Δημήτριος Ταγκόπουλος

Από Metapedia
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Ο Δημήτρης Ταγκόπουλος, Έλληνας λογοτέχνης, θεατρικός συγγραφέας, μυθιστοριογράφος και εκδότης, γεννήθηκε το 1867 στην Ύδρα και πέθανε το 1926 στην Αθήνα.

Το 1894 παντρεύτηκε με την Αικατερίνη Κυπαρίσση και απέκτησαν ένα γιο τον Παναγιώτη Ταγκόπουλο και μια κόρη τη Μυριέλα, η οποία πέθανε το 1924, προκαλώντας του ψυχική κατάθλιψη.

Δημήτριος Ταγκόπουλος

Βιογραφία

Ο πατέρας του Παναγιώτης Ταγκόπουλος ήταν Αρκάδας στην καταγωγή και η μητέρα του από την Αθήνα, ενώ και οι δύο είχαν προγόνους αγωνιστές του 1821 και ο πατέρας του υπηρετούσε ως έπαρχος στην Ύδρα. Σπούδασε στην ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και αποφοίτησε το 1890, ενώ στη συνέχεια ανακηρύχθηκε διδάκτορας της ιατρικής, και άσκησε το επάγγελμα από το 1894 ως το 1898, στους Σοφάδες της Θεσσαλίας.

Εμφανίστηκε στα Ελληνικά γράμματα το 1890, όταν δημοσίευσε την ποιητική συλλογή «Πρώτοι στίχοι» και δημοσιογραφικά συνεργάστηκε αρχικά με το «Άστυ», ενώ το 1894 εξέδωσε τη σατιρική εφημερίδα «Δον Κιχώτης», όμως διέκοψε τη δημοσιογραφική του δραστηριότητα, όταν εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλία, με εξαίρεση κάποια άρθρα στο «Εθνικόν Ημερολόγιον» του Κ.Φ.Σκόκου. Στη διάρκεια των σπουδών του γνωρίστηκε και έγινε φίλος με τον Κλεάνθη Τριανταφύλλου, συνεκδότη με το Βλάση Γαβριηλίδη, του πολιτικού και σατιρικού περιοδικού «Ραμπαγάς», μέσα από τις στήλες του οποίου εμφανίστηκε στα Ελληνικά γράμματα.

Στη συνέχεια έγινε αρχισυντάκτης και χρονογράφος των εφημερίδων η «Εστία» του Άδωνι Κύρου, όπου είχε τη στήλη χρονογραφήματος με τίτλο «Φαινόμενα και πράγματα» και δημοσίευε με το λογοτεχνικό ψευδώνυμο «Νουμάς», και «Έθνος», όπου δημοσίευε με το λογοτεχνικό ψευδώνυμο «Ιερεμίας». Την πρωτοχρονιά του 1903, τη χρονιά που εκδηλώθηκαν τα «Ορεστεικά» και ενώ είχαν προηγηθεί η χρεοκοπία επί Χαρίλαου Τρικούπη και ο άτυχος πόλεμος του 1897, ίδρυσε το φιλολογικό περιοδικό «Νουμάς» [1]. Το έντυπο έγινε βήμα των δημοτικιστών, εξ αιτίας της οικονομικής του εξαρτήσεως από τους δημοτικιστές του εξωτερικού Αλέξανδρο Πάλλη και Δημήτρη Πετροκόκκινου, οι οποίοι τον στήριζαν οικονομικά. Είχε αποδεχθεί το διορισμό του ως υπάλληλος στην υπηρεσία προληπτικής λογοκρισίας και το 1919 καταδικάστηκε σε φυλάκιση τεσσάρων μηνών για αμέλεια του σε δημοσίευμα της εφημερίδας «Αθηναϊκή», που αποκάλυπτε στοιχεία για τη δράση του εξόριστου τότε βασιλιά Κωνσταντίνου, και φυλακίστηκε, όμως μετά από κράτησε εικοσιοκτώ ημερών στις φυλακές Συγγρού, αποφυλακίστηκε με απονομή χάριτος και διορίστηκε με κυβερνητική απόφαση γραμματέας στη Σχολή Καλών Τεχνών. Την περίοδο από το 1920 έως το 1922 διατέλεσε διευθυντής του εκδοτικού οίκου «Χ. Γανιάρης & Σία».

Ο «Νουμάς» διέκοψε την κυκλοφορία του για πρώτη φορά το 1917 και επανακυκλοφόρησε χάρη στην προσπάθεια του γιου του Πάνου Ταγκόπουλου, από το 1922 έως το 1924 και από το 1929 έως το 1931, όταν και έκλεισε οριστικά. Στο περιοδικό δημοσιεύτηκε η φιλολογική του εργασία, η οποία αργότερα εκδόθηκε σε χωριστούς τόμους. Μαζί του συνεργάστηκαν επιφανείς λογοτέχνες και δημοτικιστές της εποχής τους μεταξύ τους οι Κωστής Παλαμάς, Κώστας Χατζόπουλος, Νίκος Καζαντζάκης, Ρήγας Γκόλφης, Κώστας Παρορίτης και Αργύρης Εφταλιώτης. Ήταν μαχητικός δημοτικιστής, με ψυχαρική απόκλιση, και βοήθησε πολλούς νέους δημοτικιστές λογοτέχνες να αναδειχτούν. Το 1924 τιμήθηκε με το Εθνικό Αριστείο Γραμμάτων και Τεχνών.

Εργογραφία

Την τιμητική θέση που κατέκτησε στη νέα ελληνική λογοτεχνία δεν τη χρωστάει τόσο στο πρωτότυπο λογοτεχνικό του έργο, όσο στους σκληρούς δημοσιογραφικούς του αγώνες για την επικράτηση της δημοτικής και στην τεράστια συμβολή του περιοδικού «Νουμάς», που έμεινε θρυλικός στην ιστορία της νέας ελληνικής λογοτεχνίας και φιλοξένησε στις σελίδες του ονόματα μεγάλων λογοτεχνών μας. Έγραψε άρθρα, κριτικές και μελέτες ενώ δημοσίευσε και τη

  • «Νέα λαϊκή ανθολογία εκ του έργου των Ελλήνων ποιητών» το 1899.

Ποιήματα

  • «Πρώτοι στίχοι» το 1890,
  • «Τραγούδια του Ραμπαγά» το 1898

Πεζά

  • «Οι απόγονοι»,
  • «Του Νουμά, φαινόμενα και πράγματα» το 1901,
  • «Οι απόγονοι» το 1914,
  • «Σκόρπιες μολυβιές» το 1915,
  • «Οι ουλάνοι του θανάτου» το 1917,
  • «Η τραγωδία ενός βασιλέως» το 1918,
  • «Το όνειρο του εφέδρου» το 1918,
  • «Οι Βούλγαροι» το 1918,

Θεατρικά

  • «Ζωντανοί και πεθαμένοι» το 1905,
  • «Ο άσωτος» το 1906,
  • «Οι αλυσίδες» το 1907,
  • «Η εξώπορτα» το 1909,
  • «Ο αρχισυντάκτης» το 1912,
  • «Δραματικές σκηνές το 1913, συλλογή των θεατρικών έργων «Στην οξώπορτα», «Το μαύρο χέρι», «Ολόγυρα στους τάφους»,
  • «Άνω σχώμεν τας καρδίας» το 1918,
  • «Ο λυτρωμός» το 1921,
  • «Θέμης Βρανάς» το 1923,
  • «Η μητέρα» το 1923.

Απομνημονεύματα

  • «Φιλολογικά πορτραίτα» το 1922.

Διηγήματα

  • «Πίσω από τα κάγκελα» το 1919,
  • «Τρία διηγήματα» το 1919,
  • «Πλάι στην αγάπη» το 1920,
  • «Αγαπώντας κι άλλα διηγήματα» το 1922.

Μυθιστορήματα

  • «Δύο αγάπες» το 1924.

Μετά τον θάνατό του δημοσιεύτηκε το 19219, κριτικό δοκίμιο με τίτλο «Ο προφητικός», στο οποίο ανέλυε το ποιητικό έργο «Ο Δωδεκάλογος του γύφτου» του Κωστή Παλαμά.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Παραπομπές