Γεώργιος Καραϊσκάκης

Από Metapedia

Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης, Έλληνας κορυφαίος εθνικός αγωνιστής και αρχιστράτηγος της Στερεάς Ελλάδος στη διάρκεια της Εθνεγερσίας του 1821, γεννήθηκε το 1782, σε μια σπηλιά στο Μαυρομάτι Καρδίτσας και πέθανε μετά από βαρύ τραυματισμό στη μάχη, 4 η ώρα ξημερώνοντας, στις 23 Απριλίου 1827, ανήμερα της γιορτής του, στο Παλαιό Φάληρο στο Νομό Αττικής. Ξεψύχησε μέσα στο εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου στο Κερατσίνι, όπου τον είχαν μεταφέρει και το σώμα του το έθαψαν στην εκκλησία του Αγίου Δημητρίου στη Σαλαμίνα.

Ήταν άγαμος και δεν άφησε απογόνους.
Γεώργιος Καραϊσκάκης

Πίνακας περιεχομένων

Βιογραφία

Πατέρας του ήταν πιθανώς ο οπλαρχηγός του Βάλτου, Ίσκος ή Καραΐσκος και μητέρα του η καλόγρια Ζωή Διμισκή και γι' αυτό ήταν επίσης γνωστός με το όνομα «Ο γιος της καλόγριας». Τα πρώτα του χρόνια τα πέρασε πολύ δύσκολα, καθώς ορφάνεψε από τη μάνα του σε ηλικία 8 χρόνων και για να ζήσει έγινε τσοπανόπουλο στα Τζουμέρκα και στα Άγραφα. Γρήγορα όμως κατατάχτηκε στα σώματα των αρματολών, στα Άγραφα, όπου διακρίθηκε για την εξυπνάδα, το θάρρος, και την παλικαριά του.

Όταν αργότερα τον συνέλαβαν οι Τουρκαλβανοί και τον πήγαν στα Γιάννενα, όπου ο Αλή τον πήρε στην υπηρεσία του. Μη μπορώντας όμως να ανεχτεί την απανθρωπιά του, έφυγε και κατατάχτηκε στην ομάδα των κλεφτών του Κατσαντώνη, όμως μετά τη σύλληψη του, δημιούργησε κλέφτικη ομάδα στα Άγραφα και ανακήρυξε τον εαυτό του καπετάνιο. Οι Τούρκοι, για να αποφύγουν τις συγκρούσεις μαζί του, του αναγνώρισαν το αξίωμα, αλλά και αυτός απέφευγε τον ανοιχτό πόλεμο κατά του Αλή. Στο μεταξύ είχε μυηθεί στα μυστικά της Φιλικής Εταιρείας, αλλά όταν άρχισε η επανάσταση στην Πελοπόννησο δημιουργήθηκαν υποψίες, ιδιαίτερα από το Μαυροκορδάτο, ότι διατηρούσε φιλικές σχέσεις με τον Αλή. Με την κατηγορία μάλιστα αυτή πέρασε από δικαστήριο, όπου καταδικάστηκε, δήλωσε όμως μεταμέλεια και αμνηστεύτηκε. Έτσι αποκαταστάθηκε δίπλα στους άλλους οπλαρχηγούς. Στο μεταξύ η υγεία του είχε κλονιστεί σοβαρά, γιατί είχε προσβληθεί από φυματίωση.

Στις συχνές αρρώστιες του κατέφευγε στη Χάρη της Παναγίας Προυσιώτισσας. Σε αυτό το Μοναστήρι ακούστηκαν το 1823, κουβέντες του, που φανερώνουν την ψυχή του. Ύστερα απ’ τη μάχη στο Κεφαλόβρυσο φέρνουν νεκρό τον ήρωα Μάρκο Μπότσαρη στο Μοναστήρι. Ο Καραϊσκάκης, που ήταν άρρωστος, νοσηλεύονταν στο μοναστήρι, σηκώθηκε απ’ το κρεβάτι του και ασπάστηκε το νεκρό και είπε «αμποτε, Μάρκο ήρωά μου, να πάω κι εγώ από τέτοιο θάνατο. Ο Μάρκος ήτανε τρανός. Είχε μυαλό όσο κανείς άλλος. Καρδιά λιονταριού και γνώμη δίκηα σαν του Χριστού. Ούτε το δάχτυλό του δέ φτάνουμε εμείς».

Η πολεμική του δράση

Η πολεμική του δράση άρχισε ουσιαστικά από το 1820, όταν με τους Κατσαντωναίους πολέμησε τους Τούρκους στα Γιάννενα. Λίγο αργότερα, μετά το θάνατό του Αλή, κήρυξε την επανάσταση στο Μακρυνόρος. Μετά την πτώση του Μεσολογγίου κατέβηκε στη Στερεά και συνέχισε τους αγώνες του. Η κυβέρνηση Ζαΐμη τότε τον διόρισε αρχιστράτηγο στην Ανατολική Ελλάδα. Το 1826, όταν ο Κιουταχής κυρίευσε την Αθήνα και πολιορκούσε την Ακρόπολη με 20.000 στρατό, κατέβηκε στην Ελευσίνα, για να οργανώσει με το Φαβιέρο το στρατόπεδο των Ελλήνων, διαφώνησαν όμως στα πολεμικά σχέδια και ο Φαβιέρος αποχώρησε. Επειδή έμεινε μόνος και οι Τούρκοι διέθεταν πολύ στρατό, αποφάσισε να τους κόψει την επικοινωνία και τον ανεφοδιασμό από τη Θεσσαλία και από πολιορκητές της Ακρόπολης να τους κάνει πολιορκημένους της Αττικής.

Η μάχη της Αράχοβας

Με το σχέδιό του αυτό χτύπησε τα τουρκικά οχυρά στον Ελικώνα και στη Δόμβραινα, δεν κατόρθωσε όμως τίποτε και έφυγε για την Αράχοβα, που την κρατούσε ο Μουσταφάμπεης με τους Τουρκαλβανούς. Στην μάχη οι Τουρκαλβανοί διαλύθηκαν αποδεκατισμένοι και ο Μουσταφάμπεης σκοτώθηκε. Περνώντας απ’ τα Μοναστήρια των Βοιωτών Αγίων, του Οσίου Σεραφήμ του Δομβοϊτου και του Οσίου Λουκά, μαζί με την οργάνωση της άμυνάς τους αντλούσε και ο ίδιος δύναμη, επικαλούμενος με θερμή ψυχή τη βοήθειά τους. Οχυρώθηκε στο Δίστομο απ` όπου οι Τούρκοι δεν κατόρθωσαν να τον διώξουν. Τα κατορθώματα του έδωσαν θάρρος στους Έλληνες και αναπτέρωσαν την επανάσταση στη Στερεά, που κινδύνευε να εκφυλιστεί.

Η ελληνική κυβέρνηση τότε του έδωσε εντολή να απελευθερώσει με κάθε προσπάθεια την Αθήνα. Με την εντολή αυτή κατέβηκε και στρατοπέδευσε στο Κερατσίνι, έξω από τον Πειραιά, και εκεί άρχισε να καταστρώνει το πολεμικό του σχέδιο. Στην κρίσιμη στιγμή αναμίχθηκαν στην οι στρατιωτικοί Κόχραν και Τσορτς, οι οποίοι επέμειναν για επίθεση κατά μέτωπο, ενώ ο ίδιος ήθελε να εφαρμόσει σχέδιο αποκλεισμού των Τούρκων, μέχρι να παραδοθούν και η γνώμη τους επικράτησε. Στις 23 Απριλίου παραμονή της επίθεσης, άρρωστος βαριά, πληγώθηκε θανάσιμα σε μια συμπλοκή των στρατιωτών του, από αδέσποτη σφαίρα. Η επίθεση κατά του Κιουταχή έγινε στις 24 Απριλίου, σύμφωνα με το σχέδιο του Κόχραν και Τσορτς, αλλά είχε οικτρή αποτυχία και το στρατόπεδο των Ελλήνων διαλύθηκε. Με το θάνατό του η ελληνική επανάσταση έχασε έναν από τους μεγαλύτερους και ηρωικότερους στρατηγούς της.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι