Αλλαγές

''* «Τι θέλεις;». Σηκώνομαι όρθιος, λέω: «Μπορώ να πάρω κάποια υψώματα». «Και ποιος είσαι εσύ;», ρωτάει. «Υπολοχαγός, διοικητής λόχου». Τα ‘χασε αυτός. Ο Διοικητής της 3ης ταξιαρχίας, της δικής μου, του λέει: «Στρατηγέ, αυτός είναι του Ιερού Λόχου και ξέρει από πόλεμο»''.  ''Και μου αναθέτει να πιάσω τα πρώτα υψώματα. Συγκροτώ μια μικρή ομάδα Λοκατζήδων. Ετοιμαστήκαμε, άρχισε να νυχτώνει, ήτανε 6 Ιουλίου του ’48. Είχα και έναν πολίτη από ένα χωριό να μη χαθούμε τη νύχτα μες το δάσος. Προχωράμε λοιπόν, 4 η ώρα, αρχίζει να χαράζει. Βλέπω ένα ύψωμα που είχανε θέσεις οι συμμορίτες. Δίνω σχηματισμό παρατάξεως, εγώ είμαι στη μέση και τους έχω πει: «Πρώτος θα τουφεκίσω εγώ». Οι συμμορίτες μας ακούνε και ξυπνάνε, αρχίζει να ξημερώνει.'' ''* «Ρε, τι ήσαστε εσείς;» φωνάζουν. Λέω: «Αντικατάσταση». «Μα τέτοια ώρα;», φωνάζουν. «Ναι -λέω- δεν σας ειδοποίησαν; Σε λίγο θα σας πάρουν τηλέφωνο. Αντικατάσταση». Βλέπω τα κεφάλια τους όμως να γίνονται πολλά. Οπότε τραβάω την πρώτη ριπή εγώ, ακολούθησαν και οι άλλοι. Μπροστά μου βρέθηκε ο τηλεφωνητής, το τηλέφωνο. Ριπή, παρ’ τον κάτω. Το ύψωμα το πιάσαμε εύκολα. Μας κάνανε μετά αντεπιθέσεις, αλλά τους αντιμετώπισα''.  ''Έρχονται αντικαταστάτες και εμάς μας στέλνουν στον Χάρο, ένα ύψωμα που οι συμμορίτες είχαν είκοσι πολυβολεία. Ήταν νύχτα και ένας επιλοχίας, μου λέει: «Θα πάρουμε αυτό το ύψωμα με τόσο μικρή ομάδα;». «Ναι», του λέω. Τα χάνει ο επιλοχίας. Του λέω: «Ρίξ’ την φωτοβολίδα, ότι τάχα το πιάσαμε για να πάνε τα πυρά μας πίσω». «Μα- μου λέει- αφού δεν το πιάσαμε». Του βάζω το Thomson στην κοιλιά. «Ρίξ’ την φωτοβολίδα- λέω- τώρα αμέσως! Και θα ορμήσουμε!» Λοιπόν, ρίχνει τη φωτοβολίδα και ορμάμε. Αρχίζει και το πυροβολικό και ανεβαίνουμε απάνω. Οι συμμορίτες σχεδόν δεν έριξαν τουφεκιά, είχανε πάθει πανικό γιατί δεν ξέρανε πόσοι είμαστε. Εγώ φώναζα: «Λόχος δεξιά, λόχος αριστερά», ενώ ήμουν μόνο με μια ομάδα αραιωμένη. Το ‘βαζαν στα πόδια και πήραμε τον Χάρο. Ήρθανε ενισχύσεις και οργανώσαμε την άμυνα του υψώματος με νάρκες και παγίδες. Αυτοί ξεκίνησαν αντεπίθεση, βαράγανε με πυροβολικό και με όλμους το ύψωμα και φέρνανε καινούργιες μονάδες. Εγώ τους φώναζα με το χωνί: «Ελάτε να πιούμε καφέ μαζί. Ελάτε να μιλήσουμε, ό,τι θέλετε. Δεν υπάρχει λόγος να σκοτωνόμαστε». Αυτοί φώναζαν: «Θα σε κρεμάσουμε, θα σε γδάρουμε, θα, θα...». Κάνανε πολλές επιθέσεις, οπότε πέφτει ένα βλήμα κοντά μου και το ωστικό κύμα, με πετάει! Και ένα θραύσμα με βαράει στο κεφάλι. Ευτυχώς φορούσα κράνος εκείνο το βράδυ και τραυματίστηκα μόνο ελαφρά. Κρατήσαμε την άμυνα τελικά. Με μία ομάδα πήρα τα υψώματα. Υψώματα που είχανε διαλυθεί τάγματα και ταξιαρχία. Εκεί πήρα και προαγωγή «Επ’ Ανδραγαθία»''.