Μαρίκα Κοτοπούλη

Από Metapedia
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Η Μαρίκα Κοτοπούλη, Ελληνίδα κορυφαία ηθοποιός με πληθωρικό δραματικό και κωμικό ταλέντο, γεννήθηκε στις 3 Μαΐου 1887 στην Αθήνα όπου και πέθανε το Σάββατο 11 Σεπτεμβρίου 1954 στις 5:30 το πρωί από ανακοπή καρδιάς. Η κηδεία της έγινε στις 17:30 το απόγευμα της Κυριακής 12ης Σεπτεμβρίου από το Μητροπολιτικό ναό Αθηνών, με δημόσια δαπάνη και τάφηκε στο Α' νεκροταφείο Αθηνών.

Το 1924, τέσσερα χρόνια μετά τη δολοφονία του Ίωνα Δραγούμη με τον οποίο διατηρούσαν σχέση και συζούσαν ως την άνανδρη δολοφονία του, σε σπίτι της οδού Ξενίας στην Αθήνα, παντρεύτηκε τον Δημήτριο Χέλμη άνθρωπο του θεάτρου, με τον οποίο έζησε ως το τέλος της ζωή της, χωρίς να αποκτήσουν παιδιά.

Μαρίκα Κοτοπούλη

Βιογραφία

Γονείς της ήταν οι ηθοποιοί Δημήτριος Κοτοπούλης, με καταγωγή από τα Ζαγοροχώρια στην Ήπειρο, που γεννήθηκε το 1848 και πέθανε το 1919 και η Ελένη Σιλιβάκου που γεννήθηκε το 1851 και πέθανε το 1926. Η Μαρίκα έκανε την εμφάνιση της στο θέατρο σε ηλικία πέντε χρόνων και στις 28 Ιουλίου 1894, έπαιξε στην παράσταση «Προμηθεύς εν Ολύμπω», στην οποία υποδύθηκε τον Έρωτα, «Λίγο απ' όλα» στις 30 Αυγούστου και «Παρθεναγωγείον» στις 4 Οκτωβρίου στο ρόλο μιας μαθήτριας. Η πρώτη αναγνώριση του ταλέντου της ήλθε στις 28 Απριλίου 1903, όταν μετά από πρόσκληση εμφανίστηκε στο «Βασιλικόν θέατρον», όμως καθιερώθηκε υπό την καθοδήγηση του Θ. Οικονόμου, με τον οποίο σημείωσε τις πρώτες επιτυχίες της, ως «Φλοριζέρ» στο «Χειμωνιάτικο Παραμύθι» του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ και ως «Βιόλα» στη «Δωδέκατη Νύχτα».

Τον Οκτώβριο του 1907 περιόδευσε με το θίασο της στη Γαλλία και έδωσε παραστάσεις στο Παρίσι, ενώ παράλληλα άντλησε πείρα, κατατοπίστηκε στα μυστικά του θεάτρου και έφερε θεατρικά έργα κατάλληλα για την ίδια και το θέατρό της. Διατηρούσε σχέση με τον εθνικιστή πολιτικό και στοχαστή Ίωνα Δραγούμη με τον οποίο συζούσε από το 1908 έως τον Αύγουστο του 1920, όταν δολοφονήθηκε από υποστηρικτές του Ελευθέριου Βενιζέλου, χωρίς να παντρευτούν. Η σχέση τους ήταν θυελλώδης, ασύμβατη με την εποχή της και αντικείμενο κοινωνικού σχολιασμού. Όταν ο Ίων Δραγούμης δολοφονήθηκε της έκρυψαν το γεγονός για 23 μέρες, έως ότου ο Γεώργιος Βλάχος της είπε ότι σκοτώθηκε ο Ίων. Η Μαρίκα έπεσε στο πάτωμα κι άρχισε να το γδέρνει με τα νύχια της φωνάζοντας «Ίων! Ίων! Ίων!». Μετά από πολλά χρόνια, λίγο πριν πεθάνει, είπε στον Μυράτ, «Ξέρεις, εκείνη τη στιγμή τι σκέφτηκα; Άραγε όταν πέφτω χάμω και κλαίω τον Ορέστη, έτσι σωστά το κάνω; Όπως κλαίω τώρα τον Ίωνα;».

Περιόδευσε επίσης στο Κάιρο, τη Βράιλα, την Αλεξανδρούπολη, το Βουκουρέστι, την Κωνσταντινούπολη, σε πόλεις της Γερμανίας και της Ιταλίας, ενώ στις 31 Οκτωβρίου 1930 παρουσίασε στη Νέα Υόρκη και στη συνέχεια στη Βοστόνη, το Σικάγο και σε άλλες πόλεις των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, με το έργο «Μαυριτανία» του Κιούναρ Λάιν.

Ήταν εξαρτημένη από τη μορφίνη μέχρι το τέλος της ζωής της. Για 50 ολόκληρα χρόνια κυριάρχησε στη νεοελληνική σκηνή, ενσαρκώνοντας ηρωίδες των αριστουργημάτων της ελληνικής και ξένης φιλολογίας, των κλασικών συγγραφέων, όπως «Κυρά της θάλασσας», «Αρχισιδηρουργός», «Στέλλα Βιολάντη», «Φάουστ» και άλλες. Στις 14 Μαΐου 1911 άρχισε τις παραστάσεις της στο νέο θέατρο «Αττικόν», όπου από το 1912 με δικό της θίασο πλέον ερμήνευσε την «Ηλέκτρα» του Σοφοκλή, τον «Οθέλλο» του Σαίξπηρ, τη «Φαύστα» του Βερναρδάκη. Σταθμός στη σταδιοδρομία της στάθηκε η ερμηνεία και η παράσταση «Εκάβη» του Ευριπίδη στο στάδιο της Αθήνας. Ίδρυσε με το Σπύρο Μελά την «Ελεύθερη Σκηνή». Το 1921 τιμήθηκε με το Χρυσό Σταυρό Γεωργίου του Α΄ και το 1923 με το αριστείο γραμμάτων και τεχνών του υπουργείου Παιδείας.

Εισήγαγε το θεσμό του σκηνοθέτη και του ενδυματολόγου στο ελληνικό θέατρο. Κανένα ηχητικό ή οπτικό της τεκμήριο δεν διασώθηκε και ότι γνωρίζουμε γι' αυτήν είναι από μαρτυρίες των συγχρόνων της κριτικών και διανοουμένων.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι