Αλέξανδρος Γιωτόπουλος

Από Metapedia
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος, Έλληνας μαρξιστής καταδικασμένος ως βασικός καθοδηγητής και αρχηγός της μαρξιστικής τρομοκρατικής οργανώσεως «17 Νοέμβρη», που ανέλαβε τη ευθύνη για μια σειρά από δολοφονίες Ελλήνων και αλλοδαπών πολιτών, γεννήθηκε το 1944 στο Παρίσι. Από το 2003 είναι κρατούμενος σε ειδικά διαμορφωμένη πτέρυγα των δικαστικών φυλακών Κορυδαλλού, όπου εκτίει ποινή πολλαπλών ισοβίων καθείρξεων που του επιβλήθηκαν.

Αλέξανδρος Γιωτόπουλος

Βιογραφία

Πατέρας του ήταν ο Δημήτρης Γιωτόπουλος, αρχικά γνωστό ηγετικό στέλεχος και από το 1926 αρχηγός στην οργάνωση «Αρχείο του Μαρξισμού», των λεγόμενων «αρχειομαρξιστών», που είχε δημιουργήσει ο Φραγκίσκος Τζουλάτι, και έχει μία αδελφή, τη Δάφνη-Λάουρα. Το 1946 η οικογένεια επέστρεψε από τη Γαλλία, στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στο Χαλάνδρι. Το 1962 ο Αλέξανδρος επέστρεψε μόνος του στη Γαλλία και σπούδασε οικονομικά στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης στο Παρίσι, όπου το διάστημα μεταξύ των ετών 1967-68 έγινε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος. Μεταξύ των καθοδηγητών του [1] ήταν και το μέλος του κόμματος και μετέπειτα υπουργός των κυβερνήσεων του Πα.Σο.Κ., Θεόδωρος Πάγκαλος. Στις 29 Μαΐου 1968 διαγράφηκε και έγινε ιδρυτικό μέλος της μαοϊκής επιρροής οργανώσεως «29 Μάη», που διαλύθηκε το 1970 και υποστήριζε τον ένοπλο αγώνα. Στη συνέχεια και μετά τη διάσπασή της, εντάχθηκε στη Λ.Ε.Α., [Λαϊκή Επαναστατική Αντίσταση] [2] [3], στην οποία χρησιμοποιούσε το ψευδώνυμο «Μιχάλης Οικονόμου».

Ως φοιτητής συμμετείχε στη συντακτική επιτροπή του περιοδικού «Ελληνική Παρουσία», το οποίο εξέδιδε ως το 1965 που έκλεισε, ο φοιτητικός σύλλογος «Ένωσις των εν Παρισίοις Ελλήνων Σπουδαστών», [ΕΠΕΣ]. Υπεύθυνος για την έκδοση ήταν ο Άγγελος Ελεφάντης και συμμετείχε επίσης ο Νίκος Πουλαντζάς. Το 1966 εκλέχθηκε στο Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου, ενώ πολιτικά ανήκε στο χώρο των «τροτσκιστών» και ειδικότερα στους λαμπερτιστές, στους οποίους ανήκε και η ομάδα Κριβίν, αλλά και άλλες ομάδες, με ξεκάθαρη προτίμηση στις βίαιες μορφές πάλης

Πολιτική δράση

Σύμφωνα με όσα αναφέρει στα απομνημονεύματά του ο Μιχάλης Ράπτης, γνωστός ως «Πάμπλο, στο τέλος της δεκαετίας του 1960, ο Γιωτόπουλος συμμετείχε μαζί με τον ιδρυτή του Ε.Λ.Α. Χρήστο Κασσίμη, το Γιάννη Γαλανόπουλο, το σκηνοθέτη Νίκο Παπατάκη, σε μια ομάδα επτά ανδρών και μιας γυναικός, που ταξίδεψε στην Κούβα, όπου εκπαιδεύτηκε στον ανταρτοπόλεμο. Το 1971 το Έκτακτο Στρατοδικείο Θεσσαλονίκης με βάση τον νόμο 509 για τη «βιαία ανατροπή του πολιτεύματος», στηρίχθηκε σε μαρτυρία κάποιου από τους ανθρώπους τον οποίο το 1968 επιχείρησαν να στρατολογήσουν ως μέλος της οργάνωσης «29 Μάη» και τον καταδίκασε [4] με το όνομα «Γιατρόπουλος», σε πέντε χρόνια φυλάκισης ερήμην.

17 Νοέμβρη

Σύλληψη & Παραπομπή

Στις 29 Ιουνίου 2002 σημειώθηκε έκρηξη βόμβας που επρόκειτο να τοποθετηθεί στο λιμάνι του Πειραιά, στα χέρια του αγιογράφου Σάββα Ξηρού, ο οποίος τραυματίστηκε πολύ σοβαρά και το γεγονός οδήγησε τις αρχές στην εξάρθρωση της 17Ν. Ο Γιωτόπουλος, γνωστός στα μέλη της οργανώσεως [5] με το ψευδώνυμο «Λάμπρος», συνελήφθη στις 17 Ιουλίου 2002, από άνδρες της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας που έφτασαν με ελικόπτερο στους Λειψούς, όπου διατηρούσε εξοχική κατοικία [6] μαζί με τη σύντροφό του Μαρί Τερέζ, [Μαϊτέ], Πεϊνό [7], Γαλλίδα βασκικής καταγωγής και ως τη συνταξιοδότηση της το 2000, καθηγήτρια γαλλικών στο Ελληνογαλλικό Κολέγιο της Αγίας Παρασκευής. Κατά το παραπεμπτικό βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών, υπήρξε ιδρυτικό μέλος και καθοδηγητής της 17Ν [8], γεγονός που επιβεβαίωσαν στις απολογίες τους και πολλοί από τους συγκατηγορουμένους του, που τον ενέπλεξαν και σε πολλές επιθέσεις.

Καταδίκη

Σύμφωνα με τον εισαγγελέα Εφετών Καρούτσου πρόκειται για άτομο «...αναμφισβητήτως ανήκων στην ηγετική ομάδα» της τρομοκρατικής οργανώσεως, ο οποίος κατηγορήθηκε για όλες σχεδόν τις επιθέσεις της οργάνωσης, καθώς δεκαέξι αποτυπώματά του βρέθηκαν σε διάφορα κινητά αντικείμενα, ενώ σημειώσεις με τον γραφικό του χαρακτήρα έχουν βρεθεί σε προκηρύξεις της οργάνωσης. Το 2004 πραγματοποίησε απεργία πείνας [9] διάρκειας ενός περίπου μηνός, διαμαρτυρόμενος για τις συνθήκες κρατήσεως του στις φυλακές με αποτέλεσμα τη μεταφορά του [10] σε κρίσιμη κατάσταση, στο Νοσοκομείο Νίκαιας.

Στην απολογία του αρνήθηκε οποιαδήποτε συμμετοχή είτε στην οργάνωση, είτε σε ενέργειες της, όμως κρίθηκε ένοχος για 963 αδικήματα, μεταξύ των οποίων η συγκρότηση και ένταξη σε δομημένη και με διαρκή δράση οργάνωση, προμήθεια, κατασκευή και κατοχή εκρηκτικών, οπλοκατοχή, καθώς και για ηθική αυτουργία σε όλες τις πράξεις της οργανώσεως. Καταδικάστηκε πρωτόδικα στις 17 Δεκεμβρίου 2003, σε 21 φορές ισόβια και 25 χρόνια κάθειρξη για συμμετοχή σε 19 δολοφονίες, ληστείες, εκρήξεις, συμμετοχή στη 17Ν και χαρακτήρισε την απόφαση «...υπαγορευμένη από ξένα συμφέροντα...» [11] [12], ενώ καταδικάστηκε και σε δεύτερο βαθμό στις 3 Μαΐου 2007 από το Εφετείο, σε 17 φορές ισόβια και 25 χρόνια κάθειρξη για ηθική αυτουργία σε 17 δολοφονίες, εκρήξεις, ληστείες και συμμετοχή στη 17Ν.

Προσφυγές

Κρατούμενος ενημερώθηκε χθες από το Συμβούλιο των Φυλακών ότι ικανοποιείται το αίτημά του να παρακολουθήσει δι’ αλληλογραφίας μαθήματα σε γαλλικό πανεπιστήμιο, από το οποίο απέκτησε μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών στα μαθηματικά. Το 2011 μέσω των συνηγόρων του προσέφυγε [13] στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, χρησιμοποιώντας το επιχείρημα ότι η δίκη του στην Ελλάδα δεν πληροί τα κριτήρια της δίκαιης δίκης. Στην προσφυγή ζητά «...να αναγνωριστεί από την ευρωπαϊκή Δικαιοσύνη ότι οι απαιτήσεις μιας δίκαιης δίκης …. δεν ικανοποιήθηκαν κατά τη δίκη του. Αν το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο καταλήξει σ' ένα τέτοιο συμπέρασμα, ….θα είναι τότε πιθανό να γίνει επανάληψη της δίκης….».

Με προσφυγή του στο Συνήγορο του Πολίτη στις 10 Ιανουαρίου 2010, ζήτησε [14] να αρθεί η απαγόρευση χρήσεως ηλεκτρονικών υπολογιστών από κρατουμένους, αφού προηγουμένως η διεύθυνση των φυλακών είχε απορρίψει δύο ανάλογα αιτήματά του, με την αιτιολογία ότι υπάρχει ρητή απαγόρευση στον Εσωτερικό Κανονισμό Λειτουργίας Καταστημάτων Κράτησης. Ο Συνήγορος αποφάνθηκε [15] ότι υπάρχει έλλειψη νόμιμης αιτιολογίας των απορριπτικών αποφάσεων, καθώς το άρθρο 5Α του Ελληνικού συντάγματος, για την κοινωνία της πληροφορίας, όπως και ο Σωφρονιστικός Κώδικας των Φυλακών, επιτρέπουν τη χρήση ηλεκτρονικών υπολογιστών από κρατουμένους, με σκοπό την επανένταξη και τη μείωση των δυσμενών συνεπειών της ποινής.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Παραπομπές