Γεώργιος Στρατήγης

Από Metapedia
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Ο Γεώργιος Στρατήγης Έλληνας εθνικιστής νομικός, σημαντικός ποιητής, υμνητής της δόξας και του πατριωτικού Ελληνικού μεγαλείου, θεατρικός συγγραφέας και δημοσιογράφος, γεννήθηκε στις 24 Ιανουαρίου 1859 στις Σπέτσες [1] και πέθανε στις 10 Νοεμβρίου 1938 στον Πειραιά.

Ήταν άγαμος και δεν απέκτησε απογόνους.

Γεώργιος Στρατήγης

Βιογραφία

Η καταγωγή της οικογενείας του ήταν από την Καστάνιτσα Κυνουρίας Αρκαδίας. Πατέρας του ήταν ο Κωνσταντής Στρατήγης, εύπορος κι ιδιαίτερα μορφωμένος έμπορος, και μητέρα του η Μαριγώ Κολοσούκα, οι οποίοι το 1865 μετακόμισαν με την οικογένεια τους από τις Σπέτσες, όπου κατοικούσαν, στον Πειραιά και ο πατέρας του δημιούργησε κατάστημα εδώδιμων και αποικιακών, ενώ ασχολήθηκε και με τα κοινά του λιμανιού συμμετέχοντας σε κοινωφελή έργα ως εκλεγμένος Δημοτικός Σύμβουλος. Ο Γεώργιος ήταν ο μεγαλύτερος από τα πέντε παιδιά της οικογένειας, ενώ ο μικρότερος όλων ήταν ο Σωτήριος Στρατήγης, που γεννήθηκε το 1877 στον Πειραιά, σπούδασε ιατρός και διατέλεσε τρεις φορές Δήμαρχος του Πειραιά [2].

Ενήλικα χρόνια

Ο Γεώργιος Στρατήγης αποφοίτησε από το 1ο Γυμνάσιο Πειραιά και σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, όπου το 1883 αναγορεύτηκε διδάκτορας, και στη συνέχεια πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Βερολίνο και το Παρίσι. Γνώριζε άριστα τη Γαλλική και Γερμανική γλώσσα. Άσκησε το δικηγορικό επάγγελμα, αρχικά στον Πειραιά και στη συνέχεια στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, όπου εργάστηκε και ως συμβολαιογράφος, ενώ γνωρίστηκε με τον Κωνσταντίνο Καβάφη.

Ο Στρατήγης με την ευκαιρία της επετείου του εορτασμού της 25ης Μαρτίου του 1880, έγραψε ποίημα που δημοσιεύτηκε στην εφηρίδα «Σφαίρα» του Πειραιά στις 29 Μαρτίου 1880. Ο Γάλλος συγγραφέας Chateaubriand, αναφερόμενος στα ερείπια της Αθήνας, έγραψε ότι αυτά είναι «...bien connues des amateurs des arts», δηλαδή, «είναι γνωστά στους εραστές των τεχνών». Από το φραστικό αυτό σύνθετο, ο Έλληνας λογοτέχνης Γεώργιος Στρατήγης έπλασε το το 1887, τη λέξη «ερασιτέχνης».

Το 1895, έγραψε ύμνο για τα εγκαίνια του Δημοτικού Θεάτρου του Πειραιά που έγιναν το πρωί της Κυριακής του Θωμά, στις 9 Απριλίου 1895, με ομιλητή το δήμαρχο Θεόδωρο Ρετσίνα, τον οποίο μελοποίησε ο Σπινέλλης. Το 1896, στη διάρκεια μιας μεγαλοπρεπούς τελετής που διοργανώθηκε στον Πειραιά, έγιναν τα αποκαλυπτήρια του ανδριάντα του Γεωργίου Καραϊσκάκη, ενώπιον του Βασιλιά Γεωργίου Α' και με παρόντα το γιο του Καραϊσκάκη, ο Στρατήγης απήγγειλε ποίημα του με τίτλο «Εις τον ανδριάντα του Στρατηγού Γεωργίου Καραϊσκάκη», γραμμένο ειδικά για την περίσταση. Ο Στρατήγης επισήμανε τη λατρεία του λαού στο πρόσωπό του Καραϊσκάκη, που τον δοξάζει σαν ημίθεο και πώς από κείνον θ' ακούει χρησμούς και να ελπίζει, έτσι, καλύτερες μέρες για το έθνος [3]. Έχει γράψει κι ένα επίγραμμα για τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, που αναφέρει, «Κολοκοτρώνη, ξέχασε Νικήτα, Φλέσσα, Λόντον! / Σήμερα στὴν Ἑλλάδα σου λατρεύουν τὸν ... Τζὶμ Λόντον!...».

Ήταν στενός φίλος με τον ποιητή Αχιλλέα Παράσχο, μέσω του οποίου γνωρίστηκε με τον Χαρίλαο Τρικούπη, ο οποίος αποτελούσε το πολιτικό ίνδαλμα του Στρατήγη. Τον Ιούνιο του 1901 ο Κωνσταντίνος Καβάφης έφτασε με πλοίο από την Αίγυπτο στον Πειραιά και συναντήθηκε με τον Στρατήγη, ο οποίος τον υποδέχθηκε στο λιμάνι. Στις 18 Οκτωβρίου 1907 προσλήφθηκε ως στενογράφος τρίτης τάξεως των Πρακτικών της Βουλής των Ελλήνων, με μισθό 225 δραχμές, και στις 30 Νοεμβρίου 1908 υπέβαλλε την παραίτηση του στο στρατηγό Κωνσταντίνο Κουμουνδούρο, τότε Πρόεδρο της Βουλής [4]. Μαζί με τον θαλασσογράφο Κώστα Βολανάκη και με τη συμπαράσταση του Παύλου Νιρβάνα, του καθηγητή Παύλου Ιωάννου ίδρυσε το «Καλλιτεχνικό Κέντρο Πειραιώς», που αναδείχθηκε σε φυτώριο νέων καλλιτεχνών.

Ήταν μέλος της Ενώσεως Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών [Ε.Σ.Η.Ε.Α.] [5] [6] και το όνομα του περιλαμβάνεται μεταξύ των σημαντικών Ελλήνων Τεκτόνων [7]. Ήταν φίλος και συχνός επισκέπτης στο σπίτι του Γεωργίου Σουρή στο Φάληρο και στον Στρατήγη οφειλόταν σε μεγάλο βαθμό η διάδοση στον Πειραιά για συγκεντρώσεις πνευματικών αναζητήσεων στο σπίτι του Σουρή και η κλήση πειραιωτών λογοτεχνών. Ο Στρατήγης ήταν από τους πλέον ένθερμους εκείνων των συγκεντρώσεων, καθώς αναζητούσε επαφή με το πνεύμα του αδελφού του πατέρα του του Σωτηρίου Στρατήγη, ο οποίος πνίγηκε στο λιμάνι του Πειραιά, την ώρα που επιβιβαζόταν σε ατμόπλοιο για ταξίδι αναψυχής. Την τελευταία δεκαετία της ζωής του είχε εγκατασταθεί και κατοικούσε σε σπίτι στο Χαλάνδρι Αττικής.

Μνήμη Στρατήγη

Ο εθνικιστής Άριστος Καμπάνης, γράφει στις βιογραφικές σημειώσεις του για τον ποιητή, «...Ο Γεώργιος Στρατήγης, εγεννήθη εις Σπέτσας κατά το 1859 εκ γονέων καταγομένων εκ Καστανίτσης της Κυνουρίας. Ο πατήρ του, Κωνσταντίνος προ της παρακμής της ιστιοφόρου ναυτιλίας, μετέφερε το εμπόριόν του κατά το 1865 εις Πειραιά, την δε οικογένειά του κατά το 1867. Πρώτον φιλολογικόν έργον του ήταν μια διάλεξίς του εις τον φιλολογικόν σύλλογον «Βύρωνα», του οποίου ήτο τακτικόν μέλος, περί της Κολάσεως του Δάντου, εις την οποίαν περιέχονται έμμετροι μεταφράσεις των ασμάτων της Φραγκίσκας και του Ουγκολίνου. Η μελέτη αυτή ήτο το πρώτο φιλολογικόν έργον του, δημοσιευθείσα τω 1878 εις βιβλίον. Το 1879 συνεργάσθη εις την τότε εκδοθείσαν σατυρικήν εφημερίδα τον «Ραμπαγάν» του Βλασίου Γαβριηλίδου και Κλεάνθη Τριανταφύλλου, δημοσιεύων τακτικά ευτράπελα ποιημάτιά του υπό το ψευδώνυμον Font- General….».

Εργογραφία

Ανήκει στους ποιητές της Νέας Αθηναϊκής Σχολής και το έργο του έχει σημασία, γιατί πάνω του στηρίχτηκε και αναπτύχθηκε η δεύτερη Αθηναϊκή Σχολή των Κωστή Παλαμά, Γεωργίου Δροσίνη και Ιωάννη Γρυπάρη. Διέθετε μεγάλη παιδεία, με συγκροτημένο και στοχαστικό χαρακτήρα, ενώ εκτός από έντονη πατριωτική συνείδηση, επιδεικνύει έντονο κοινωνικό κριτήριο. Αρχικά έγραψε στην καθαρεύουσα και μετά σε μια δημοτική συντηρητική, με θέματά του την οικογενειακή ατμόσφαιρα και το πατριωτικό συναίσθημα. Είναι ο πιο τυπικός εκπρόσωπος της νεότερης πατριωτικής ποίησης. Χαρακτηριστικά του έργου του είναι ο ρομαντισμός και ο νατουραλισμός. Το έργο του είναι κυρίως ποιητικό και οι ποιητικές του συλλογές είναι έντονα εσωστρεφείς.

Εμπνεύστηκε από τη φύση της Ελλάδος και περισσότερο από την ιστορία της, αλλά τον ενέπνευσαν και οι μεγάλες μορφές και οι ηρωισμοί του αγώνα του 1821. Επηρεασμένος από το κίνημα του ρομαντισμού αρχικά ακροβατεί ανάμεσα στη ρεαλιστική περιγραφή και τον αισθησιακό ρομαντισμό. Η συμβολή του στη Νεοελληνική Φιλολογία αποδεικνύεται από το φημισμένο πίνακα του Γεωργίου Ροϊλού «Οι Ποιηταί» [8], στον οποίο συμμετέχει στην εξάδα των σημαντικών ποιητών της γενιάς του 1880, ανάμεσα στους Κωστή Παλαμά, Γεώργιο Δροσίνη, Ιωάννη Πολέμη, Γεώργιο Σουρή και Αριστομένη Προβελέγγιο.

Δημοσίευσε επτά ποιητικές συλλογές, μια συλλογή διηγημάτων, έγραψε αρκετά θεατρικά μονόπρακτα και μετέφρασε ξένα δράματα, ενώ ορισμένα από τα έργα του παρέμειναν ανέκδοτα. Μετέφρασε δραματικά έργα Γάλλων και Γερμανών λυρικών. Εξέδωσε, ακόμη, διηγήματα, θεατρικά έργα και με το θάνατο άφησε πίσω του μεγάλο έργο που έμεινε ανέκδοτο. Σε όλα τα έργα του υπέγραφε ως «Γεώργιος Κ. Στρατήγης τιμώντας τον πατέρα του.

Εμφανίστηκε πολύ νωρίς στο χώρο των γραμμάτων, καθώς σε ηλικία δεκαέξι ετών άρχισε να συγγράφει ποιήματα τα οποία δημοσιεύονταν στο έντυπο «Μη χάνεσαι» του Βλάση Γαβριηλίδη, με το λογοτεχνικό ψευδώνυμο «Font-General», τα οποία το 1880, περιελήφθησαν στη ποιητική συλλογή με τον τίτλο

  • «Ροδοδάφναι».

Συνεργάστηκε με όλα τα λογοτεχνικά περιοδικά ενώ δημοσίευσε και σε πολλές εφημερίδες της εποχής του, ενώ σε ηλικία δεκαοκτώ ετών εξέδωσε μελέτη

  • «Περί της Θείας Κωμωδίας του Δάντη».

Ποιητικό έργο

Το 1892 το έργο του

  • «Έρως και Ψυχή», γραμμένο στη καθαρεύουσα, τιμήθηκε το 1892, με το πρώτο βραβείο στο Φιλαδέλφειο διαγωνισμό, με εισηγητή τον Άγγελο Βλάχο και αντίπαλο τον ποιητή Κώστα Κρυστάλλη, τον ποιμένα της Ελληνικής βουκολικής ποίησης.

Δημοσίευσε τις ποιητικές συλλογές

  • «Ροδοδάφναι», το 1880,
  • «Δύο επέτειοι», το 1889,
  • «Νέα ποιήματα», το 1892, η οποία περιέχει τα
«Έρως και Ψυχή»,
«Nαννώ και Mυρτίλος»,
«Άγνωστοι Ήρωες»,
«Aιγυπτιακά»,
«Pόδινα Όνειρα»,
«Tραγούδια του Σπιτιού»,
«Tρεις Θεαί»,
«Eπιγράμματα».
  • «Δύο επέτειοι»,
  • «Μακεδονικά τραγούδια»,
  • «Τραγούδια του νησιού»,
  • «Τραγούδια του σπιτιού», το 1899,
  • «Ηρώα και μνημόσυνα», το 1902,
  • «Τρόπαια», το 1914,
  • «Τι λεν τα κύματα», το 1918.

Μεταφράσεις

Το 1886 δημοσίευσε σε μετάφραση τον

  • «Φάουστ» του Γκαίτε και τη
  • Λουίζα Μύλλερ του Σίλλερ.

Μετέφρασε ακόμη, τα

  • «Όνειρο Θερινής νυκτός» του Σαίξπηρ,
  • «Συρανό ντε Μπερζεράκ» του Εντμόν Ροστάν, στη δημοτική, το οποίο παραστάθηκε στην ελληνική θεατρική σκηνή, από το θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη με πρωταγωνιστή το Μήτσο Μυράτ.

Δράματα

Πρωτότυπα δράματα του είναι τα

  • «Βασίλειος ο Βουλγαροκτόνος»,
  • «Αρχίλοχος»,
  • «Ο γέρων του Υμηττού»,
  • «Οι πλατωνικοί».
  • «Σπαθί και λύρα».

Διηγήματα

Το 1896 δημοσίευσε

  • «Το βιβλίο της ψυχής» που αποτελεί συλλογή πρωτότυπων διηγημάτων.

Λαογραφικά

Ο Στρατήγης γνώριζε την Τσακώνικη διάλεκτο, την οποία μελέτησε με ιδιαίτερη επιμέλεια. Το λογοτεχνικό ηθογράφημα του στην Τσακώνικη διάλεκτο, είχε τίτλο

  • «Α Τσουράνα», κι είναι εμπνευσμένο από τη ζωή της Καστάνιτσας, «...το μαγευτικό στολίδι του Πάρνωνα» όπως χαρακτηριστικά αναφέρει, εξυμνώντας το χωριό του παππού του [9].

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Παραπομπές

  1. [Το αρχαίο όνομα του νησιού Σπέτσες ήταν Τυπαρηνός.]
  2. [Ο Σωτήρης Στρατήγης πριν εκλεγεί το 1934, ηττήθηκε στις εκλογές της 10ης Απριλίου 1932, όταν ήταν υποψήφιος του Λαϊκού Συνδέσμου Πειραιώς και φανατικός πολέμιος του Ελευθερίου Βενιζέλου, έχοντας συνυποψήφιο τον Αθανάσιο Μιαούλη του Κόμματος των Φιλελευθέρων, δισεγγονό του Ναυάρχου Ανδρέα Μιαούλη, ο οποίος εκλέχθηκε και πέθανε τέσσερις μήνες αργότερα. Ο Σωτήριος Στρατήγης εκλέχθηκε και διατέλεσε Δήμαρχος Πειραιά, από την 1η Απριλίου 1934 έως τις 30 Σεπτεμβρίου 1938, ενώ διορίστηκε Δήμαρχος δύο φορές, την πρώτη από τις 27 Οκτωβρίου 1941 έως τις 14 Σεπτεμβρίου 1943 και τη δεύτερη από τις 05 Φεβρουαρίου 1944 έως τις 20 Ιανουαρίου 1945.]
  3. [Γεώργιος Κ. Στρατήγης, «Εις τον ανδριάντα του Καραϊσκάκη», «Εθνικόν Ημερολόγιον 1896» Κωνσταντίνου Φ. Σκόκου, σελίδες 70-72.]
  4. O Στρατήγης ως στενογράφος Περιοδικό «Νέα Εστία», τεύχος 287, σελίδες 1639-1640.
  5. Λογοτέχνες-Δημοσιογράφοι.
  6. Περηφάνια μας το μεγάλο παρελθόν της ΕΣΗΕΑ.
  7. Στρατήγης Γεώργιος, Ποιητής Μεγάλη Στοά της Ελλάδος.
  8. «Οι Ποιηταί», πίνακας του Γεωργίου Ροϊλλού.
  9. Το χωριό μας-Η ιστορία της Καστάνιτσας
  10. «Ο Ματρόζος» Ολόκληρο το ποίημα του Γεωργίου Στρατήγη