Μεταπολιτική

Από Metapedia

Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Η μεταπολιτική -η θεωρητική πολιτική μελέτης ή η πολιτική της πολιτικής- είναι η φιλοσοφική μελέτη της πολιτειακής συνθέσεως των κοινωνιών και γενικότερα η θεωρητική πολιτική μελέτη, αλλά και μέθοδος που αναλύει τις πολιτικές ιδεολογίες στη δομική τους μορφή. Η έννοια αναφέρεται σε μορφές μη πολιτικών δραστηριοτήτων, οι οποίες λειτουργούν προς την κατεύθυνση της διαδόσεως ορισμένων ιδεών και αξιών, που συνθέτουν μία κοσμοθεωρία. Επηρεάζει την πολιτική και τους ανθρώπους όχι μέσα από την πολιτική δραστηριότητα, δηλαδή τα κόμματα, τις πολιτικές εκστρατείες και τις εκλογές, καθώς συνδέεται με την πνευματική και φιλοσοφική θεώρηση και δραστηριότητα που υποστηρίζει μία ιδεολογία ή κοσμοθεωρία. Περιλαμβάνει επιπλέον, τη διάδοση των ιδεών και των αξιών με μέσα, όπως η δημοσιογραφία, οι ομιλίες, τα τηλεοπτικά προγράμματα, τα προγράμματα εργασίας και διάφορες μορφές προπαγάνδας.
Περιοδικό μεταπολιτικής από το γερμανικό σύνδεσμο Thule Seminar.

Ορισμός

Σύμφωνα με τον Michael O'Meara, Αμερικανό συγγραφέα και διανοητή της Νέας Δεξιάς, «...Η μεταπολιτική είναι για την πολιτική ό,τι είναι η μεταφυσική για τη φυσική. (...) Όπως η μεταφυσική αφορά αυτό που είναι πέρα από τη φυσική και έχει να κάνει με την απόλυτη πραγματικότητα (εάν υπάρχει τέτοια) στην οποία στηρίζεται ο κόσμος της ενέργειας και της ύλης, (...) η μεταπολιτική είναι αυτή που αντιμετωπίζει όλα αυτά που κάνουν δυνατή την πολιτική. Για παράδειγμα, μπορεί να αναφέρεται στην ιδεολογία, στον πολιτισμό, στα επικρατούντα εννοιολογικά παραδείγματα, στις κοινωνικές ηγεμονίες που διαμορφώνουν το πολιτικό πεδίο και στον τρόπο με τον οποίο το προσεγγίζουμε, ακόμα και στις παράλογες και υποσυνείδητες δυνάμεις που επηρεάζουν τη δημόσια συμπεριφορά...».

Χρονικό

Αρχικά χρησιμοποιήθηκε ως τεχνικός και απόκρυφος όρος των μεταμαρξιστών και των νοσταλγών της σοσιαλδημοκρατίας. Στις μέρες μας η μεταπολιτική αποτελεί το σημείο της συμπυκνώσεως της παθολογίας των δημοκρατιών της Δύσεως. Κατονομάζει και καταγγέλλει καθεστώτα που διατηρούν τύποις, το κέλυφος των φιλελεύθερων και δημοκρατικών θεσμών, την ίδια στιγμή που η κοινωνική επιρροή στην εξουσία φθίνει σταθερά, όπως και η συμμετοχή στην πολιτική των κομμάτων, στις μαζικές κινητοποιήσεις και τα συνδικάτα. Τα κόμματα της αριστεράς και της «δεξιάς» έπαψαν να εμφανίζουν ιδεολογικές και πολιτικές διαφορές και συγκλίνουν στα ίδια, διαπλεκόμενα, οικονομικά συμφέροντα, έπαψε να υπάρχει διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην αριστερά και τη «δεξιά», ενώ κάθε ημέρα αυξάνεται ο παρεμβατικός ρόλος των δήθεν ειδικών στην πολιτική και οικονομική διακυβέρνηση. Η επιβολή της οικονομίας στην πολιτική οδήγησε στην εμπορευματοποίηση της εκλογικής διαδικασίας, αύξησε σε κατακόρυφα τις δαπάνες των κομμάτων και των πολιτικών προσώπων εξαρτώντας τους πλήρως από τη χρηματοδότηση των επιχειρηματιών καθώς και από τον χώρο έμμεσης ή άμεσης διαφημίσεως, καθιστώντας τον πολιτικό ανταγωνισμό ανισότιμο και ως εκ τούτου ολοκληρωτικό.

Στη μεταπολιτική, πέραν πάσης λογικής και ηθικής, καθοριστικές και κρίσιμες αποφάσεις που αφορούν την οικονομία και την πολιτική έπαψαν να αποτελούν προϊόντα της λαϊκής βουλήσεως, η διακυβέρνηση έχει αφεθεί στα χέρια τεχνοκρατών που διοικούν τις κοινωνίες με νοοτροπία και αντίληψη διαχειριστών πολυεθνικών εταιρειών. Οι πολιτικές διαμάχες μετατράπηκαν σε ένα αγώνα εξουσίας, στην ουσία θέαμα για τις τηλεοπτικές ανάγκες, μεταξύ αντιπάλων δίχως ουσιαστικές διαφορές στην πολιτική τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της μορφής εξουσίας αποτέλεσε η επιλογή του Λουκά Παπαδήμου, ως «σωτήρα», ενός πρωθυπουργού που δεν είχαν εκλέξει οι Έλληνες πολίτες, αλλά οι «αγορές» που τον στήριξαν με κάθε τρόπο, θέτοντας στην υπηρεσία του τεράστια εκδοτικά και οικονομικά συγκροτήματα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι


Άλλες γλώσσες