Κίμων Φράιερ

Από Metapedia
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Ο Κίμωνας Φράιερ, [Kimon Friar], Ελληνικής καταγωγής Αμερικανός φιλόλογος Πανεπιστημιακός καθηγητής, γλωσσολόγος, συγγραφέας, ποιητής, συγγραφέας, κριτικός λογοτεχνίας, νεοελληνιστής, ακαδημαϊκός και μεταφραστής, που το πραγματικό του όνομα ήταν Κίμων Καλογερόπουλος, γεννήθηκε το 1913 στον Καλόλιμνο στο Ιμραλί, ένα μικρό νησί που βρίσκεται στο νότιο τμήμα της Θάλασσας του Μαρμαρά στην Προποντίδα της Μικράς Ασίας και πέθανε στις 24 Μαΐου 1993 [1] σε νοσοκομείο της στην Αθήνα, όπου νοσηλεύονταν για τραυματισμό στο κεφάλι που υπέστη σε πτώση στο σπίτι του.

Κίμωνας Φράιερ

Βιογραφία

Οι γονείς του μετανάστευσαν στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής το 1915, όταν ο Κίμωνας ήταν δύο ετών, εγκαταστάθηκαν στην πολιτεία της Καλιφόρνια και το 1920 ο Κίμωνας απέκτησε την αμερικανική υπηκοότητα. Έκτοτε υιοθέτησε το επώνυμο «Φράιερ», που σημαίνει καλόγερος, παράγωγο από τη σύντμηση του επιθέτου της οικογένειας του. Μεγάλωσε στις περιοχές Forest Park και Melrose Park. Σπούδασε στο Ινστιτούτο τέχνης του Σικάγο, στη σχολή θεάτρου στο Πανεπιστήμιο του Γέιλ, στο πανεπιστήμια του Ουισκόνσιν όπου απέκτησε το πτυχίο του με άριστα το 1935, στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Άιοβα, όπου εκπόνησε και υπέβαλε τη διδακτορική του διατριβή. Το 1940 έκανε μεταπτυχιακό στο πανεπιστήμιο του Michigan και βραβεύτηκε για το έργο του «Ένα όραμα», με το βραβείο «Avery Hopwood».

Δίδαξε ως επισκέπτης καθηγητής της αμερικανικής και αγγλικής λογοτεχνίας σε πολλά Πανεπιστήμια των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, όπως Αντέλφι Κόλετζ, Άμερστ Κόλετζ, Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, της Μινεσότα, του Ιλινόις, της Ιντιάνα, το Πανεπιστήμιο Berkeley της Καλιφόρνια και το Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Οχάιο, αλλά και σε πανεπιστήμια της Νοτίου Αμερικής. Παράλληλα εργάστηκε ως αρθρογράφος, υπεύθυνος ρεπερτορίου στο Ομοσπονδιακό Θέατρο του Ντιτρόιτ και παρουσιαστής φιλολογικών εκπομπών στο ραδιόφωνο.

Επιστροφή στην Ελλάδα

Το 1946 επισκέφθηκε για πρώτη φορά την Ελλάδα και από το 1950 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Την περίοδο από το 1960 έως το 1962, ήταν διευθυντής στο περιοδικό «Ηνίοχος», και από το 1963 έως το 1965, στο περιοδικό «Ελληνική Κληρονομιά», τα οποία εκδίδονταν στις Ηνωμένες Πολιτείες και ασχολούνταν με τον ελληνικό πολιτισμό. Στη διάρκεια του στρατιωτικού καθεστώτος της 21ης Απριλίου, ήταν ενεργός αντίπαλος του και πρόσφερε προστασία και καθοδήγηση σε συγγραφείς και καλλιτέχνες που διώκονταν από το καθεστώς, χρησιμοποιώντας την αμερικανική υπηκοότητα του και τις διασυνδέσεις του με Αμερικανικά ακαδημαϊκά ιδρύματα, ενώ απειλήθηκε με φυλάκιση και απέλαση καθώς και με άρνηση επανεισόδου στην Ελλάδα, όμως δεν έπαψε να γράφει και να δημοσιοποιεί την αντίθεσή του με το καθεστώς.

Κληροδότησε μέρος από τα χειρόγραφά του, τη συλλογή των βιβλίων και έργων τέχνης, που περιλαμβάνει σημαντικά έργα Ελλήνων και διάσημων ξένων καλλιτεχνών, στο «Deree-The American College of Greece», [A.C.G.], και το Κολέγιο διοργανώνει στη μνήμη του κάθε χρόνο, τη σειρά «Διαλέξεων Kimon Friar» [2]. Το υπόλοιπο αρχείο του βρίσκεται στο Πανεπιστήμιο Princeton στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής [3].

Βραβεύσεις

Το 1976 του απονεμήθηκε

  • Χρυσό μετάλλιο της Ακαδημίας Αθηνών,

για το σύνολο του έργου του και τη συμβολή του στη διάδοση της νεοελληνικής λογοτεχνίας στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής,

  • βραβείο της Επιτροπής Ουράνη το 1977, για τη διάδοση της νεότερης ελληνικής ποίησης στο εξωτερικό.

Ανακηρύχθηκε το 1977

Το 1986, τιμήθηκε με υποτροφία του ιδρύματος Ford και από το Αμερικανικό Εθνικό Ίδρυμα Τεχνών Grant, ενώ του απονεμήθηκαν τα Αμερικανικά

  • Εθνικό Βραβείο Βιβλίου στην ποίηση,
  • Εθνικό Μετάλλιο για τη λογοτεχνία και
  • Διεθνές Βραβείο Εκδοτών στο μυθιστόρημα.

Έργογραφία

Εκτός από το ποιητικό του έργο ασχολήθηκε με μεταφράσεις έργων Ελλήνων ποιητών και μετέφρασε στα Αγγλικά, περισσότερα από 25 βιβλία πεζογραφίας και ποιήσεως, ενώ εξέδωσε ανθολογίες μοντέρνας αγγλικής και αμερικανικής ποίησης. Μετέφρασε έργα των ποιητών Μίλτου Σαχτούρη, [«Με το πρόσωπο στον τοίχο»], Οδυσσέα Ελύτη, [«Ήλιος Ηλιάτορας»], Γιάννη Ρίτσου, [«Γραφή τυφλού»], Μανόλη Αναγνωστάκη, [«Ο στόχος»], Τάκη Σινόπουλου, [«Το τοπίο του θανάτου»], Κώστα Κινδύνη, Γιώργου Σεφέρη, καθώς και πολλών άλλων Νεοελλήνων λογοτεχνών. Σε συνεργασία με τον Τζον Μάλκολμ Μπρίνιν, [John Malcolm Brinnin], εξέδωσαν το 1951, την ανθολογία «Σύγχρονη ποίηση, αμερικανική και αγγλική», που έκτοτε χρησιμοποιείται για τη διδασκαλία της αγγλικής γλώσσας σε πανεπιστημιακά ιδρύματα σε όλο τον κόσμο, και το 1973 την ανθολογία «Σύγχρονη ελληνική ποίηση: από τον Καβάφη στον Ελύτη».

Η σχέση του με τον Καζαντζάκη [4]

Μετέφρασε έργα του Νίκου Καζαντζάκη, [«Οδύσσεια» και η «Ασκητική»], με τον οποίο συναντήθηκαν για πρώτη φορά το καλοκαίρι του 1951, στη Φλωρεντία της Ιταλίας. Το 1954 όταν ο αμερικανός εκδότης Μαξ Σούστερ ζήτησε να εκδώσει την «Οδύσσεια», ο Καζαντζάκης του υπέδειξε ως μεταφραστή τον Κίμωνα Φράιερ και το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς, γνωρίστηκαν καλλίτερα και έγιναν φίλοι στην Αντίμπ της Γαλλίας, σε μια σχέση που διατηρήθηκε μέχρι το θάνατο του Καζαντζάκη. Έκτοτε ο Φράιερ συνέχισε να μεταφράζει τα έργα του Έλληνα συγγραφέα, το οποίο παρουσίαζε για χρόνια με ομιλίες στην Αμερική και την Ευρώπη. Το 1972 πραγματοποίησε διάλεξη στην «Κρητική Εστία», με την οποία ανέλυσε καίρια σημεία του έργου του Κρητικού συγγραφέα, ενώ αναφέρθηκε και στην αντιμετώπιση του Καζαντζάκη από την Ελλαδική Εκκλησία λέγοντας, «...Η Εκκλησία θέλησε να τον αφορίσει, όμως φοβάμαι πως θα τον ανακηρύξει άγιο».

Εκδόσεις

  • «Modern poetry:American and British», ποιητική ανθολογία, το 1951,
  • «N.Kazantzakis, The Odyssey: A modern sequel», το 1958,
  • «With face to the wall: The selected poems of Miltos Sachtouris», το 1968,
  • «The Sovereign Sun: The selected poems of Odysseus Elitis», το 1974,
  • «Landscape of death: The selected poems of Takis Sinopoulos», το 1979,
  • «Scripture of the Blind:Poems by Yannis Ritsos», το 1979,
  • «The target:The selected poems of Manolis Anagnostakis», το 1980.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Παραπομπές