Πέτρος Καναγκίνης

Από Metapedia
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Ο Πέτρος Καναγκίνης, Έλληνας μαθηματικός, γεωπόνος και μετέπειτα ανώτερος κρατικός υπάλληλος, γεννήθηκε το 1881 στην Κωνσταντινούπολη και πέθανε το 1947 στην Αθήνα. Ήταν παντρεμένος με την Ευγενία Καναγκίνη και απέκτησαν μια κόρη την Αικατερίνη, [Νίνα], από το 1938 σύζυγο του πανεπιστημιακού καθηγητή Ηλία Μαριολόπουλου.

Πέτρος Καναγκίνης

Βιογραφία

Σε νεαρή ηλικία έμεινε ορφανός από μητέρα και κατέφυγε, κοντά σε συγγενείς του, στο χωριό στο χωριό Πυργί της Τήνου, όμως στα επτά του χρόνια επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη, κοντά στον πατέρα του, ο οποίος στο μεταξύ είχε ξαναπαντρευτεί. Αποφοίτησε από τα «Ζωγράφεια» Εκπαιδευτικά Καταστήματα σε ηλικία δεκαπέντε ετών και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου παρακολούθησε μαθήματα στο Πρακτικό Λύκειο.

Σπούδασε από το 1898 έως το 1902 στη Φυσικομαθηματική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, ενώ ταυτόχρονα εργάζονταν. Διέκοψε την παρακολούθηση των μαθημάτων της Σχολής στο τρίτο έτος, όταν συμμετέχοντας σε διαγωνισμό των Κρατικών Υποτροφιών, πέτυχε υποτροφία και φοίτησε από το 1902 έως το 1905, στη Γεωπονική Σχολή, [Institut Agricole de l' Etat], της Gembloux, την παλαιότερη Γεωπονική Σχολή στο Βέλγιο.

Επιστρέφοντας στην Ελλάδα εργάστηκε, αρχικά στον ιδιωτικό τομέα, ως διευθυντής μεγάλων κτημάτων, όπως τα «Ζωγράφεια» κτήματα στα Τρίκαλα. Από το 1912 εργάστηκε για λογαριασμό του Ελληνικού Δημοσίου ως νομογεωπόνος και φρόντισε για την απόδοση της γης στους ακτήμονες αγρότες, που όπως πίστευε θα συντελούσε στην οικονομική πρόοδο της χώρας και παράλληλα εισήγαγε σύγχρονες μεθόδους καλλιέργειας. Ήταν από τους πρωτεργάτες της δημιουργίας της Επιτροπής Αποκατάστασης Προσφύγων, [Ε.Α.Π.], το 1913, η οποία μετατράπηκε σε Διεύθυνση Εποικισμού με διευθυντή τον ίδιο. Η Διεύθυνση φρόντισε την αποκατάσταση αρχικά προσφύγων της Θράκης και το 1919 μετά την απελευθέρωση της Ανατολικής Μακεδονίας. Το 1920 απομακρύνθηκε από το Δημόσιο και το 1921 εγκαταστάθηκε στη Βέροια, όπου εργάστηκε ως διευθυντής στα κτήματα «Καρατσάλη» και δίδαξε την καλλιέργεια του ρυζιού. Επέστρεψε στην υπηρεσία του μετά την καταστροφή του 1922 και ασχολήθηκε με την αποκατάσταση των προσφύγων της Μικρασιατικής Καταστροφής, ενώ το 1924 διορίστηκε μέλος της Μικτής Επιτροπής της ανταλλαγής Ελληνικών και Τουρκικών πληθυσμών.

Το 1929 προήχθη σε Γενικό Διευθυντή του υπουργείου Γεωργίας και διορίστηκε τεχνικός σύμβουλος του υπουργού. Το 1930 αποσπάστηκε στο Κιλκίς, όπου ανέλαβε τη διεύθυνση του προτύπου κτήματος Κιλινδίρ» που ανήκε στο Γιώργο Χρυσάφη, ενώ το 1936 ανέλαβε την όλη γεωργική και οικονομική έρευνα καθώς και τη διεύθυνση όλων των Γεωργικών Ιδρυμάτων της χώρας, ενώ μεταξύ των ζητημάτων που χειρίστηκε ήταν η υπόθεση της λίμνης Κωπαΐδας. Ήταν μέλος σε Επιτροπές όπως της ιδρύσεως της Αγροτικής Τραπέζης της Ελλάδος καθώς και της Ανωτάτης Γεωπονικής Σχολής Αθηνών. Ήταν ο πρώτος που ασχολήθηκε με τη βελτίωση της αγελάδος της Τήνου, μιας επιτόπιας φυλής ζώων [1]. Το 1934 διατέλεσε πρόεδρος της Αδελφότητας των Τηνίων εν Αθήναις [2].

Τιμήθηκε με «Ευαρέσκεια» από τον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας με σχετικό διάταγμα που υπογράφηκε και του απονεμήθηκε ο «Σταυρός των Ταξιαρχών του Τάγματος του Γεωργίου του Α'». Το αρχείο του διασώθηκε με πρωτοβουλία της κόρης του και στη μνήμη του δημιουργήθηκε το «Μαριολοπούλειο-Καναγκίνειο Ίδρυμα Επιστημών Περιβάλλοντος» [3].

Εργογραφία

Έγραψε μελέτες και άρθρα σχετικά με τη γεωπονία, σημαντικότερες από τις οποίες είναι

  • «Ο Κοινοτικός Γεωπόνος»,
  • «Περί Αγραναπαύσεως»,
  • «Η Γεωργική Ερευνα»,
  • «Παραγωγικά Εργα εν Μακεδονία»,
  • «Η Γεωργική Διοίκησις και ο Ρόλος των Γεωπόνων»,
  • «Το Κωπαϊδικόν Ζήτημα».

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Βιβλιογραφία

  • «Πέτρος Καραγκίνης. Η συμβολή του στην αναμόρφωση του περιβάλλοντος της υπαίθρου στο μεσοπόλεμο», Δημήτριος Γ. Παναγιωτόπουλος, εκδόσεις «Βιβλιοπωλείον της Εστίας», Αθήνα 2013.

Παραπομπές

  1. Αφιέρωμα μνήμης στην αξέχαστη και πολύτιμη τηνιακή αγελάδα
  2. [«Τηνιακά Σημειώματα», Περιοδική έκδοση ιστορικής ύλης για την Τήνο, αρ.φύλ.1, σελ.3, έτος 2011]
  3. Μαριολοπούλειο-Καναγκίνειο ίδρυμα Επιστημών Περιβάλλοντος