Εμμανουήλ Κελαϊδής

Από Metapedia
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Ο Εμμανουήλ Κελαϊδής, Έλληνας εθνικιστής, ανώτατος αξιωματικός και αρχηγός της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας αλλά και πολιτικός που διατέλεσε Υφυπουργός Αεροπορίας και Γενικός Διευθυντής του Οργανισμού Λιμένος Πειραιώς, γεννήθηκε τον Δεκέμβριο του 1900 στο χωριό Μεγάλα Χωράφια Καλαμίου της επαρχίας Αμαρίου στο Νομό Χανίων και πέθανε στις 26 Ιανουαρίου 1989 στην Αθήνα. Η εξόδιος ακολουθία του τελέστηκε την επόμενη ημέρα 27 Ιανουαρίου, στην Αθήνα και τάφηκε στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών.

Ήταν παντρεμένος και από το γάμο του είχε αποκτήσει δύο παιδιά, τον Παναγιώτη, πολιτικό μηχανικό που πέθανε το 1983 και τη Θεανώ, αρχιτέκτονα.

Εμμανουήλ Κελαϊδής
Συνοπτικές πληροφορίες
Γέννηση: Δεκέμβριος 1900
Τόπος: Μεγάλα Χωράφια Καλαμίου
Αμάρι, Χανιά, Κρήτη (Ελλάδα)
Θάνατος: 26 Ιανουαρίου 1989
Τόπος: Αθήνα (Ελλάδα)
Υπηκοότητα: Ελληνική
Ασχολία: Πτέραρχος (ε.α.), Πολιτικός

Βιογραφία

Ο Μανώλης Κελαϊδής κατάγονταν από την ιστορική οικογένεια των Κελαϊδήδων, οπλαρχηγών των κρητικών επαναστάσεων και αγωνιστών των Μακεδονικών πολέμων. Πατέρας του ήταν ο Παναγιώτης Κελαϊδής. Ο Εμμανουήλ Κελαϊδής παρακολούθησε τα μαθήματα της βασικής εκπαιδεύσεως στη γενέτειρα του και τα μαθήματα της Μέσης εκπαιδεύσεως στο Γυμνάσιο Βάμου Αποκορώνου. Το 1918, μετά την αποφοίτηση του από το Γυμνάσιο, γράφτηκε στην Νομική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, όμως τον επόμενο χρόνο διέκοψε τις σπουδές του λόγω της στρατεύσεως του ως κληρωτός. Υπηρέτησε ως πεζός στην Ελληνοβουλγαρική μεθόριο και ύστερα από ένα εξάμηνο, μετατέθηκε στη Μικρά Ασία, υπό τη σημαία του 7ου Συντάγματος Κρητών. Έλαβε μέρος στις επιχειρήσεις του Μετώπου της γραμμής Δορυλαίου-Κοτυαίου-Ακροϊνό, κατά τον Ιούλιο του 1921, όπου πολέμησε με γενναιότητα και τιμήθηκε με το αριστείο ανδρείας.

Στρατιωτική σταδιοδρομία

Στη διάρκεια της Μικρασιατικής εκστρατείας ο Κελαϊδής εισήχθη, φοίτησε και το 1920 αποφοίτησε από τη Σχολή Υπαξιωματικών του Στρατού Ξηράς με το βαθμό του Δεκανέα και το 1921 προήχθη στο βαθμό του Λοχία. Εισήχθη, για λόγους ανδραγαθίας, στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών, από την οποία αποφοίτησε τον Ιούλιο του 1922 ως Έφεδρος Ανθυπασπιστής Πεζικού και το 1924 ονομάστηκε Μόνιμος Ανθυπολοχαγός Πεζικού.

Μετάταξη στην Αεροπορία

Μετά την Μικρασιατική καταστροφή και την αποχώρηση του Ελληνικού Στρατού από την Μικρά Ασία, υπηρέτησε στη Μακεδονία και τη Θράκη και στα τέλη Οκτωβρίου 1924 μετατάχθηκε στο νεοσύστατο τότε Σώμα της Πολεμικής Αεροπορίας, όπου εκπαιδεύτηκε ως χειριστής αεροπόρος, στη Σχολή Αεροπορίας του Σέδες, κοντά στη Θεσσαλονίκη και το Νοέμβριο του 1925 ονομάστηκε Ανθυπολοχαγός Αεροπορίας. Παρέμεινε στη Σχολή Αεροπορίας του Σέδες ως εκπαιδευτής νέων αεροπόρων, για πέντε χρόνια και εκπαίδευσε τα περισσότερα από τα παλαιά στελέχη της αεροπορίας, ενώ στη διάρκεια της παραμονής ονομάστηκε το 1927 υπολοχαγός και το 1930 Λοχαγός. Ο Κελαϊδής υπήρξε ο μόνος εκπαιδευτής αέρος που υπηρέτησε στη θέση αυτή για πέντε ολόκληρα χρόνια. Το Μάιο του 1930, μετέβη στη Μεγάλη Βρετανία και φοίτησε στην «Κεντρική Σχολή Πτήσεων», την Αγγλική Σχολή Εκπαιδευτών Πτήσεων, στην οποία εκπαιδεύονταν οι επιτελικοί αξιωματικοί της αγγλικής Πολεμικής Αεροπορίας. επιστρέφοντας στην Ελλάδα ο Κελαϊδής τιμήθηκε από τον τότε Υπουργό Αεροπορίας Α. Ζάννα, με την τιμητική διάκριση της «εύφημου μνείας» και τοποθετήθηκε διοικητής του «Κέντρου Εκπαιδεύσεων Χειριστών Διώξεως» το οποίο συγκροτήθηκε και λειτούργησε για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Το 1934 Ο Κελαϊδής προήχθη στο βαθμό του Επισμηναγού και το 1939 στο βαθμό του Αντισμηνάρχου.

Β' Παγκόσμιος Πόλεμος

Ο Κελαϊδής συμμετείχε στον Ελληνοϊταλικό και Ελληνογερμανικό πόλεμο του 1941-41 ως διοικητής της Αεροπορίας Διώξεως. Στις 17 Δεκεμβρίου του 1940 διέταξε την άμεση μεταφορά αεροσκαφών από το αεροδρόμιο της Πτολεμαΐδας, όπου είχαν αποκλειστεί λόγω πάγου και κινδύνευαν να καταστραφούν από τις προσβολές, στο αεροδρόμιο Σέδες. Τέσσερα μερόνυχτα εργάστηκε άγρυπνο όλο το προσωπικό, προκειμένου τα αεροπλάνα να αποσυναρμολογηθούν, να μεταφερθούν οδικώς μέχρι το Αμύνταιο και από εκεί σιδηροδρομικώς στο Σέδες. Ο Κελαϊδής ακολούθησε τις Ελληνικές ένοπλες δυνάμεις και συμμετείχε στη Μάχη της Κρήτης, ενώ στα τέλη Μαΐου του 1941 διέφυγε στη Μέση Ανατολή, όπου ανέλαβε καθήκοντα Διοικητού της Ελληνικής αεροπορικής βάσεως στη Γάζα της Παλαιστίνης και τον ίδιο χρόνο προήχθη στο βαθμό του Σμηνάρχου. Παρέμεινε στη θέση του Διοικητή στη Γάζα έως το 1942 και στη συνέχεια έως το 1944 τοποθετήθηκε διευθυντής της Διοικητικής Υπηρεσίας στο υπουργείο Αεροπορίας στο Κάιρο. Το Φεβρουάριο του 1944 επέστρεψε στην Κρήτη ως απεσταλμένος του Συμμαχικού Στρατηγείου κι ήταν συντονιστής της δράσεως των ανταρτικών δυνάμεων κατά των Γερμανών κατακτητών, μέχρι την απελευθέρωση της Κρήτης. Μετά την αποχώρηση των Γερμανών από το νησί τήρησε με επιτυχία την τάξη και τον Οκτώβριο του 1944 ανέλαβε Επιτελάρχης Στρατιωτικής Διοικήσεως Κρήτης έως τον Φεβρουάριο του 1945.

Συμμοριτοπόλεμος

Την άνοιξη του 1946, αμέσως μετά την ένοπλη εξέγερση των οπαδών του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος και την έκρηξη του συμμοριτοπολέμου στον Κελαϊδή ανατέθηκαν Διοικητού της «Ανωτέρας Διοικήσεως Αεροπορίας» η οποία είχε την ευθύνη της δραστηριότητας των Ελληνικών αεροπορικών δυνάμεων. Το 1947 προήχθη στο βαθμό του Υποπτεράρχου. Παρέμεινε στη θέση του Ανωτέρου Διοικητού Αεροπορίας έως το 1949 και τον Ιανουάριο αυτού του χρόνου κατέθεσε ως μάρτυρας κατηγορίας στη δίκη των κομμουνιστών αξιωματικών της Αεροπορίας. Συμμετείχε στις τελικές εκκαθαριστικές επιχειρήσεις -το καλοκαίρι του 1949- εναντίον των κομμουνιστοσυμμοριτών στο Γράμμο και το Βίτσι. Πέραν των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων που το έμψυχο υλικό τους υποβλήθηκε σε αιματηρές θυσίες, καθαριστική υπήρξε η βοήθεια των Η.Π.Α. στην ολοκληρωτική συντριβή των ξενοκίνητων κομμουνιστοσυμμοριτών και την επικράτηση του Ελληνικού στρατού, με τα διθέσια βομβαρδιστικά καθέτου εφορμήσεως «Χελντάιβερ» [«Helldiver»], με τα οποία είχε προμηθεύσει η Αμερικανική Αεροπορία την Ελληνική. Ίδιου τύπου αεροσκάφη είχαν αναλάβει δράση το 1945 στις μάχες του Ειρηνικού Ωκεανού και με απονηώσεις από τα αμερικανικά αεροπλανοφόρα, βομβάρδισαν με εμπρηστικές ναπάλμ τους οχυρωμένους Ιάπωνες. Στις 24 Αυγούστου του 1949, οι κάτοικοι της Μακεδονίας αντίκρισαν τα πρώτα 18 «Helldiver» της Ελληνικής Βασιλικής Αεροπορίας να κατευθύνονται προς βορρά, μετά από απόφαση του εθνικιστή τότε αρχηγού Α.Δ.Α. Κελαϊδή.

Γράφει [1] ο πατριώτης δημοσιογράφος Θεόδωρος Χατζηγώγος: «....Οι άνδρες της 1ης Μεραρχίας Πεζικού που βρίσκονταν στην πρώτη γραμμή εκείνη την ημέρα, σταμάτησαν ό,τι έκαναν και κοίταξαν με δέος ψηλά. Απέναντί τους είχαν το ύψωμα «Τσάρνο», στον Γράμμο. Αυτός ήταν ο αντικειμενικός σκοπός των 18 «Helldiver» εκείνη την ημέρα. Το ύψωμα «Τσάρνο» αποτελούσε το κλειδί της όλης αμυντικής τοποθεσίας του Δ.Σ.Ε. με πολυβολεία, πυροβόλα, όλμους, νάρκες, παγιδεύσεις στις προσβάσεις, ορύγματα και συρματοπλέγματα. Οι κομμουνιστοσυμμορίτες είχαν εξοπλίσει τα πολυβολεία τους με τέσσερις σειρές δένδρων. Όλοι οι ιστορικοί του Συμμοριτοπολέμου συμφωνούν πως ήταν πολύ γερά οχυρά. Στον Γράμμο μόνο οι βόμβες των «Helldiver» μπορούσαν να τα ξηλώσουν, {....} Σημειωτέον ότι ο Εθνικός Στρατός είχε κάνει τρεις απόπειρες να καταλάβει το «Τσάρνο» αλλά είχε «σπάσει τα μούτρα του», με δεκάδες θυσίες νεαρών στρατευμένων Ελληνόπουλων. Στην τελική επιχείρηση, εκτός από τα 18 «Helldiver» συμμετείχαν 26 «Σπίτφαϊαρ», δύο «Ντακότα» ως βομβαρδιστικά συν το πυροβολικό. Το ύψωμα καταλήφθηκε από το ηρωικό Ελληνικό Πεζικό στις 25 Αυγούστου. Από τις 24 έως τις 30 Αυγούστου του 1949, η δράση των «Χελς», όπως αποκαλούσαν τα αμερικανικά «Helldiver» οι χειριστές τους, ήταν ασταμάτητη. Για το συμφέρον της Πατρίδος, όλες οι οχυρές τοποθεσίες των κομμουνιστοσυμμοριτών χτυπήθηκαν ανελέητα, χωρίς καμμία «χριστιανική» τύψη: Τσαγκός, Καραούλι, Παπούλι, Φλάμπουρο, Ψωριάρικο, Πόρτα Οσμάν, Βετέρνικο, ύψωμα 1825, και Κιάφα!... Σημειωτέον ότι οι τελευταίες βόμβες του Συμμοριτοπολέμου που κατατρομοκράτησαν τους κατσαπλιάδες του Ζαχαριάδη έπεσαν στις 29 Αυγούστου του 1949 στο Κάμενικ, μέσα στην Βόρειο Ήπειρο. Ήταν κι αυτό εντολή των Αμερικανών συμβούλων, διότι οι «πονόψυχοι» Έλληνες επιτελείς δεν ήθελαν να ... μακελέψουν τα αδέλφια τους που είχαν παρασυρθεί από την κομμουνιστική προπαγάνδα!.. {...}..».

Τη νύχτα της 29ης προς την 30η Αυγούστου έπεσε το ύψωμα Κάμενικ. Η μάχη του Γράμμου είχε τελειώσει και μαζί της είχε τερματιστεί και η τρίχρονη απέλπιδα προσπάθεια του αποκαλούμενου «Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας» για την καθυπόταξη της χώρας, τον ακρωτηριασμό της και την παράδοση της ως ομήρου στις διαθέσεις των Σλάβων γειτόνων της. Σε λεπτομερή έκθεση του την οποία υπέβαλλε [2] στις 10 Σεπτεμβρίου του 1949 αναφέρει ότι μεταξύ 15 Ιουλίου και 27 Αυγούστου 1949 ρίχτηκαν συνολικά 341 εμπρηστικές βόμβες. Ο Κελαϊδής παραθέτει την εκτίμηση του Β΄ Σ.Σ. ότι «....αι εμπρηστικαί βόμβαι κατετρόμαξαν τους συμμορίτας και υπεχρέωσαν τούτους να εγκαταλείψουν τα πολυβολεία τους» [3] και εκτιμά ότι η ρίψη τους «...εις μεγάλην πυκνότητα κατά την τελευταίαν φάσιν της εφόδου» [4] συνέβαλε στην συντομότερη λήξη της κομμουνιστικής ανταρσίας.

Αρχηγός Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας

Στις 21 Απριλίου του 1950 ο Κελαϊδής τοποθετήθηκε Αρχηγός [5] Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας [Γ.Ε.Α.] της Ελληνικής Βασιλικής Αεροπορίας, ενώ το 1951 προήχθη στο βαθμό του Αντιπτεράρχου κι έγινε ο πρώτος Έλληνας αξιωματικός, εν ενεργεία, που κατέλαβε το βαθμό αυτό στην Πολεμική Αεροπορία. Στις 13 Σεπτεμβρίου 1951 ο Κελαϊδής, που υπήρξε στέλεχος του Ι.Δ.Ε.Α., [Ιερός Δεσμός Ελλήνων Αξιωματικών], διέταξε ένορκη προανάκριση, όταν ένα εκπαιδευτικό αεροπλάνο της Σχολής Ικάρων πραγματοποίησε «σκληρή» προσγείωση κατά τη διάρκεια εκπαιδευτικής πτήσεως και την τελευταία στιγμή απέφυγε την συντριβή, ενώ λίγες ημέρες αργότερα σε αίθουσα της Σχολής Ικάρων βρέθηκε γραμμένο σύνθημα υπέρ του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος. Η ανάκριση που ακολούθησε, από τον Επισμηναγό Μητσάκο με τη συμβολή του Σμηναγού Αντωνίου Σκαρμαλιωράκη, Διευθυντού στο 2ο Επιτελικο Γραφείο του Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας, σε συνδυασμό με την απόδραση του Δόκιμου Ίκαρου Νικόλαου Ακριβογιάννη στην Αλβανία και από εκεί στη Ρωσία, οδήγησε στο εδώλιο αξιωματικούς, οπλίτες και πολιτικό προσωπικό της Αεροπορίας. Στις 21 Σεπτεμβρίου 1951 η Ελληνική Πολεμική Αεροπορία πέρασε στην εποχή των αεριωθουμένων. Γράφει ο Αντιπτέραρχος Εμμ. Κελαϊδής:
«...Τον Απρίλιον 1950 επελέγην και ωρίσθην Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας. Από εκτίμησιν γενομένην τότε εξήχθησαν τα κάτωθι:
α) Ότι τα ελικοφόρα μαχητικά αεροπλάνα της ΕΒΑ ήσαν πλέον άχρηστον υλικόν.
β) Ότι τα πληρώματα των αεροπλάνων είχον καταπονηθή και κατά σημαντικόν ποσοστόν δεν ήσαν κατάλληλα δια πτήσεις και ιδία επί αεριω­θουμένων αεροσκαφών,
γ) Ότι τα εν τη χώρα μας αεροδρόμια ήσαν επί­σης ακατάλληλα δια νέους τύπους αεροπλάνων,
δ) Ότι σύστημα ελέγχου και προειδοποιήσεως δεν υπήρχεν εις την Ελλάδα. Και τέλος,
ε) Ότι με την υφισταμένην οργάνωσιν της ΕΒΑ δεν ήτο δυνατόν να εξυπηρετηθούν σύγχρονοι επιχειρησιακοί ανάγκαι.
Ήτοι εξήχθη το συμπέρασμα, ότι σύγχρονος Αεροπορία δεν υπήρχε και ότι έπρεπε να εξυπη­ρετηθούν σύγχροναι επιχειρησιακαί ανάγκαι..»
.

Στις 8 Οκτωβρίου του 1951 ο Κελαϊδής μετέβη στην Αεροπορική Βάση Ελευσίνος και πέταξε με αεροσκάφος JET, ένα από τα πρώτα εκπαιδευτικά Τ-33Α που είχαν παραληφθεί τον προηγούμενο μήνα. Ως Αρχηγός πέτυχε να αντικαταστήσει τα ελικοφόρα με σύγχρονα αεριωθούμενα αεροσκάφη, ενώ περάτωσε τη μετεκπαίδευση του προσωπικού στις σύγχρονες απαιτήσεις της αεροπορικής τεχνικής. Σύμφωνα με τον Κελαιδή το 1950 η ετήσια «παραγωγή» χειριστών ήταν 30 άτομα, ενώ το 1954 αυτή είχε φτάσει τους 120 χειριστές. Επί των ημερών του καταγράφηκε και το πρώτο θανατηφόρο δυστύχημα, το οποίο συνέβη στις 11 Σεπτεμβρίου του 1952, έξι μόλις μήνες μετά την παραλαβή των αεροσκαφών τύπου Thunderjet. Ο Κελαϊδής υπήρξε αυτός που οδήγησε την Ελληνική Αεροπορία στη σημερινή εποχή και επί της θητείας του η Ελληνική Πολεμική Αεροπορία κατόρθωσε να συναγωνιστεί με επιτυχία και να διακριθεί μεταξύ των αεροπορικών δυνάμεων των χωρών του NATO, στο οποίο εισήλθε η Ελλάδα το 1952, και δημιοργήθηκε το πρώτο ελληνικό ακροβατικό σμήνος Αεριωθουμένων, το γνωστό «ΑΚΡΟ-ΤΗΜ» ήταν υλοποίηση σκέψεως του Κελαϊδή. Ο ίδιος παρά την ηλικία των πενήντα ετών, εκπαιδεύθηκε και πετούσε αεριωθιούμενα αεροσκάφη, παραδειγματίζοντας τους νεότερους καθώς υποστήριζε ότι «...στον αέρα μετράει η δύναμη της ψυχής και όχι η αδυναμία του σώματος...». Ο Κελαϊδής παρέμεινε στη θέση του Αρχηγού Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας έως τις 12 Ιανουαρίου του 1955, όταν αποστρατεύτηκε λόγω ορίου ηλικίας και με τη συμπλήρωση οκταετούς υπηρεσίας στους ανώτατους βαθμούς. Μετά την αποστρατεία του δόθηκε ο τίτλος του Επιτίμου Αρχηγού του Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας.

Πολιτική δράση

Ο Κελαϊδής διατέλεσε

Μετά την αποστρατεία του ο Κελαϊδής τοποθετήθηκε, από το 1958 έως το 1964, στη θέση του Γενικού διευθυντή του Ο.Λ.Π. [Οργανισμός Λιμένος Πειραιώς]. Συνετέλεσε αποφασιστικά στον εκσυγχρονισμό του Οργανισμού και κατά τη διάρκεια της εξαετίας εκείνης δεν εισέπραττε μισθό από τον Οργανισμό, διότι όπως έλεγε: «..η πατρίδα μου δίδει σύνταξη αξιωματικού».

Τιμητικές διακρίσεις

Ο Κελαϊδής τιμήθηκε με τα ακόλουθα μετάλλια και παράσημα:

  • Αριστείο Ανδρείας,
  • Χρυσό Σταυρό του Βασιλέως Γεωργίου Α',
  • Μεγαλοσταυρό του Φοίνικος,
  • Ανώτατο Ταξιάρχη του Τάγματος του Φοίνικος,
  • Χρυσό Σταυρό του Φοίνικος,
  • Σταυρό Ιπταμένου,
  • Σταυρό Αεροπορίας,
  • Μετάλλιο Εξαιρέτων Πράξεων,
  • Μετάλλιο Στρατιωτικής Γ' Αξίας,
  • Μετάλλιο Στρατιωτικής Α' Αξίας,
  • Αγγλικό Παράσημο Ανδρείας,
  • Ανώτατο Αμερικανικό Παράσημο,
  • Ανώτατο Γιουγκοσλαβικό Παράσημο,
  • Ανώτατο Ιταλικό Παράσημο,
  • Διασυλλογικό Μετάλλιο Νίκης,
  • Μετάλλιο της Λεγεώνας της Αξίας Τάξεως Διοικητικού,
  • Μετάλλιο του Τάγματος Αφανών Ηρώων.

Προτομή του τοποθετήθηκε στο ηρώο της 115ης Πτέρυγας Μάχης στα Χανιά, όπου την Πέμπτη, 4 Ιουνίου 2009, έγιναν τα αποκαλυπτήρια της. Ο λαογράφος Κανάκης Γερωνυμάκης έγραψε βιβλίο προς τιμήν του με τίτλο:

  • «Ο Πτέραρχος Κελαϊδής, Αρχηγός της Πολεμικής Αεροπορίας» και την έκδοση επιμελήθηκε ο αεροπόρος Εμμανουήλ Ν. Κελαϊδής.

Συγγραφικό έργο

Ο Κελαϊδής έγραψε και δημοσίευσε τα έργα [8]:

  • «Αναμνήσεις από την Αεροπορίαν», το 1972.

Στο έργο του ο Κελαϊδής αναφέρει ότι «....Εις την Αεροπορίαν τελικώς είχεν επικρατήσει το πνεύμα της Μ. Ανατολής «περί δημοκρατικοποιήσεως των Ενόπλων Δυνάμεων» ...{...}... εις το Επιτελείον, υπηρέτουν μερικοί αξιωματικοί, οι οποίοι, την εποχήν εκείνην, επαρουσιάζοντο συμπαθούντες το Ε.Α.Μ. ...{...}... η Αεροπορία παρέλειψε να ενεργήση ριζικήν εκκαθάρισιν και ν’απαλλάξη τας Μονάδας από τα υπολλείμματα στοιχείων διαπνεομένων υπό αναρχικών ή αριστερών τάσεων...». Στα «Δεκεμβριανά» η Αεροπορία εξέδωσε διαταγή για ουδετερότητα και ζήτησε αυτή η διαταγή να κοινοποιηθεί στο Αρχηγείο του ΕΛΑΣ. Ο Κελαϊδής ααναφερόμενος στα γεγονότα του Δεκεμβρίου 1944 αναφέρει: «...Δεν υπήρχε δυστυχώς Εθνική πνοή, ούτε σαφής κατεύθυνση, με αποτέλεσμα οι διοικούντες τότε να αποφασίσουν, άνευ προηγουμένης Κυβερνητικής εγκρίσεως, να κρατηθή η Αεροπορία ουδέτερα έναντι των στασιαστών...» [9].

  • «Η αναδιοργάνωσις της Αεροπορίας κατά τον Συμμοριτοπόλεμον», το 1983.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Παραπομπές

  1. [Θεόδωρος Χατζηγώγος, «Κοινός νους», Εφημερίδα «Στόχος», Πέμπτη 17 Σεπτεμβρίου 2020, φύλλο 982ο, σελίδα 6η.]
  2. [«Αρχεία», Διεύθυνσις Ιστορίας Στρατού, τόμος 15ος, σελίδες 122-71.]
  3. [«Αρχεία», Διεύθυνσις Ιστορίας Στρατού, τόμος 15ος, σελίδα 150.]
  4. [«Αρχεία», Διεύθυνσις Ιστορίας Στρατού, τόμος 15ος, σελίδα 167.]
  5. Διατελέσαντες Αρχηγοί ΓΕΑ
  6. Κυβέρνησις ΙΩΑΝΝΟΥ ΘΕΟΤΟΚΗ Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης
  7. Κυβέρνησις ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης
  8. Βιβλία-Εγκυκλοπαίδειες
  9. [Εμμανουήλ Κελαϊδής, «Αναμνήσεις από την Αεροπορίαν», Αθήναι 1972, σελίδα 133η.]