Αλέξανδρος Πάλλης

Από Metapedia

Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Ο Αλέξανδρος Πάλλης, Έλληνας λόγιος και ποιητής, γεννήθηκε στις 15 Μαρτίου 1851 στον Πειραιά και πέθανε στις 17 Μαρτίου 1935 στο σπίτι του στην οδό Aigburth Drive 20, στην πόλη Λίβερπουλ, [Liverpool], της Αγγλίας. Τάφηκε στις 20 Μαρτίου 1935 στο κοιμητήριο του Anfield.

Ήταν παντρεμένος από τις 31 Δεκεμβρίου 1880, το ιστορικό της οικογένειας Ράλλη αναφέρει ως έτος του γάμου του το 1881, με την Ιουλία-Ελίζα, [Ioulia Julia-Eliza] κόρη του Θεόδωρου, [Παντιά] [Pandia], Ράλλη και απέκτησαν πέντε παιδιά, τη Μαριέττα, τον Αλέξανδρο-Αναστάσιο, την Αζίζα μετέπειτα σύζυγο του εθνικιστή Πέτρου Βλαστού, τον Ανδρέα και τον Μάρκο.
Αλέξανδρος Πάλλης

Πίνακας περιεχομένων

Βιογραφία

Η οικογένεια του καταγόταν από τα Ιωάννινα της Ηπείρου. Πατέρας του ήταν ο Αλέξανδρος Πάλλης, ειρηνοδίκης στον Πειραιά που πέθανε λίγο πριν τη γέννηση του γιου του, μητέρα του η Παναγιωτίτσα Κοσκούρη, από γενιά αγωνιστών του Μυστρά και είχε τρία ακόμη αδέλφια, τον Αναστάση, τον Αγαμέμνονα και την Ασπασία. Μετά το θάνατο του πατέρα του η οικογένεια μετακόμισε στη συνοικία της Πλάκας στην Αθήνα, όπου τέλειωσε το Γυμνάσιο και από το 1869 παρακολούθησε μαθήματα στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου.

Διέκοψε τη φοίτησή του για οικονομικούς λόγους και το 1870 σε ηλικία 18 χρονών έφυγε στην Αγγλία, όπου εγκαταστάθηκε στο Μάντσεστερ, [Manchester], και στη συνέχεια στο Λίβερπουλ, όπου στις 4 Σεπτεμβρίου 1897, απέκτησε την ιδιότητα του Άγγλου πολίτη. Στην Αγγλία εργάστηκε αρχικά στο κατάστημα της θείας του, χήρας του Χρίστου Παρμενίδη και μετά το γάμο του στον εμπορικό οίκο των αδελφών Ράλλη, Για λογαριασμό της οικογένειας Ράλλη ταξίδεψε για εμπορικούς σκοπούς και εγκαταστάθηκε στη Βομβάη των Ινδιών, όπου γνωρίστηκε και συνδέθηκε φιλικά με τους Αργύρη Εφταλιώτη και Δ.Π. Πετροκόκκινο. Ανέπτυξε επίσης σημαντική εμπορική και κοινωνική δράση.

Υπήρξε ένας από τους δωρητές της πόλης των Ιωαννίνων, και με την διαθήκη άφησε μέρος της περιουσίας του στη «Ζωσιμαία» Βιβλιοθήκη, στη Δημόσια Πινακοθήκη, στο Δημοτικό Μουσείο και στο Δήμο Ιωαννιτών. Η προτομή του, [1] έργο του γλύπτη Κώστα Δημητριάδη, βρίσκονταν τοποθετημένη στην παραλίμνιο, στην Σπηλιά του Διονυσίου Φιλοσόφου, υπέστη εκτεταμένες ζημιές από κακόβουλη επίθεση και μεταφέρθηκε στο εργοτάξιο του Δήμου, όπου συντηρητές της Δημοτικής Πινακοθήκης, εξέτασαν την δυνατότητα αποκατάστασής της στην αρχική μορφή.

Εργογραφία

Υπήρξε πρωτεργάτης του δημοτικισμού, ο Σπύρος Μελάς τον αποκαλεί πρωτοπαλίκαρο του δημοτικού αγώνα, και τον υποστήριξε και ως χρηματοδότης των φορέων του κινήματος, όμως η λογοτεχνική του προσφορά εστιάζεται κυρίως στο μεταφραστικό του έργο. Ενίσχυσε κατά καιρούς αρθρογράφους και συγγραφείς όπως ο Κωστής Παλαμάς, ο Γρηγόρης Ξενόπουλος, ο Φιλήντας, ο Παύλος Νιρβάνας, και έντυπα όπως ο «Νουμάς», ο «Λαός», η «Ακρόπολις» αλλά και εκδόσεις βιβλίων ή φυλλαδίων σχετικών με το γλωσσικό ζήτημα.

Αλέξανδρος Πάλλης
Μετέφρασε έργα του Ευριπίδη, του Θουκυδίδη, του Shakespeare, του Kant, και άλλων, τα οποία εξέδωσε στον τόμο
  • «Κούφια Καρύδια» [2] το 1915 στο Λίβερπουλ, χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο «Λέκας Αρβανίτης Μαλλιαρός».

Το 1885 έκανε κριτική έκδοση του έργου «Αντιγόνη» του Σοφοκλή. Υπήρξε υποστηρικτής της καθαρεύουσας, όμως όταν εκδόθηκε το «Ταξίδι» του Ιωάννη Ψυχάρη, τον κέρδισε η δημοτική.

Εξέδωσε τα

  • «Τραγουδάκια για παιδιά» το 1889, και την ποιητική συλλογή
  • «Ταμπουράς και κόπανος», το 1907 και το πεζό αφήγημα
  • «Μπρουσός», το 1921, το οποίο αρχικά δημοσιεύθηκε σε συνέχειες στο περιοδικό «Νουμάς».

Το 1894 μετέφρασε το έργο «Έμπορος της Βενετίας» του Σαίξπηρ και το 1906 διασκεύασε τον «Κύκλωπα» του Ευριπίδη. Σημαντικές μεταφράσεις του θεωρούνται

  • η «Ιλιάδα» του Ομήρου [3] και
  • η «Νέα Διαθήκη», [4],

που άρχισε να δημοσιεύεται σε συνέχειες από τις 9 Σεπτεμβρίου 1901 ως τις 20 Οκτωβρίου του 1901 στην εφημερίδα «Ακρόπολις» του Β. Γαβριηλίδη, όταν και διακόπηκε λόγω των μεγάλων αντιδράσεων, δηλαδή πολύ πιο νωρίς από τα γεγονότα του Νοεμβρίου και δημοσιεύτηκε ολόκληρη το έτος 1902 στο Λίβερπουλ. Η μετάφραση «αποδίδει εις την γνησίαν γλώσσαν του ελληνικού Λαού» το Ευαγγέλιο, τις τέσσερις αφηγήσεις των Ευαγγελιστών της Αγίας Γραφής που τις προσονόμασε «Η Νέα Διαθήκη» κατά το Βατικανό Χειρόγραφο, έργο που εκτυπώθηκε σε «εργαστήριον εν Αλεξανδρεία της Αιγύπτου» το 1901, με έξοδα της τότε βασίλισσας Όλγας. Οι αντιδράσεις που προκλήθηκαν και στις οποίες πρωταγωνίστησε ο καθηγητής Θεολογίας Ιγνάτιος Μοσχάκης, οδήγησαν την περίοδο από τις 5 μέχρι τις 8 Νοεμβρίου 1901, στα αιματηρά «Ευαγγελικά» [5] γεγονότα, που προκάλεσαν την παραίτηση της κυβέρνησης Θεοτόκη αλλά και του Αρχιεπισκόπου.

Το έργο του βραβεύτηκε από την Εταιρεία των Ελληνικών Σπουδών στο Παρίσι και γνώρισε μεγάλη κυκλοφορία. Δημοσίευσε επίσης πολλά άρθρα και μελέτες κυρίως στο περιοδικό «Νουμάς» καθώς και σε άλλα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Παραπομπές