Συμμοριτοπόλεμος

Από Metapedia

Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
O συμμοριτοπόλεμος, σύνθετη λέξη, [συμμορίτης και πόλεμος], χρησιμοποιείται για την περιγραφή μιας πολεμικής αναμετρήσεως που εξελίσσεται μεταξύ των στρατευμάτων της επισήμου κυβερνήσεως μιας χώρας εναντίον ομάδων ανταρτών. Ειδικότερα στην Ελλάδα ως συμμοριτοπόλεμος αναφέρεται η πολεμική αναμέτρηση της χρονικής περιόδου από το 1945 έως και τις αρχές του Φθινοπώρου του 1949. Ο συμμοριτοπόλεμος –το τέλος του οποίου σφραγίστηκε στα όρη Γράμμος και στο Βίτσι στα τέλη Αυγούστου 1949- αποτέλεσε οργανωμένη επιδρομή του σλαβισμού για την μετατροπή της Ελλάδος σε κομμουνιστική Σοβιετική αποικία και την απόσχιση της Μακεδονίας και της Θράκης.
Το τέλος του Συμμοριτοπολέμου

Πίνακας περιεχομένων

Γενικά

Η λέξη συμμοριτοπόλεμος απαντάται εξαιρετικά συχνά στην Ελληνική ιστοριογραφία και χρησιμοποιήθηκε ως επίσημη έκφραση από την Ελληνική Κυβέρνηση για να περιγράψει την περίοδο της ενόπλου ανταρσίας των οπαδών και των μελών του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος που είχαν συγκροτήσει τον αποκαλούμενο «Δ.Σ.Ε.», [«Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας»], στην προσπάθεια τους να επικρατήσουν επί του Ελληνικού στρατού επιβάλλοντας τη Δικτατορία του Προλεταριάτου. Οι ένοπλοι κομμουνιστές αποκαλούνταν κομμουνιστοσυμμορίτες, [Κ/Σ], ονομασία με την οποία τους κατέγραψε η ιστορία. Ο συμμοριτοπόλεμος αποσκοπούσε στην δημιουργία ξεχωριστού κομμουνιστικού κράτους στην Βόρειο Ελλάδα, στα πρότυπα της Βορείου και Νοτίου Κορέας, της Δυτικής και Ανατολικής Γερμανίας, και την ενσωμάτωση του στην αποκαλούμενη «Ομόσπονδη Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας». Ο συμμοριτοπόλεμος υπήρξε η κορύφωση της κομμουνιστικής συμμορίτικης ανταρσίας, ο αποκαλούμενος «Τρίτος Γύρος», που ξεκίνησε στις 31 Μαρτίου 1946, με επίθεση κομμουνιστών συμμοριτών ανταρτών στον Σταθμό Χωροφυλακής Λιτοχώρου [1] στο νομό Πιερίας. Η σύγκρουση έγινε σε δύο σημεία, στον Σταθμό Χωροφυλακής, κοντά στην κεντρική πλατεία, και στο διώροφο κτίριο όπου στεγαζόταν το απόσπασμα Χωροφυλακής στο δυτικό μέρος του χωριού.

Σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση, όπως αυτή δημοσιεύθηκε στις εφημερίδες της 1ης Απριλίου 1946: «Το υπουργείον Δημοσίας Τάξεως ανακοινοί μετά λύπης κατά τηλεγράφημα του Διοικητού Χωροφυλακής Κατερίνης, την ώραν 23.30' της 30ής Μαρτίου ενεστώτος έτους συμμορία εξ εκατό και πλέον κομμουνιστών, ωπλισμένων δι' αυτομάτων όπλων και όλμων, προσέβαλεν δολοφονικώς τους εις τον Σταθμόν Χωροφυλακής Λιτοχώρου Κατερίνης στρατωνιζομένους άνδρας της Χωροφυλακής και Εθνοφυλακής, οίτινες προωρίζοντο διά την τήρησιν της τάξεως κατά τας εκλογάς. Επηκολούθησε συμπλοκή διαρκέσασα πλέον της ώρας, καθ' ην το οίκημα του Σταθμού Χωροφυλακής ανεφλέγη εκ των βλημάτων όλμων. Κατά ταύτην εφονεύθησαν 6 χωροφύλακες, 2 λοχίαι, 2 στρατιώται και ετραυματίσθησαν 2 χωροφύλακες. Η συμμορία, μετά την πραγματοποίησιν του εγκληματικού σχεδίου της, ετράπη προς την ορεινήν δασώδη περιοχήν του Ολύμπου».

Ο Τίτο μιλώντας στα Σκόπια, στις 11 Οκτωβρίου 1945 είπε: «...Υπάρχουν, ...{...}... σήμερα Μακεδόνες έξω από την Νοτιοσλαβική Μακεδονία. Είναι οι αδερφοί μας της Μακεδονίας του Αιγαίου, για τις τύχες των οποίων δεν είναι δυνατόν να αδιαφορήσουμε». Ο στενός του συνεργάτης Βουκμάνοβιτς -γνωστός ως «Τέμπο»- είπε: «....Είτε το θέλουν οι Έλληνες είτε όχι, η Μακεδονία θα γίνει αυτόνομο κράτος και θα υπαχθεί στο Γιουγκοσλαβικό Ομόσπονδο κράτος. Αν οι Έλληνες δεν το θελήσουν αυτό ειρηνικά, θα το πετύχουμε δια των όπλων». Οι ομιλίες και των δύο επιβεβαιώνονται στο βιβλίο «Αναμνήσεις», στο οποίο ο Γιάννης Ιωαννίδης, ένας από τους πρωταγωνιστές της κομμουνιστικής συμμορίτικης ανταρσίας, αποκαλύπτει τους ανομολόγητους σκοπούς των συμμοριτών: «...Ο Τίτο χρησιμοποίησε αποκλειστικά τους αντάρτες του Κ.Κ.Ε. για δικούς του επεκτατικούς σκοπούς, για την προώθηση των γιουγκοσλαβικών βλέψεων στην Μακεδονία». Τέλος η Βουλγαρία θα ελάμβανε την Θράκη, προκειμένου να εξασφαλίσει έξοδο στο Αιγαίο Πέλαγος και η Αλβανία την Ήπειρο, ενώ εκατομμύρια Έλληνες, θα εξοντώνονταν στα κομμουνιστικά «Γκουλάγκ».

Συμμοριόπληκτοι

Οι λέξεις συμμοριόπληκτοι ή Ανταρτόπληκτοι χρησιμοποιήθηκαν για να περιγράψουν τις μαζικές μετακινήσεις πληθυσμών ορεινών χωριών και κωμοπόλεων σε περιοχές της Ελλάδος που βρίσκονταν υπό κομμουνιστικό έλεγχο, προς τα μεγάλα αστικά κέντρα και την ασφάλεια των περιοχών που βρίσκονταν υπό τον έλεγχο του Ελληνικού Στρατού. Οι μετακινήσεις αυτές πραγματοποιήθηκαν κυρίως από το 1946 έως και τον Αύγουστο του 1949, καθώς οι κάτοικοι ορεινών περιοχών υποχρεώθηκαν να εγκαταλείψουν τις κατοικίες τους αλλά και την ακίνητη περιουσία τους για μεγάλο χρονικό διάστημα, προκειμένου να διασώσουν τις ζωές τους από τις μαζικές σφαγές και τις παντός είδους ταπεινώσεις και λεηλασίες που υφίσταντο από τους κομμουνιστές ένοπλους συμμορίτες.

Πόρισμα Ο.Η.Ε.

Οι συμμορίες των ένοπλων κομμουνιστών στηρίχθηκαν, σχεδόν σε απόλυτο βαθμό, στην οικονομική συνδρομή και στην υλική στήριξη των κομμουνιστικών κρατών της Ανατολικής Ευρώπης για την επιτυχία της ανταρσία τους. Η εξάρτηση τους θα είχε ως συνέπεια την παραχώρηση Ελληνικών εδαφών, από μέρους του Κ.Κ.Ε., στους βαλκάνιους κομμουνιστές, όπως αναφέρει το πόρισμα της Ειδικής Επιτροπής του Ο.Η.Ε., [Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών] που συντάχθηκε στις 23 Μαΐου 1947: «....Επί τη βάσει των γεγονότων, τα οποία διεπίστωσεν η ιδία η Επιτροπή, κατέληξεν εις το συμπέρασμα, ότι η Γιουγκοσλαβία και εις μικροτέραν έκτασιν αι Αλβανία και Βουλγαρία υποστηρίζουν τον συμμοριακόν πόλεμον εν Ελλάδι. Οι βόρειοι γείτονες της Ελλάδος επιχειρούν να δημιουργήσουν και να υποδαυλίσουν αυτονομιστικήν κίνησιν εν Μακεδονία με σκοπόν την τελικήν απόσπασιν της Μακεδονίας από την Ελλάδα...», λόγος για τον οποίο υπογράφηκε η «συμφωνία του Μπλέντ», την οποία προσυπέγραψε και η ηγεσία του αποκαλούμενου «Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας». Ο Γιουγκοσλάβος ηγέτης Γιόζεφ Τίτο έγραψε αργότερα για τη συμφωνία αυτή: «....Καταλήξαμε στη Συμφωνία του Μπλέντ, για να εξοφλήσουμε κάθε σχέση με το παρελθόν και να λύσουμε το Μακεδονικό ζήτημα με τρόπο ορθόδοξα μαρξιστικό. Διακηρύξαμε ότι οι λαοί της Μακεδονίας του Βαρδάρη, του Πιρίν και του Αιγαίου έπρεπε να αποκτήσουν το δικαίωμα της αυτοδιάθεσής τους...».

Επίσημη θέση του ΚΚΕ

Η ένοπλη εξέγερση των οπαδών του Κ.Κ.Ε. [2] σε καμία περίπτωση δεν ήταν μοναχικός ούτε βεβαίως μπορεί να χαρακτηρισθεί «εμφύλιος πόλεμος», καθώς ήδη από το 1948 ο αριθμός των «Σλαβομακεδόνων» που εντάχθηκαν στον αποκαλούμενο Δ.Σ.Ε., [Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδος], έφτανε σε ποσοστό στο 30% και το 1949 ήταν πλειοψηφία, γεγονός που ανάγκασε τον Μάρκο Βαφειάδη να αποδεχθεί ότι «...ο Δημοκρατικός Στρατός ήτο ένα τσούρμο αλλοεθνών αυτονομιστών και το 45% των μαχητών του απετελείτο από Σλαβομακεδόνες...». Το 1947, εγκρίθηκε από την 3η Ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής του Κ.Κ.Ε. το σχέδιο «Λίμνες», που προέβλεπε την δημιουργία κομμουνιστικού κράτους στην Βόρειο Ελλάδα, με πρωτεύουσα την Θεσσαλονίκη, το οποίο θα ενσωματωνόταν στην Γιουγκοσλαβία. Σύμφωνα με την απόφαση της 4ης Ολομελείας της Κεντρικής Επιτροπής του Κ.Κ.Ε., που συνήλθε στις 28 και 29 Ιουλίου του 1948: «...Η Ελλάδα είναι κράτος ιμπεριαλιστικό και κατέκτησε δια της βίας ολόκληρες περιφέρειες κατοικημένες από άλλες εθνότητες. Το ΚΚΕ διακηρύττει εν ονόματι των βασικών αρχών του μπολσεβικισμού για την Μακεδονία και τη Θράκη, το σύνθημα του δικαιώματος της αυτοδιάθεσης μέχρι πλήρους αποχωρισμού από το Ελληνικό κράτος, του δικαιώματος για μια ανεξάρτητη Μακεδονία και Θράκη και υποστηρίζει δραστήρια την επαναστατική πάλη του πληθυσμού των περιφερειών αυτών για την εθνική τους απελευθέρωση...» [3].

Η 5η Ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής του Κ.Κ.Ε. άλλαξε την έως τότε θέση του κόμματος για το Μακεδονικό, που εκφράζονταν με την διακήρυξη «...πλέρια ισοτιμία στις μειονότητες που ζούσαν στην Ελλάδα». Στις 30 Ιανουαρίου του 1949, στην διάρκεια της 5ης Ολομέλειας της Κεντρικής Επιτροπής του Κ.Κ.Ε. αποφασίσθηκε [4] η οριστική παραχώρηση ή απόσχιση της Μακεδονίας. Συγκεκριμένα, στην πολιτική απόφαση της Ολομέλειας αναφερόταν: «Στη Βόρεια Ελλάδα ο μακεδονικός (σλαβομακεδονικός) λαός τα 'δωσε όλα για τον αγώνα και πολεμά με μια ολοκλήρωση ηρωισμού και αυτοθυσίας που προκαλούν το θαυμασμό. Δεν πρέπει να υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι σαν αποτέλεσμα της νίκης του ΔΣΕ και της λαϊκής επανάστασης, ο μακεδονικός λαός θα βρει την πλήρη εθνική αποκατάστασή του έτσι όπως το θέλει ο ίδιος, προσφέροντας σήμερα με το αίμα του για να την αποχτήσει. Οι Μακεδόνες κομμουνιστές στέκονται πάντα επικεφαλής στην πάλη του λαού των. Ταυτόχρονα, οι Μακεδόνες κομμουνιστές πρέπει να προσέξουν τις διασπαστικές και διαλυτικές ενέργειες που ξενοκίνητα σοβινιστικά και αντιδραστικά στοιχεία αναπτύσσουν, για να διασπάσουν την ενότητα ανάμεσα στο μακεδονικό (σλαβομακεδονικό) και τον ελληνικό λαό, διάσπαση που μόνο τον κοινό τους εχθρό, το μοναρχοφασισμό και τον αμερικανοαγγλικό ιμπεριαλισμό θα ωφελήσει. Παράλληλα, το ΚΚΕ πρέπει ριζικά να βγάλει απ' τη μέση όλα τα εμπόδια, να χτυπήσει όλες τις μεγαλοελλαδίτικες σοβινιστικές εκδηλώσεις και τα έργα, που προκαλούν δυσαρέσκεια και δυσφορία μέσα στο μακεδονικό λαό και έτσι βοηθούν τους διασπαστές στην προδοτική δράση τους, ενισχύουν το έργο της αντίδρασης. Ο σλαβομακεδονικός και ελληνικός λαός μόνον ενωμένοι μπορούν να νικήσουν. Διασπασμένοι μόνον ήττες μπορούν να πάθουν. Γι' αυτό η ενότητα στην πάλη των δύο λαών πρέπει να φυλάγεται σαν κόρη οφθαλμού και να ενισχύεται και να δυναμώνει σταθερά και καθημερινά...» [5].

Είναι γνωστό ότι στην Προσωρινή αποκαλούμενη Δημοκρατική Κυβέρνηση που σχημάτισε το Κ.Κ.Ε., συμμετείχε ο Σλάβος Πασκάλ Μητρόφσκυ, που σύμφωνα με τον Νικόλαο Μέρτζο «η παρουσία του ... {...}... αποτελούσε εγγύηση ότι η ελληνική Μακεδονία θα ακρωτηριαζόταν...». Είναι προφανές ότι η εμπλοκή των αποκαλούμενων σλαβομακεδόνων και η απόλυτη εξάρτηση του Δ.Σ.Ε. από αυτούς, σε συνδυασμό με τις εδαφικές παραχωρήσεις που ξεκάθαρα συμφώνησε το Κ.Κ.Ε. δεν μπορούν, σε καμία περίπτωση να θεωρηθούν ως εμφύλιος πόλεμος, όπως είναι η επίμονη προσπάθεια των κομμουνιστών τα χρόνια μετά τη συντριπτική τους ήττα στο στρατιωτικό πεδίο.

Παιδομάζωμα 1946-49

Κομμουνιστικό Παιδομάζωμα
Στην Ελλάδα το 1948, 316 χρόνια αργότερα και λίγο πριν το τέλος και τη συντριβή της ένοπλης ανταρσίας των μελών του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος [Κ.Κ.Ε.], μετά από απόφαση της ηγεσίας του και προσωπικά του Νίκου Ζαχαριάδη, αρπάχτηκαν παιδιά και των δύο φύλων, από ένοπλους αντάρτες με βάση οργανωμένο σχέδιο, αποχωρίστηκαν με τη βία τις οικογένειες τους και μετακινήθηκαν στις αποκαλούμενες «Λαϊκές Δημοκρατίες», που βρίσκονταν υπό την επιρροή της Σοβιετικής Ενώσεως. Η ηγεσία των κομμουνιστών της Ελλάδος για να δικαιολογήσει την αρπαγή τους, το «Παιδομάζωμα» [6], και για να μην ευθύνονται οι «σοσιαλιστικές χώρες», είχε φροντίσει μετά από προσυνεννόηση και στα σημεία εισόδου στην Αλβανία, τη Γιουγκοσλαβία και τη Βουλγαρία, δεν υπήρχαν ούτε στρατιώτες φύλακες. Έτσι δεν υπάρχει καταγραφή των παιδιών-προσφύγων, που εισέρχονταν μαζικά και κατά χιλιάδες στις γειτονικές με την Ελλάδα χώρες. Τα δρομολόγια μεταφοράς τους ποίκιλλαν και συνήθως ήταν, στην πλευρά της Φλώρινας, με τόπο συγκεντρώσεως το Βατοχώρι και στη συνέχεια στο Αλβανικό έδαφος από μονοπάτια δίπλα από την Κρυσταλοπηγή. Στην πλευρά της Καστοριάς, τόπος συγκεντρώσεως ήταν το Γιαννοχώρι, χωριό που βρίσκεται σε απόσταση 16 χιλιομέτρων από το Νεστόριο, και η Ιεροπηγή, σε απόσταση 4 χιλιόμετρα από τα αλβανικά σύνορα, ενώ μέσα στην Αλβανία τα συγκέντρωναν στο χωριό Βιντέχοβα. Στα σύνορα με τη Γιουγκοσλαβία, το πέρασμα βρίσκονταν στον Άγιο Γερμανό και από εκεί τα πήγαιναν με φορτηγά, είτε στο Μοναστήρι, είτε μέσω Κάτω Ντούπενι-Λιουμπόινο στο Brailovo, και στη συνέχεια με τραίνο στα Σκόπια. Στη Βουλγαρία, από όπου πέρασαν 10.028 παιδιά από τη Μακεδονία και τη Θράκη, το πέρασμα ήταν στη Ροδόπη, στο αφύλαχτο τουρκοχώρι το Krumovgrad και από το Ivajlovgrad κοντά στην Ορεστιάδα, στον Έβρο.

Το Κ.Κ.Ε. ισχυρίστηκε ψευδώς, ότι η μεταφορά των παιδιών ήταν οργανωμένη και από μέρους του αλλά και από τις χώρες υποδοχής. Επίσης ότι τα παιδιά καταγράφονταν και συνοδεύονταν από άνθρωπο που είχε εκλεγεί από τα συμβούλια γονέων, ενώ ανά 25 παιδιά υπήρχε κι ένας συνοδός [7]. Tον Ιούνιο του 1948, όταν επήλθε ρήξη και με τη διακοπή των σχέσεων της Γιουγκοσλαβίας με την Κόμινφορμ, άρχισε η καταγραφή των παιδιών που εισέρχονταν στην Γιουγκοσλαβία παιδιών, υπάρχουν οι καταθέσεις των συνοδών οι οποίες αποτελούν και τις κύριες αποδείξεις του τυφλού παιδομαζώματος, αφού οι «συνοδοί» δεν είχαν καταστάσεις και δεν ήξεραν ούτε στο ελάχιστο τα ονόματα των ανήλικων παιδιών. Οι Ελληνικές κυβερνήσεις που στηρίχθηκαν στις επίσημες αναφορές του Ερυθρού Σταυρού, όπως καταχωρήθηκαν στη Διεύθυνση Αναζητήσεων, έδωσε τον αριθμό των 28.010 αγνοούμενων παιδιών, από τα οποία 15.317 ήταν αγόρια και τα 12.693 κορίτσια. Αναλυτικά οι αριθμοί αφορούσαν 3.355 παιδιά από την Ήπειρο, 13.048 από Φλώρινα-Καστοριά-Κοζάνη, 6.231 από Μακεδονία, 3.797 από Θράκη, 1.159 από τη Θεσσαλία και 420 από τη Στερεά Ελλάδα. Σε αυτά τα 28.010 παιδιά, περιλαμβάνονται μόνο 420 παιδιά, από τα περίπου 1.500, που απήγαγαν οι κομμουνιστές αντάρτες τον Φεβρουάριο του 1948, από την Στερεά Ελλάδα, για να τα μεταφέρουν μέσω Πίνδου, στην Αλβανία. Περισσότερα από 1.000 πέθαναν παιδιά στον δρόμο, ενώ πολλά αγόρια και κορίτσια ηλικίας 15 και 16 χρονών, κρίθηκαν κατάλληλα για μάχιμη δράση, εντάχθηκαν στον αποκαλούμενο «Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδος» και σκοτώθηκαν στις μάχες που ακολούθησαν.

Η «Ligue des Societes de la Croix Rouge» [«Ένωση των Εθνικών Ερυθρών Σταυρών»] βρήκε και καταμέτρησε στις Κομμουνιστικές χώρες 25.295 παιδιά τον Νοέμβριο του 1948, και όπως ανακοίνωσε τα στοιχεία της την 1η Δεκεμβρίου του 1948 , τα Ελληνόπουλα που βρισκόντουσαν στις Λαϊκές Δημοκρατίες, ήσαν κατανεμημένα ως εξής: 2.000 είχαν ξεμείνει σε στρατόπεδα της Αλβανίας, και τα οποία μεταφέρθηκαν τον Νοέμβριο του 1948, με τραίνα για τη Ρουμανία, αλλά στα Σκόπια, τα κατέβασαν από το τραίνο σαν «Μακεδονόπουλα» και τα κράτησαν 2.650 ήσαν στη Βουλγαρία, 3.000 στην Ουγγαρία, 3.801 στη Ρουμανία, 2.235 στην Τσεχοσλοβακία και 11.609 στη Γιουγκοσλαβία, χώρια τα παιδιά που «έκρυβαν στους συγγενείς» τους, οι Γιουγκοσλάβοι κομμουνιστές. Στις 27 Νοεμβρίου του 1948, η 3η Γενική Συνέλευση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών που συνήλθε στο Παρίσι μετά από αίτημα της Ελληνικής κυβερνήσεως αποφάσισε να «...συστήσει τον επαναπατρισμό των εκτός των εστιών αυτών ευρισκομένων Ελληνοπαίδων, εφ΄ όσον ήθελον ζητήση τούτο τα παιδία ταύτα, οι γονείς των, ή τούτων μη υπαρχόντων, οι πλησιέστεροι συγγενείς των....». Με την επιμέλεια του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού η Ε.Σ.Σ.Δ., επέστρεψε 289 Ελληνόπουλα το 1951 και 268 το 1952, ενώ η 7η Γενική Συνέλευση του Ο.Η.Ε. στις 17 Δεκεμβρίου 1952, εξέφραζε τη λύπη της για την άρνηση των κομμουνιστικών χωρών να εφαρμόσουν τις αποφάσεις της, διέλυσε την Επιτροπή, πού είχε επιφορτισθεί μ' αυτό το έργο, και παρακάλεσε τον Διεθνή Ερυθρό Σταυρό να συνεχίσει μόνος του τις προσπάθειες του. Μέσω του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού, διαβιβάστηκαν στις κομμουνιστικές χώρες κατάλογοι αιτήσεων συγγενών των παιδιών από την Ελλάδα για την επιστροφή 9.838 παιδιών, που απερρίφθησαν όλες.

Οι κομμουνιστικές «Υπηρεσίες Ερυθρού Σταυρού» απάντησαν ότι, 552 από αυτά τα παιδιά ζούσαν και με τους δύο γονείς τους στις Λαϊκές Δημοκρατίες, 1.496 ζούσαν στις Λαϊκές Δημοκρατίες με τον ένα γονέα τους, 2.223 παιδιά δεν ήσαν το 1952 πια παιδιά, αλλά ενήλικα άτομα που ζούσαν στις Λαϊκές Δημοκρατίες τα οποία είχαν αγωνιστεί μέσα από τις τάξεις του Δ.Σ.Ε., 2.484 παιδιά δεν βρέθηκαν και 2.650 αιτήσεις είχαν ανεπαρκή στοιχεία. Αντίθετα, 5.000 παιδιά κυρίως Σλαβομακεδόνων και λίγων Ελλήνων, απελευθερώθηκαν και στάλθηκαν στους συγγενείς τους στον Καναδά και την Αυστραλία. Επιπλέον των 25.295 παιδιών, μεταφέρθηκαν στην Πολωνία τον Οκτώβριο του 1948, και τον Μάρτιο του 1949, από το Γενικό Επιθεωρητή του Παιδομαζώματος, Γεώργιο Μανούκα, 300 παιδιά από τη Θεσσαλία, την Ήπειρο και τη Στερεά, 721 παιδιά «...που έφυγαν αργότερα μαζί με τους κομμουνιστές γονείς τους..», ενώ το καλοκαίρι του 1949, μεταφέρθηκαν στην Αλβανία 3.000 παιδιά, από τα παιδομαζώματα στην Καρδίτσα, 11-13 Δεκεμβρίου 1948, το Καρπενήσι, 19 Ιανουαρίου/9 Φεβρουαρίου του 1949 και τη Νάουσα, 11-14 Ιανουαρίου 1949. Ο Γεώργιος Μανούκας αφηγήθηκε, «...Ημέρα με την ημέρα περίμενα αεροπλάνα να μου φέρουν «φορτίο». Με είχαν διορίσει εκφορτωτή. Ξεφόρτωνα παιδάκια που είχαν αρπάξει «λάφυρα» απ' τη Ρούμελη και Θεσσαλία, απ' την Καρδίτσα και το Καρπενήσι Μόλις άνοιγε η πόρτα του αεροπλάνου ξεμυτούσε από ένα-ένα «καβουράκι». Έτσι είχαν καταντήσει απ' τις ταλαιπωρίες του δρόμου, κι απ' την «ειδική» περιποίηση που έτυχαν στην Αλβανία, ώστε δεν μπορούσε κανένα να κατέβη χωρίς βοήθεια τη σκαλίτσα του αεροπλάνου. Είχα βοηθό στο ξεφόρτωμα ένα Ρώσο ταγματάρχη. Αυτός συνόδευε την αποστολή. Σε ένα φορτίο ανακάλυψα και μια μικρή πατριώτισσά μου. Ήταν απ' το Καρπενήσι. Τη λέγανε Κυρίτση. Την είχαν αρπάξει στη μάχη του Καρπενησίου και την κουβάλησαν ως την Αλβανία....». Η 29η Δεκεμβρίου 1944 ορίστηκε ημέρα Πανελλήνιου πένθους για τα παιδιά που έγιναν θύματα του παιδομαζώματος της Αριστεράς, ενώ το γενικό σύνολο των απαχθέντων στη διάρκεια του έφτασε τις 32.416 παιδιά. Επιπλέον 6.500 παιδιά πέθαναν ή σκοτώθηκαν ανεβάζοντας τον αριθμό τους κοντά στις 40.000 παιδιά.

Διαβάστε τα λήμματα

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Παραπομπές

  1. [Οι κομμουνιστές συμμορίτες εφορμώντας από μια σπηλιά, όπου κρύβονταν, επιτέθηκαν στους χωροφύλακες και στην εθνοφρουρά, που ήταν στρατωνισμένη στο σταθμό του Λιτοχώρου, άρπαξαν τον εξοπλισμό και ξαναγύρισαν στο βουνό, αφήνοντας πίσω τους 10, τουλάχιστον, νεκρούς. Ο αντιστράτηγος Θωμάς Πετζόπουλος είναι κατηγορηματικός θεωρώντας το Λιτόχωρο «ως την πανηγυρικοτέραν διακήρυξιν του ΚΚΕ, ότι αρχίζει την ένοπλον εξέγερσιν», ενώ ο Μήτσος Παρτσαλίδης γράφει: «.... Με το Λιτόχωρο ξεκινάει μια ένοπλη πάλη, που στην πρώτη της φάση δεν παύει να αποτελεί μέσο πίεσης για τον εξαναγκασμό του αντιπάλου σε υποχώρηση...».]
  2. [Το Κ.Κ.Ε. και γενικότερα η Αριστερά τοποθετούν την ουσιαστική έναρξή του Συμμοριτοπολέμου μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας, τον Φεβρουάριο του 1945, όμως αυτό συμβαίνει στην πράξη τον Οκτώβριο του 1946 με την ίδρυση του αποκαλούμενου ΔΣΕ. Η δράση στο Λιτόχωρο είναι η «πρώτη σαφής προειδοποίηση» των κομμουνιστών συμμοριτών που το ΚΚΕ θεωρούσε ότι «...σπρώχνονταν στον δρόμο της ένοπλης πάλης για να υπερασπιστούν τη ζωή τους, την τιμή και την αξιοπρέπειά τους...».]
  3. [«ΚΚΕ-Τα Επίσημα Κείμενα», τόμος 3ος.]
  4. [Στις εργασίες της 5ης Ολομέλειας της Κ.Ε. του ΚΚΕ αποφασίσθηκε μεταξύ άλλων ότι: «...Στη Βόρεια Ελλάδα ο μακεδονικός (σλαβομακεδονικός) λαός τά 'δωσε όλα για τον αγώνα και πολεμά με ολοκλήρωση ηρωισμού και αυτοθυσίας που προκαλούν το θαυμασμό. Δεν πρέπει να υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι σαν αποτέλεσμα της νίκης του Δ.Σ.Ε., και της λαϊκής επανάστασης, ο μακεδονικός λαός θα βρει την πλήρη εθνική αποκατάστασή του έτσι όπως την θέλει ο ίδιος, προσφέροντας σήμερα το αίμα του για να την αποχτήσει....».]
  5. [«Επίσημα Κείμενα ΚΚΕ», τόμος 6ος, σελίδες 337-338.]
  6. Ε.Α.Μ.-Ε.Λ.Α.Σ.-Δ.Σ.Ε./Βίαιη στρατολόγηση και Παιδομάζωμα
  7. [Δελτίο Ειδήσεων Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδος, 3 Μαρτίου 1948}