Κωνσταντίνος Δαβάκης

Από Metapedia
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Ο Κωνσταντίνος Δαβάκης Έλληνας ανώτερος αξιωματικός του Πεζικού με το βαθμό του συνταγματάρχη, στον οποίο απονεμήθηκε μετά θάνατο ο βαθμός του Στρατηγού, ήρωας και από τις θρυλικές φυσιογνωμίες του Ελληνοϊταλικού πολέμου 1940-41, καθηγητής στην Ανωτέρα Σχολή Πολέμου και συγγραφέας πολεμικών βιβλίων, άρθρων και μελετών, γεννήθηκε το Σεπτέμβριο του 1897 στο χωριό Κεχριάνικα της επαρχίας Οιτύλου στην περιοχή της Μέσα Μάνης στο Νομό Λακωνίας και πέθανε από πνιγμό στις 21 Ιανουαρίου 1943, στην Αδριατική θάλασσα. Τάφηκε στον Αυλώνα της κατεχόμενης Βορείου Ηπείρου, όμως το 1963 τα οστά του μεταφέρθηκαν και τάφηκαν αρχικά στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών και στη συνέχεια το 1978, μεταφέρθηκαν στο Νεκροταφείο του Δήμου Καλλιθέας.

Ήταν παντρεμένος με την Καλλιόπη Σταρόγιαννη από τη Μαγούλα Σπάρτης.

Κωνσταντίνος Δαβάκης

Βιογραφία

Πατέρας του ήταν ο δημοδιδάσκαλος Δικαίος Ντάβου Δαβάκης και μητέρα του η Σοφία Δαβάκη, των οποίων ήταν ένα από τα δέκα παιδιά τους. Παρακολούθησε τα μαθήματα του Δημοτικού και του Σχολαρχείου στο χωριό της Κίττας με δάσκαλο τον πατέρα του και το 1913 εισήλθε ως σπουδαστής το Στρατιωτικό Σχολείο Ευελπίδων από το οποίο αποφοίτησε την 1η Οκτωβρίου 1916 με το βαθμό του Ανθυπολοχαγού. Συμμετείχε στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο όπου διακρίθηκε στο Μακεδονικό μέτωπο στις μάχες του Σκρα και της Δοϊράνης, όπου επιτέθηκε σε βουλγαρικό χαράκωμα το οποίο εξουδετέρωσε, όμως υπέστη δηλητηρίαση από τις ασφυξιογόνες οβίδες, και η υγεία του υπέστη σοβαρή βλάβη με αποτέλεσμα να υποφέρει για το υπόλοιπο της ζωής του από χρόνια ηθμοειδίτιδα, μια ασθένεια των αναπνευστικών οργάνων. Το 1918 προβιβάστηκε σε λοχαγό επ' ανδραγαθία. Πήρε μέρος στη Μικρασιατική Εκστρατεία όπου το 1921 διακρίθηκε στη μάχη των υψωμάτων του Αλπανός, και τιμήθηκε με το

  • Χρυσό Αριστείο Ανδρείας.

Μεταξύ 1922 και 1937 υπηρέτησε ως επιτελάρχης της 2ης Μεραρχίας και του 1ου Σώματος Στρατού, φοίτησε και δίδαξε σε στρατιωτικές σχολές, ενώ το 1931 του ανήλθε στο βαθμό του αντισυνταγματάρχη. Στη διάρκεια της στρατιωτικής του καριέρας φοίτησε στην Ανωτάτη Σχολή Πολέμου της Αθήνας, και στο Παρίσι στη Σχολή Αρμάτων, ενώ παρέλαβε από την Αγγλία, ως εκπρόσωπος του Ελληνικού στρατού, τα πρώτα άρματα μάχης. Στις 30 Δεκεμβρίου του 1937 και μετά από διάστημα στο οποίο πήρε αναρρωτικές άδειες μεγάλης χρονικής διάρκειας, αποστρατεύθηκε για λόγους υγείας και τέθηκε σε πολεμική διαθεσιμότητα, από την οποία ανακλήθηκε τον Αύγουστο του 1940 -πριν την κήρυξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου στις 28 Οκτωβρίου 1940- και τοποθετήθηκε διοικητής του 51ου Συντάγματος Πεζικού, που ανήκε στη δύναμη της Στρατιάς Δυτικής Μακεδονίας.

Η «Μάχη της Πίνδου»

Με το βαθμό του εφέδρου Αντισυνταγματάρχη, εκ μονίμων, ήταν διοικητής στο Απόσπασμα Πίνδου, που είχε την ευθύνη για την ομώνυμη περιοχή, με υποδιοικητή το νεότερο του Αντισυνταγματάρχη Δημήτριο Μυσίρη, με έδρα το Επταχώριο. Ο τομέας ευθύνης του αναπτύσσονταν μεταξύ του δεξιού της VIII Μεραρχίας και του αριστερού της IX Μεραρχίας, ανάπτυγμα Ζώνης Ευθύνης 37 χιλιομέτρων περίπου και κατείχε την αμυντική τοποθεσία μεταξύ Σμόλικα και βόρεια Γράμμου. Το απόσπασμα περιλάμβανε το 51ο Σύνταγμα Πεζικού, που είχε επιστρατευθεί στις 29 Αυγούστου στα Τρίκαλα και από 10 Σεπτεμβρίου είχε φθάσει στο Επταχώριο, ένα λόχο του Τάγματος Προκαλύψεως της Κόνιτσας με διμοιρία πολυβόλων, μια ορειβατική πυροβολαρχία των 75 χιλιοστών, έναν Ουλαμό Πυροβολικού συνοδείας των 65 χιλιοστών, έναν ουλαμό ιππικού, λόχο Υγειονομικού και Διμοιρία Διαβιβάσεων, με συνολική δύναμη περίπου 2000 ανδρών. Η μονάδα υπαγόταν στο Τμήμα Στρατιάς Δυτικής Μακεδονίας [Τ.Σ.Δ.Μ.], η οποία είχε Διοικητή τον Αντιστράτηγο Ιωάννη Πιτσίκα, ενώ είχε σοβαρές ελλείψεις σε οπλισμό, ιματισμό, υπόδηση και εφεδρικά πυρομαχικά. Από 8 διοικητές λόχων 2 ήταν Ανθυπολοχαγοί και 2 Έφεδροι Λοχαγοί. Από τους 32 Διμοιρίτες 3 μόνο ήταν μόνιμοι.

Πήρε μέρος στη «Μάχη της Πίνδου», διοργανώνοντας αμυντικές και στη συνέχεια επιθετικές επιχειρήσεις, κατά το χρονικό διάστημα από της 05:00 το πρωί της 28ης Οκτωβρίου 1940 μέχρι της 12:00 το μεσημέρι της 3ης Νοεμβρίου. Στον τομέα της ευθύνης του δέχθηκε επίθεση από την 3η Ιταλική Μεραρχία Αλπινιστών, γνωστή με την επωνυμία «Τζούλια» [«Julia»], που βρισκόταν στην Αλβανία από τις 7 Απριλίου 1939 και τη δύναμη της αποτελούσαν δύο Συντάγματα Αλπινιστών, μία Ίλη Ιππικού και έξι ορειβατικές πυροβολαρχίες. Στον Τομέα Πίνδου, δεξιά της 8ης Μεραρχίας, οι 1.800 άνδρες του Δαβάκη αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν υπό την πίεση των 11.000 ανδρών της «Julia», η οποία επιτέθηκε με δύο έμβολα γύρω από τον Σμόλικα, από την Βορειοανατολική πλευρά με το 75% των δυνάμεών της, που αποτελούσαν το λεγόμενο συγκρότημα, ενώ το Νότιο συγκρότημα επιτέθηκε Νοτιοανατολικά του Σμόλικα. Η κυρία επίθεση ακολούθησε την κατεύθυνση Βούρμπιανη-Πυρσόγιαννη-Φούρκα-Σαμαρίνα-Δίστρατο-Βωβούσα-Μέτσοβο και τις απογευματινές ώρες οι δυνάμεις του Δαβάκη αναγκάσθηκαν να συμπτυχθούν προς τα υψώματα Επάνω Αρένα, Μούκα, Πάτωμα, όπου εγκατέστησαν την άμυνα τους. Στο ύψωμα Μούκα τραυματίστηκε ο Ταγματάρχης Θωμάς Νικήτας από τα Τρίκαλα, ο πρώτος τραυματίας Έλληνας Αξιωματικός, που διακομίστηκε στο Νοσοκομείο Κοζάνης, ενώ στη διάβαση Σταυρός της Πίνδου, 100 άνδρες του Αποσπάσματος, ανέκοψαν επίθεση 2.000 Ιταλών επί 5 ώρες και υποχώρησαν συντεταγμένα, όταν εξαντλήθηκαν τα πυρομαχικά τους.

Τις τελευταίες ημέρες του Οκτωβρίου 1940, όταν έφτασαν οι ενισχύσεις που περίμενε, οι δυνάμεις του οργάνωσαν αντεπίθεση [1] και κύκλωσαν τις ιταλικές, οι οποίες αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν. Το μεσημέρι της 1ης Νοεμβρίου 1940, μια ενισχυμένη Διλοχία υπό τις διαταγές του Δαβάκη κατέλαβε τον Προφήτη Ηλία Φούρκας, όμως στις επιχειρήσεις της 2ας Νοεμβρίου στο Ύψωμα Ταμπούρι, στη θέση Προφήτης Ηλίας Κάντσικου, μετέπειτα Δροσοπηγής, τραυματίσθηκε σοβαρά στο στήθος με διαμπερές τραύμα [2] που του επέφερε ακατάσχετη αιμορραγία και διακομίστηκε αναίσθητος στο Μοναστήρι της Παναγίας Κλαδόρμης, το οποίο απέχει περίπου 7 χιλιόμετρα από το χωριό της Φούρκας, όπου λειτουργούσε νοσοκομείο για τους τραυματίες πολέμου. Διακομίστηκε κατόπιν στο Νοσοκομείο Κοζάνης και στη συνέχεια στην Αθήνα, ενώ η διοίκηση του Αποσπάσματος [3] ανατέθηκε αρχικά στον ταγματάρχη Ιωάννη Καραβία και στη συνέχεια στο Συνταγματάρχη Θεμιστοκλή Κετσέα.

Το τέλος του

Στις 7 Δεκεμβρίου 1942 οι Ιταλικές δυνάμεις Κατοχής αφού ερεύνησαν το σπίτι του στην οδό Δήμητρας 55, τη σημερινή οδό Κωνσταντίνου Δαβάκη, στην Καλλιθέα, τον συνέλαβαν ως ύποπτο για αντιστασιακή δράση και τον έθεσαν υπό κράτηση στις φυλακές Καλλιθέας. Στις 20 Ιανουαρίου 1943 τον μετέφεραν από το σταθμό Πελοποννήσου στο λιμάνι της Πάτρας και στις 21 Ιανουαρίου 1943 ταξίδεψε ως όμηρος με το Ατμόπλοιο «Citta Di Gennova» [«Πόλη της Γένοβα»], με προορισμό στρατόπεδο συγκεντρώσεως στην Ιταλία, μαζί με άλλους 151 Έλληνες αξιωματικούς. Πνίγηκε [4] στις 13:30 μετά το μεσημέρι της ίδιας μέρας μετά από τον τορπιλισμό του πλοίου από Αγγλικό υποβρύχιο και μαζί του έχασαν τη ζωή τους 70 ακόμη Έλληνες αξιωματικοί, 20 μίλια περίπου ανοικτά της νήσου Σάσσονα. Το πτώμα του βρέθηκε να επιπλέει κι αφού αναγνωρίστηκε από τον Αντισυνταγματάρχη Παπαβασιλείου που διασώθηκε, μεταφέρθηκε και τάφηκε στον Αυλώνα.

Το 1944 προήχθη σε Υποστράτηγο και η Ακαδημία Αθηνών τον τίμησε τον Μάρτιο του 1948, σε πανηγυρική συνεδρίαση της. Στους Δήμους Καλλιθέας και Νικαίας στο Νομό Αττικής υπάρχουν πλατείες με το όνομά του και μια προτομή του, ενώ οδοί, προτομές και ανδριάντες του υπάρχουν και στην Ήπειρο. Τα οστά του διακομίστηκαν στην Ελλάδα από την Ιταλία στις 21 Σεπτεμβρίου 1963, με το πλοίο «Πυρπολητής» του Ελληνικού Βασιλικού Πολεμικού Ναυτικού και τάφηκαν στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών, απ' όπου στις 5 Νοεμβρίου 1978, έγινε η μετακομιδή τους στο Νεκροταφείο του Δήμου Καλλιθέας στην Αττική.

Εργογραφία

Υπήρξε από τους πρωτοπόρους της μηχανοκινήσεως του Πεζικού και της χρησιμοποιήσεως αρμάτων ως μέσου για τη διάσπαση και καταδίωξη του εχθρού, με τη συνεργασία των διαφόρων όπλων και της Αεροπορίας. Διατέλεσε καθηγητής στην Ανωτέρα Σχολή Πολέμου.

Βιβλία

Έγραψε και δημοσίευσε τα έργα

  • «Τα Άρματα Μάχης», το 1928,
  • «Ο Στρατός του Μέλλοντος», το 1934,
  • «Χημικός και Αεροχημικός Πόλεμος», το 1935,
  • «Εγχειρίδιον Τακτικής Πεζικού», το 1937,
  • «Εγκόλπιον Ομαδάρχου Πεζικού», το 1938,
  • «Εγκόλπιον Αξιωματικού Πεζικού», το 1938,
  • «Νυκτεριναί Επιχειρήσεις», το 1939,
  • «Εγκόλπιον Διοικητού Τάγματος Πεζικού», το 1940.

Άρθρα / Μελέτες

  • «Η ισχύς του πυρός του Πεζικού», περιοδικό «Γενική Στρατιωτική Επιθεώρησις» Φεβρ.-Μαρτ. 1926,
  • «Η Αμυνα του Εδάφους», «Γενική Στρατιωτική Επιθεώρησις» Νοεμ. 1926,
  • «Τα εν Ισπανία πολεμικά γεγονότα», «Γενική Στρατιωτική Επιθεώρησις» Απρ.1937,
  • «Τα μηχανοκίνητα μέσα», «Γενική Στρατιωτική Επιθεώρησις» Ιουν. 1937,
  • «Μάχη των αρμάτων πεζικού», «Γενική Στρατιωτική Επιθεώρησις» Αυγ. 1937,
  • «Το πεζικόν του αέρος», «Γενική Στρατιωτική Επιθεώρησις» Νοεμ. 1937,
  • «Η δράσις της Ιταλικής αεροπορίας κατά τον Ιταλοαιθιοπικόν πόλεμον», «Γενική Στρατιωτική Επιθεώρησις» Δεκ. 1937,
  • «Το ορεινόν έδαφος», «Γενική Στρατιωτική Επιθεώρησις» Ιαν. 1938,
  • «Μια γνώμη επί της συνοδείας Διμοιρίας και Λόχου», περιοδικό «Επιθεώρησις Πεζικού» Μάιος-Ιούνιος 1929,
  • «Παράδειγμα τακτικού θέματος εφαρμογής», «Επιθεώρησις Πεζικού» Ιουλ.-Αυγ. 1929,
  • «Τακτικό θέμα: Επίθεση τάγματος πεζικού υποστηριζόμενου από διμοιρία αρμάτων», «Επιθεώρησις Πεζικού» Μαρ.-Απρ. 1930,
  • «Σκέψεις για τη σύνταξη προγραμμάτων εκπαιδεύσεως πεζικού», «Επιθεώρησις Πεζικού» Ιουλ-Αυγ.-Σεπ.-Οκτ. 1930,
  • «Ενέργεια αποβατικού αγήματος καταστροφής», «Επιθεώρησις Πεζικού» Νοεμ.-Δεκ. 1930,
  • «Ενέργεια αποβατικού αγήματος καταστροφής», «Επιθεώρησις Πεζικού» Ιαν.-Φεβρ. 1931,
  • «Υπόμνημα Επί Της Αμύνης Των Συνόρων», στις 19 Μαρτίου 1935,
  • «Το Πεζικόν και τα άλλα Όπλα», «Γενική Στρατιωτική Επιθεώρησις» Φεβρ. 1938,
  • «Ο Ηγήτωρ», «Γενική Στρατιωτική Επιθεώρησις» Μάιος 1938,
  • «Η Αξία των Ηθικών Δυνάμεων», «Γενική Στρατιωτική Επιθεώρησις» Οκτ. 1938,
  • «Παρατηρήσεις επί του οπλισμού του πεζικού», «Γενική Στρατιωτική Επιθεώρησις» Φεβρ. 1939,
  • «Τα Πρώτα Διδάγματα του Γερμανοπολωνικού Πολέμου», «Γενική Στρατιωτική Επιθεώρησις» Αυγ. 1939,
  • «Η νεωτέρα τακτική», «Μεγάλη Στρατιωτική και Ναυτική Εγκυκλοπαίδεια» το 1937,
  • «Η δράσις της Αεροπορίας εν συνδυασμώ με το Πεζικόν», «Μεγάλη Στρατιωτική και Ναυτική Εγκυκλοπαίδεια» 1937,
  • «Ο χημικός πόλεμος παρά τοις αρχαίοις», «Μεγάλη Στρατιωτική και Ναυτική Εγκυκλοπαίδεια» 1937,
  • «Συμπεράσματα εκ της συγκρίσεως της κατά τον πόλεμον 1914-1918 αποδόσεως των αγγλικών και γαλλικών αρμάτων», «Μεγάλη Στρατιωτική και Ναυτική Εγκυκλοπαίδεια» 1937,
  • «Ο βακτηριολογικός πόλεμος», «Μεγάλη Στρατιωτική και Ναυτική Εγκυκλοπαίδεια» 1938,
  • «Επίδρασις του εδάφους επί των στρατιωτικών επιχειρήσεων», «Μεγάλη Στρατιωτική και Ναυτική Εγκυκλοπαίδεια» 1938,
  • «Τα άλματα του Πεζικού», «Μεγάλη Στρατιωτική και Ναυτική Εγκυκλοπαίδεια» 1938,
  • «Το Πεζικόν εν αμύνη επί σταθεροποιηθέντων μετώπων», «Μεγάλη Στρατιωτική και Ναυτική Εγκυκλοπαίδεια» 1940,
  • «Πώς διοικείται ο Έλλην στρατιώτης», «Μεγάλη Στρατιωτική και Ναυτική Εγκυκλοπαίδεια» 1940,
  • «Ο πεζός και η μάχη», «Μεγάλη Στρατιωτική και Ναυτική Εγκυκλοπαίδεια» 1940.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Παραπομπές

  1. [«…Κατά την νύκτα 28ης προς 29ην Οκτωβρίου, οργανωθείσα υπό του υποτομέως, {σ.σ. δεξιό πλευρό αποσπάσματος Πίνδου του Συνταγματάρχη Δαβάκη}, επιδρομή κατά του κατεχομένου υπό των Ιταλών χωρίου Γράμμος, είχεν ως αποτέλεσμα την σύλληψη 11 Αλπινιστών και ενός βαρέως τραυματία αξιωματικού.....»] Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού, σελίδα 123
  2. [«....Όταν η κίνησις των λόχων ήρχισε, εγώ απεμακρύνθην από τον Δαβάκην περί τα 100 μέτρα, δια να δώσω λεπτομερείς εντολάς προς τον δεξιά κινούμενο λόχον Αλεβίζου. Αίφνης ακούω πυροβολισμούς και να πίπτουν βλήματα επί της κορυφής του υψώματος Προφ. Ηλίας, συγχρόνως δε ήκούοντο φωνές στρατιωτών ότι σκοτώθηκε ο διοικητής. Σπεύδω προς τον Δαβάκην, ο οποίος έκειτο αιμόφυρτος με διαμπερές τραύμα του πνεύμονος και 2 έως 3 στρατιώται προσπαθούντες να του επιδέσουν το τραύμα….. διέταξα αμέσως να έλθη ιατρός να του επιδέσει το τραύμα και με τους τραυματιοφορείς να τον στείλω εις το ορεινόν χειρουργείον στο Επταχώρι και τούτο , να μην τον ιδούν οι στρατιώται και χάσουν το ηθικόν των ή και εάν χάσω το ύψωμα να μην τον πάρουν οι Ιταλοί αιχμάλωτον. Ο ιατρός μετά δυσκολίας έφθασε εις τον τραυματίαν, λόγω των δραστικών πυρών, πάντως επεδέθη ο τραυματίας και απεστάλη εις το ορεινόν χειρουργείον....».] Από το βιβλίο του υποστρατήγου Ιωάννη Καραβία
  3. [ΗΜΕΡΗΣΙΑ ΔΙΑΤΑΓΗ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΟΣ ΠΙΝΔΟΥ 4/11/40
    Ἀξιωματικοὶ καὶ ὁπλῖται,
    Ὁ Διοικητής σας Συνταγματάρχης Δαβάκης Κωνσταντῖνος, τραυματισθείς, ἀναγκάζεται ν’ ἀποχωρισθῇ προσωρινῶς ὑμῶν. Σᾶς ἀπευθύνει τὰ συγχαρητήριά του καὶ τὰς εὐχαριστίας του, διότι ἐπὶ τρία συνεχῆ ἡμερονύκτια, 28 - 29 - 3Ο Ὀκτωβρίου 1940, ὑπὸ κλιματολογικὰς συνθήκας δυσμενεστάτας, ὑπὸ τακτικὴν κατάστασιν μειονεκτικήν, μὲ ἐλάχιστον πυροβολικόν, μὲ ἀνεπαρκῆ πυρομαχικὰ ἐκρατήσατε ἀμυντικὸν ἀγῶνα ἐπιτυχῆ ἐναντίον ἐξαπλασίων ἐκλεκτῶν ἰταλικῶν δυνάμεων.
    Μετὰ σύντομον ἀναδιοργάνωσιν τὴν νύκτα τῆς 30ῆς πρὸς τὴν 31ην ἐκινήθητε ἐμπρὸς καὶ ἐνηργήσατε ἐπὶ τριήμερον ἀντεπίθεσιν ὁρμητικὴν καὶ θαρραλέαν μέχρι τῶν ἐχθρικῶν θέσεων, τὰς ὁποίας καὶ κατελάβατε, κατόπιν ἀγῶνος ἐκ τοῦ σύνεγγυς. Ἐπεφέρατε τὴν ἀποσύνθεσιν εἰς τὸν ἐχθρόν, ἐπροξενήσατε βαρυτάτας ἀπωλείας εἰς αὐτόν, συνελάβατε αἰχμαλώτους ἀξιωματικοὺς καὶ στρατιώτας, ἐκερδίσατε πλεῖστα λάφυρα, ὅπλα καὶ ἄλλα. Μὲ τὴν στάσιν σας ἐσώσατε τὴν Ἑλλάδα.
    Να εἶσθε ὑπερήφανοι καὶ νὰ ἐξακολουθήσετε μὲ τὸ αὐτὸ θάρρος καὶ τὴν αὐτὴν ἀνδρείαν καὶ ὑπομονὴν πολεμοῦντες τὸν ἐχθρὸν μέχρι τῆς ὁλοκληρωτικῆς νίκης.
    Μερικοὶ ἀπὸ σᾶς ἐτραυματίσθησαν. Ἄλλοι ἔπεσαν κατὰ τὸν ἱερὸν τοῦτον ἀγῶνα. Αἱ εὐχαί μου συνοδεύουν τὰς ψυχὰς τῶν τελευταίων τούτων, τῶν ὁποίων ἡ μνήμη ἂς εἶναι αἰωνία.
    Ὁ Διοικητής σας εἶναι ὑπερήφανος δι’ ὅλους σας.
    Συνταγματάρχης Κωνσταντῖνος Δαβάκης]
  4. Όταν οι συμμαχικές τορπίλες βύθισαν το «Citta Di Genova» Χρονικό της εποχής, Εφημερίδα Real News, 21 Ιανουαρίου 2014