρόντα ήταν τα εγγόνια και οι εγγονές του παιδιά του γιου του Βασίλη Ντερτιλή. Ο Μητροπολίτης Καλαβρύτων Αμβρόσιος Λενής εκφώνησε κι έναν από τους επικήδειους λόγους, όπου τον συνέκρινε με τον «...Θεόδωρο Κολοκοτρώνη και τον Σωκράτη» [10], ενώ παρόντες ήταν οι βουλευτές του κόμματος «Χρυσή Αυγή», Ηλίας Παναγιώταρος, Ηλίας Κασιδιάρης, Νίκος Μίχος, Κωνσταντίνος Μπαρμπαρούσης, Μιχάλης Αρβανίτης και Παναγιώτης Ηλιόπουλος, ο πρώην Ευρωβουλευτής Γεώργιος Γεωργίου, αντιπρόεδρος του κόμματος «Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός», [Λα.Ο.Σ] [11], ο Κωνσταντίνος Πλεύρης και ο ναύαρχος εν αποστρατεία, Αντώνης Ναξάκης.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Διαβάστε τα λήμματα

Παραπομπές

  1. Πέθανε ο τελευταίος φυλακισμένος πραξικοπηματίας Νικόλαος Ντερτιλής Εφημερίδα «Πρώτο Θέμα», 28 Ιανουαρίου 2012
  2. Πέθανε ο χουντικός ισοβίτης Νίκος Ντερτιλής Εφημερίδα «Το Βήμα», 28 Ιανουαρίου 2012
  3. [«Άγγελος ή Δαίμονας», εκδόσεις «Λιβάνης», σελίδες 356-358]
  4. [Άρθρο του Αλέξανδρου Λυκουρέζου, Εφημερίδα «Ακρόπολις» 4 Ιανουαρίου 1987.]
  5. [Δήμος Λεβιθόπουλος, Εφημερίδα «Έθνος» της Κυριακής, 10 Απριλίου 2011.]
  6. «Έφυγε» ο Νίκος Ντερτιλής, ο τελευταίος φυλακισμένος πραξικοπηματίας Εφημερίδα «Η Καθημερινή», 21 Ιανουαρίου 2013
  7. [Νικόλαος Ντερτιλής, Εφημερίδα «Πρώτο Θέμα», Κυριακή 3 Φεβρουαρίου 2013, σελ. 36-37]
  8. «...Εμείς δεν είμαστε φυλακισμένοι αλλά αιχμάλωτοι όχι των εχθρικών αλλά των φιλίων δυνάμεων που αυτομόλησαν στον εχθρό!...» Καλό σου ταξίδι Πολιτικέ Συγκρατούμενε!, Αριστοτέλης Ηρ. Καλέντζης
  9. Καλούσης: Θα γίνει πάταγος αν αποκαλύψω τι μου είπαν Ντερτιλής-Ιωαννίδης iefimerida.gr
  10. [«...Ο Σωκράτης τελείωσε τη ζωή του με κώνειο. Ο Κολοκοτρώνης στη φυλακή και ο στρατηγός Ντερτιλής στη φυλακή. Στην εκκλησία έχουμε μάρτυρες, στην πατρίδα ήρωες. Θα σε έλεγα μάρτυρα της πατρίδας...{...}... έχουμε μια παραποιημένη δημοκρατία...{...}...πάσχει και οδηγείται σε διάλυση...». Εφημερίδα «Τα Νέα», Παρασκευή 01 Φεβρουαρίου 2013]
  11. Η «μαύρη» κηδεία ενός αμετανόητου Εφημερίδα «Ελευθεροτυπία», Παρασκευή 1 Φεβρουαρίου 2013