Δημήτριος Ιωαννίδης

Από Metapedia

Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Ο Δημήτριος Ιωαννίδης, Έλληνας εθνικιστής, ανώτατος αξιωματικός του Πεζικού με το βαθμό του υποστρατήγου ε.α., ένας από τους πρωταγωνιστές της επικρατήσεως του καθεστώτος της 21ης Απριλίου, ο εμπνευστής και ο κύριος υπεύθυνος του κινήματος της 25ης Νοεμβρίου 1973 που ανέτρεψε το Γεώργιο Παπαδόπουλο, γεννήθηκε [1] στις 13 Μαρτίου 1923 στην Αθήνα και πέθανε [2] από θερμοπληξία, εξ αιτίας πνευμονολογικών προβλημάτων στις 11:00 το πρωί της Δευτέρας 16ης Αυγούστου 2010 στο νοσοκομείο «Γενικό Κρατικό» της Νίκαιας στον Πειραιά. Κηδεύτηκε [3] [4] στις 17:00 το απόγευμα της Τετάρτης 18 Αυγούστου παρουσία παλαιών συμπολεμιστών και στρατιωτών του στον Ιερό ναό Αγίων Θεοδώρων του Α' Νεκροταφείου Αθηνών, χοροστατούντος του νεαρού Επισκόπου Κυρίλλου από το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας και τάφηκε στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών.

Σε προχωρημένη ηλικία παντρεύτηκε, σε «λευκό γάμο», στις φυλακές Κορυδαλλού με την Καλλιόπη, χήρα παλαιού του φίλου και συμμαθητού στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και δεν απέκτησαν παιδιά.
Δημήτριος Ιωαννίδης (αριστερά ο Παρασκευάς Μπόλαρης)

Πίνακας περιεχομένων

Βιογραφία

Ο Δημήτριος Ιωαννίδης ήταν γόνος σχετικά εύπορης μεσοαστικής οικογένειας.

Οικογενειακή κατάσταση

Πατέρας του ήταν Αριστοτέλης Ιωαννίδης, αξιωματικός του στρατού με Βενιζελικές πεποιθήσεις, ο οποίος κατάγονταν από το Δίλοφο Ζαγορίου του νομού Ιωαννίνων, ένα χωριό κάτω από το όρος Βίκος, δίπλα στον ποταμό Βοϊδομάτη. Ο Αριστοτέλης Ιωαννίδης, με το βαθμό του Αντισυνταγματάρχου εξ΄ εφέδρων, συμμετείχε στο Βενιζελικό κίνημα της 1ης Μαρτίου 1935, συνελήφθη μετά την αποτυχία του κινήματος και σώθηκε την τελευταία στιγμή από την καταδίκη σε θάνατο. Στη διάρκεια του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου του Ιωάννη Μεταξά τοποθετήθηκε στην παραμεθόριο και στον πόλεμο του 1940 πολέμησε στην Πίνδο στο πλάι του συνταγματάρχη Κωνσταντίνου Δαβάκη. Επέδειξε μοναδικό ηρωισμό και πνεύμα αυτοθυσίας, ενώ τραυματίστηκε βαριά και συνελήφθη αιχμάλωτος στην μάχη του αποσπάσματος της Πίνδου και πέθανε από τα τραύματα του το 1941, αιχμάλωτος των Ιταλικών στρατευμάτων κατοχής [5].

Ο Δημήτριος Ιωαννίδης είχε δύο αδελφές, μια μεγαλύτερη και μια μικρότερη από τον ίδιο, την ιατρό Δέσποινα Ιωαννίδη-Αλαζράκη, που γεννήθηκε στις 24 Νοεμβρίου του 1924 και το 1943 εισήχθη μετά από επιτυχείς εξετάσεις στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Η Δέσποινα ήταν παντρεμένη με τον Εβραϊκής καταγωγής Ιάκωβο-Ζακ Αλαζράκη, απόφοιτο του Λεόντειου Γυμνασίου, ιατρό, παιδικό της φίλο, γείτονα της οικογένειας Ιωαννίδη στο σπίτι τους στα Άνω Πατήσια, συμφοιτητή της στην Ιατρική Σχολή και μετέπειτα ιδιοκτήτη της κλινικής με το διακριτικό τίτλο «Κυανούς Σταυρός» [6]. Ο γάμος τους τελέστηκε από τον τότε Μητροπολίτη Θυατείρων [Μεγάλης Βρετανίας] και ο Αλαζράκης ασπάστηκε τον χριστιανισμό προκειμένου να αναγνωρίσει το γάμο τους η Ορθόδοξη Εκκλησία [7].

Ο Ζακ Αλαζράκης και η Δέσποινα Ιωαννίδη κατοικούσαν σε σπίτι επί της οδού Βασιλίσσης Σοφίας 102 δίπλα στην Αμερικανική πρεσβεία στην Αθήνα το οποίο ήταν προικώο της Δέσποινας Ιωαννίδη. Το Μάιο του 2010 η Δέσποινα Ιωαννίδη-Αλαζράκη, η οποία πέθανε από καθολικό καρκίνο στις 27 Δεκεμβρίου 2012 στο «Ευγενίδειο» Θεραπευτήριο, ανακηρύχθηκε μεγάλη Ευεργέτιδα της Εβραϊκής Κοινότητος Αθηνών καθώς υπήρξε η βασική χρηματοδότρια, διαθέτοντας τεράστιο χρηματικό ποσό στη μνήμη του Εβραίου συζύγου της, του Μνημείου του Ολοκαυτώματος που ανήγειραν οι Εβραίοι στο Θησείο [8] [9] στην Αθήνα [10].

Σπουδές

Ο Δημήτριος Ιωαννίδης παρακολούθησε τα μαθήματα της εγκυκλίου εκπαιδεύσεως σε Δημοτικό σχολείο στην περιοχή των Άνω Πατησίων και αποφοίτησε από το 8ο Γυμνάσιο της οδού Αχαρνών στην Αθήνα. Την 28η Οκτωβρίου 1940 ήταν Εύελπις 1ης Τάξεως και τον Απρίλιο του 1941, μαζί με συμμαθητές του, αρνήθηκαν να υπηρετήσουν με αστυνομικά καθήκοντα την κυβέρνηση του Γεωργίου Τσολάκογλου και διέφυγαν στην Κρήτη. Έλαβε μέρος στη μάχη της Κρήτης και μετά την κατάληψη του νησιού από τα Γερμανικά στρατεύματα επέστρεψε μέσω θαλάσσης στις αρχές Ιουνίου από τον Κίσσαμο Χανίων και αποβιβάστηκε στο Νομό Λακωνίας, ενώ τον ίδιο μήνα επέστρεψε στο πατρικό του στα Άνω Πατήσια στην Αθήνα και τον Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου εισήχθη ως Εύελπις στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο.

Αποφοίτησε από τα στρατιωτικά σχολεία

  • Πεζικού το 1952,
  • Ατομικού - Βιολογικού και Χημικού Πολέμου το 1954 και της
  • Σχολή Πολέμου το 1956.

Παρακολούθησε

  • εκπαιδευτικά προγράμματα για μονάδες πεζικού το 1961 στη Δυτική Γερμανία, τη μοναδική φορά που ταξίδεψε εκτός Ελλάδος ή Κύπρου.

Στρατιωτική δράση

Τον χειμώνα του 1941, ο Ιωαννίδης με τη μητέρα και τις αδελφές του εγκαταστάθηκαν στα Ιωάννινα. Στην Ήπειρο ο Ιωαννίδης υπηρέτησε στις ομάδες του Ναπολέοντα Ζέρβα ως ανθυπολοχαγός-διμοιρίτης, φοίτησε στη Σχολή Αξιωματικών του Ε.Δ.Ε.Σ. στο βουνό και πήρε μέρος στην ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοπόταμου Μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου πολέμου, την απελευθέρωση της Ελλάδος από τις δυνάμεις του Άξονα και την συγκρότηση των Ελληνικών ενόπλων δυνάμεων επανήλθε επανήλθε στις τάξεις του Στρατού.

Η Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων άρχισε να λειτουργεί εκ νέου με σπουδαστές τους πρωτοετείς Ευέλπιδες που διέφυγαν την Άνοιξη του 1941 στην Κρήτη καθώς και τους δευτεροετείς του 1940, όμως στα Δεκεμβριανά γεγονότα του 1944 δέχθηκε επίθεση από τους ένοπλους κομμουνιστές συμμορίτες. Την Σχολή υπερασπίστηκαν οι μαθητές με τους αξιωματικούς τους, συγκροτημένοι σε τάγμα και με την υποστήριξη και βρετανικών μονάδων, όμως τελικώς αποφασίστηκε η εκκένωση της, η οποία έγινε την 11η Δεκεμβρίου 1944 και οι Ευέλπιδες, πιθανότατα μεταξύ τους και ο Ιωαννίδης, έφτασαν συγκροτημένοι στα Παλιά Ανάκτορα όπου οι μισοί περίπου διατέθηκαν για την ενίσχυση των Βρετανικών τμημάτων και οι άλλοι μισοί τοποθετήθηκαν στα υπό συγκρότηση Τάγματα της Εθνοφυλακής.

Περίοδος 1945-1955

Ο Ιωαννίδης το 1945 συμμετείχε στην οργάνωση «Ι.Δ.Ε.Α.» [«Ιερός Δεσμός Ελλήνων Αξιωματικών»]. Στις 4 Ιανουαρίου 1947, με το βαθμό του Ανθυπολοχαγού ήταν Διμοιρίτης, επικεφαλής φρουράς που την αποτελούσαν διμοιρία του 502 Τάγματος Πεζικού και διμοιρία Χωροφυλακής, στο χωριό Ανατολή [παλιά Σελίτσιανη] στην περιοχή του Κισσάβου. Η φρουρά δέχθηκε επίθεση ενόπλων συμμοριτών, μελών και οπαδών του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος, με αποτέλεσμα να υπάρξουν δύο νεκροί, 1 οπλίτης και 1 χωροφύλακας, ενώ αιχμαλωτίστηκαν ο Ιωαννίδης, 4 οπλίτες και 5 χωροφύλακες [11]. Σύμφωνα με είδηση που δημοσιεύθηκε σε εφημερίδα [12] της εποχής, «ΛΑΡΙΣΑ, 13 (Του ανταποκριτού μας)-
Σήμερον το απόγευμα επανήλθεν εις την πόλιν μας ο ανθυπολοχαγός Δημήτριος Ιωαννίδης, ο οποίος είχε συλληφθή προ ημερών υπό των συμμοριτών εις το χωρίον Ανατολή του Κισσάβου. Ούτος εδραπέτευσε καθ' ήν ώραν μετεφέρετο προς εκτέλεσιν και εκρύβη εντός των υδάτων της λίμνης Κάρλας. Εις την λίμνην υπεχρεώθη να παραμείνη ολόκληρον την νύκτα, ενώ γύρω του εις την όχθην έφιπποι συμμορίται ηρεύνων δια την ανακάλυψίν του»
.

Ιωαννίδης & Παπαδόπουλος
Πολέμησε στο Γράμμο και τις δύο φορές και στο Βίτσι, όπου προήχθη στο βαθμό του υπολοχαγού και το 1948 στο βαθμό του Λοχαγού, όταν επικεφαλής Διμοιρίας κατέλαβε με παρακινδυνευμένη καταδρομική ενέργεια το ύψωμα «Κλέφτης». Η κατάληψη του υψώματος αποδείχθηκε στρατηγικής σημασίας καθώς αποτέλεσε αποφασιστικό κτύπημα κατά των συμμοριτών κομμουνιστών ανταρτών, λόγος για τον οποίο ο Ιωαννίδης τιμήθηκε με το 5ο Χρυσό Αριστείο Ανδρείας της στρατιωτικής του σταδιοδρομίας κι έγινε ο δεύτερος σε σειρά πλέον παρασημοφορημένος Έλληνας Αξιωματικός μετά το στρατηγό Κόρκα. Ο Ιωαννίδης υπηρέτησε σε τάγματα Εθνοφυλακής, στην Ταξιαρχία Ρίμινι και στο ειδικό τάγμα στο στρατόπεδο συγκεντρώσεως στη Μακρόνησο. Στις 30 Μαΐου 1951, συμμετείχε στο αποκαλούμενο «Κίνημα Παπάγου», το οποίο αποδοκίμασε ο Αλέξανδρος Παπάγος ο οποίος υπήρξε προσωπικός φίλος του πατέρα του Αριστοτέλη Ιωαννίδη, έχοντας ως επικεφαλής το διοικητή της Α.Σ.Δ.Ε.Ν., Ηρακλή Κοντόπουλο. Κατά το κίνημα ο Ιωαννίδης υπηρετώντας στο ΚΕ.Β.ΟΠ. στο Χαϊδάρι, με το βαθμό του λοχαγού, επιβιβάζοντας το λόχο του σε στρατιωτικά οχήματα κατέλαβε το Γ.Ε.ΕΘ.Α. Μετά την αποτυχία του κινήματος τιμωρήθηκε με τετράμηνη στέρηση αποδοχών και μετατέθηκε στη Μακεδονία.

Περίοδος 1956-1967

Το 1956 αναφέρεται ότι ο Ιωαννίδης υπήρξε αρχηγός της ομάδας αξιωματικών που την 21η Απριλίου 1967 συμμετείχαν και επέβαλλαν το στρατιωτικό καθεστώς. Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές το 1959 εγκατέλειψε την αρχηγία, την οποία παρέδωσε στον Δημήτριο Πατίλη, αργότερα αναπληρωτή πρωθυπουργό του Γεωργίου Παπαδόπουλου. Συμμετείχε στην οργάνωση «Ένωσις Ελλήνων Νέων Αξιωματικών», από κοινού με άλλους 25 περίπου αξιωματικούς, από το βαθμό του αντισυνταγματάρχου μέχρι του λοχαγού, οι περισσότεροι από τους οποίους υπηρετούσαν στο Γενικό Επιτελείο Στρατού, [Γ.Ε.Σ.], και στην Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών. Ανάμεσα τους ήταν οι Δημήτριος Πατίλης, Γεώργιος Παπαδόπουλος, Κωνσταντίνος Χρ. Παπαδόπουλος, Ιωάννης Λαδάς, Πέτρος Κωτσέλης, Νικόλαος Γκαντώνας, Ιωάννης Λάζαρης, Στέφανος Καραμπέρης, Αντώνιος Λέκκας, Μιχαήλ Μπαλόπουλος, Αντώνιος Μέξης, Μιχαήλ Ρουφογάλης, Νικόλαος Ντερτιλής και Νικόλαος Πετάνης, όλη η μετέπειτα ηγετική ομάδα του καθεστώτος της 21ης Απριλίου 1967, με εξαίρεση τους Στυλιανό Παττακό και Νικόλαο Μακαρέζο, των οποίων η ενεργή ένταξη από τότε στην ομάδα δεν τεκ­μηριώνεται επαρκώς.

Την περίοδο από το 1958 έως το 1959 ο Ιωαννίδης υπηρέτησε στο Γενικό Επιτελείο Στρατού στην Αθήνα και το 1963 ήταν διοικητής Τάγματος στην 12η Μεραρχία, στις Φέρες Έβρου, όπου το 1964 προήχθη στο βαθμό του αντισυνταγματάρχη, ενώ από το 1959 έως το 1961 υπηρέτησε στο Γενικό Επιτελείο Στρατού. Το 1963, μετατέθηκε στις Φέρες του νομού Έβρου, ως διοικητής τάγματος στην 12η Μεραρχία, όπου προήχθη σε αντισυνταγματάρχη. Στις αρχές του 1965 τοποθετήθηκε στην Εθνική Φρουρά της Κύπρου, στον τρίτο κλάδο της ΕΛ.ΔΥ.Κ., ως υπεύθυνος για τα σχέδια μάχης προκειμένου να αντιμετωπιστεί πιθανή Τουρκική εισβολή. Στην Κύπρο γνωρίστηκε με τους Γλαύκο Κληρίδη, Πολύκαρπο Γεωρκάτζη, Τάσσο Παπαδόπουλο και άλλους πολιτικούς παράγοντες του νησιού. Ο Ιωαννίδης απομακρύνθηκε από την Κύπρο πριν τη συμπλήρωση της τριετούς θητείας του μετά από προσωπικές πιέσεις που άσκησε στην Αθήνα ο αρχιεπίσκοπος Μακάριος. Επιστρέφοντας στην Αθήνα το 1966, διορίστηκε αρχηγός του τάγματος της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων.

21η Απριλίου

Την 21η Απριλίου 1967 πήρε ενεργό μέρος στο κίνημα των στρατιωτικών και ως Διοικητής του Τάγματος των Ευελπίδων, κατέλαβε κυβερνητικά κτίρια. Στη συνέχεια υπηρέτησε στο γραφείο του υπουργού Άμυνας, όμως τον Οκτώβριο του 1967 ανέλαβε αρχηγός της στρατιωτικής Αστυνομίας της γνωστής ως Ε.Σ.Α., θέση στην οποία διαδέχθηκε τον έως τότε αρχηγό Ιωάννη Λαδά. Το 1968 ο Ιωαννίδης τάχθηκε εναντίον του δημοψηφίσματος για το Σύνταγμα και το 1969 θεωρείται ότι ήταν ο κύριος υπεύθυνος των συλλήψεων πολλών απόστρατων αξιωματικών οι οποίοι συνωμοτούσαν εναντίον του καθεστώτος. Τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου ο Ιωαννίδης συμμετείχε ως μέλος στο Επαναστατικό Συμβούλιο και ανέλαβε καθήκοντα διευθυντή στο υπουργείο Εθνικής Αμύνης. Στις αρχές του 1970, ο υπουργός Αθλητισμού Κωνσταντίνος Ασλανίδης είχε πει σε συνομιλία του με τον Ευάγγελο Αβέρωφ ότι «...ο σκληρότερος των σκληρών .... είναι ο Ιωαννίδης, ο οποίος αναμειγνύεται στα πάντα, ακόμη και στην εξωτερική πολιτική. Ο Ιωαννίδης δύο φορές θέλησε να παραπέμψει τον Αβέρωφ σε στρατοδικείο αλλά εμποδίστηκε από τον Παπαδόπουλο....».

Το 1970 ο Ιωαννίδης προήχθη στο βαθμό του Συνταγματάρχη με σχετική καθυστέρηση γιατί ήταν στο τέλος της τάξεως του στη Σχολή Ευελπίδων και τον Ιούνιο του 1973 προήχθη στο βαθμό του Ταξιάρχου. Το Σεπτέμβριο του 1973 ο Γεώργιος Παπαδόπουλος αποφάσισε να τον μεταθέσει στη Βόρειο Ελλάδα, όμως στο τέλος του ίδιου μήνα, ζήτησε και επέστρεψε στη διοίκηση της Στρατιωτικής Αστυνομίας. Σύμφωνα με επιστολή του επίτιμου συμβούλου Επικρατείας Σ. Νικολάου, η οποία δημοσιεύθηκε το 1996, ο Γεώργιος Παπαδόπουλος είχε υπογράψει «διάταγμα αποστρατεύσεως» του Ιωαννίδη που είχε αποσταλεί «προς δημοσίευση στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως για λόγους όμως άγνωστους....ουδέποτε δημοσιεύτηκε και ο Ιωαννίδης παρέμεινε στη θέση του..». Το 1974, λίγους μήνες μετά την κυπριακή τραγωδία, ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος Μούσκος διηγήθηκε στην Ιταλίδα δημοσιογράφο Οριάνα Φαλάτσι ότι ένα πρωινό του 1964 τον επισκέφθηκε στην Αρχιεπισκοπή ο Ιωαννίδης, συνοδευόμενος από τον Νίκο Σαμψών, για να του εκθέσει ένα σχέδιο που θα τακτοποιούσε το Κυπριακό μια για πάντα. «Υποκλίθηκε μπροστά μου, φίλησε το χέρι μου με μεγάλο σεβασμό και είπε: Μακαριώτατε, να το σχέδιο. Θα επιτεθούμε ξαφνικά εναντίον των Τουρκοκυπρίων σε όλο το νησί. Θα τους βγάλουμε μια για πάντα από τη μέση. Και θα ξεμπερδέψουμε". Έμεινα κατάπληκτος. Του είπα ότι δεν μπορούσα να συμφωνήσω μαζί του, διότι δεν μπορούσα να διανοηθώ την ιδέα να σκοτωθούν τόσοι αθώοι άνθρωποι. Ξαναφίλησε το χέρι μου και έφυγε οργισμένος..».

Πολυτεχνείο / Κίνημα 25ης Νοεμβρίου

Όντας διοικητής της ΕΣΑ ανατρέπει στις 25 Νοεμβρίου 1973, τους Γεώργιο Παπαδόπουλο και Σπύρο Μαρκεζίνη και σχημάτισε κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Αδαμάντιο Ανδρουστόπουλο και πρόεδρο της Δημοκρατίας τον Φαίδωνα Γκιζίκη. Το 1973 στα γεγονότα του Πολυτεχνείου, όπως αποδείχθηκε στη διάρκεια της δίκης, είχε δώσει εντολή για την εισβολή του άρματος στο χώρο του ιδρύματος. Στην κυβέρνηση Αδαμάντιου Ανδρουτσόπουλου τοποθέτησε ως υπουργό Εθνικής Αμύνης τον υποστράτηγο Ευστάθιο Λατσούδη, ως υπουργό Προεδρίας τον Κωνσταντίνο Ράλλη, ο οποίος είχε διατελέσει υφυπουργός Τύπου, το 1967, στην κυβέρνηση κυβέρνηση Παναγιώτη Κανελλόπουλου, ενώ την κυβέρνηση Ανδρουτσόπουλου όρκισε ο τότε μητροπολίτης Ιωαννίνων και μετέπειτα αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ Τίκας.

Ανατροπή Γεωργίου Παπαδόπουλου

Η αρχική διάσταση απόψεων του Ιωαννίδη με τον Γεώργιο Παπαδόπουλο εκδηλώθηκε το 1970, όταν ο Ιωαννίδης τάχθηκε κατά του δημοψηφίσματος για το Σύνταγμα. Έκτοτε ήταν έντονα επικριτικός απέναντι στον τρόπο διακυβερνήσεως του Παπαδόπουλου τον οποίο κατηγορούσε παρασκηνιακά για νεποτισμό και διαφθορά, ενώ διαφωνούσε και με την προσπάθεια του Παπαδόπουλου για φιλελευθεροποίηση του καθεστώτος και ανοίγματα στον πολιτικό κόσμο.

Σε δημοσίευμα της Αθηναϊκής εφημερίδας «Real News» το 2012, αναφέρεται ότι ο Στυλιανός Παττακός είδε τον Σπυρίδωνα Μαρκεζίνη και τον πίεσε να επισπεύσει τις εκλογές. Πήγε μάλιστα και είδε και τον Παπαδόπουλο στον οποίο είπε «Γιώργο, πρόσεχε τον Μίμη. Κάτι ετοιμάζει!», όμως ο Παπαδόπουλος του επισήμανε ότι «Ο Μίμης είναι πιστός φίλος. Αρσακειάδα!» και ο Παττακός του απάντησε «Μου το είπες και πέρυσι, αλλά... πρόσεχε... Άκουσε με! Θυμήσου την Αρσακειάδα που ο φίλος μας την έπιασε σε ξένη αγκαλιά...». Το βράδυ της ίδιας μέρας ο Μαρκεζίνης επισκέφτηκε τον Παπαδόπουλο στο Λαγονήσι και του έθεσε το θέμα άρσεως του στρατιωτικού νόμου και ορισμού ημέρας διεξαγωγής των εκλογών. Ο Παπαδόπουλος θεωρούσε ως πρόσφορη ημερομηνία την 10η Μαρτίου 1974, ενώ ο Μαρκεζίνης επέμενε για τη 10 Φεβρουαρίου 1974 και παρόντος του στρατηγού Αγγελή μετέφερε στον Παπαδόπουλο και άλλες πληροφορίες, αλλά από τη σιγή του αποκόμισε την άποψη ότι τα γνώριζε. Ο Παπαδόπουλος στράφηκε στον Αγγελή λέγοντας, «Νομίζω ότι πρέπει να είπωμεν εις τον Ιωαννίδην να παρουσιασθεί εις τον πρωθυπουργόν ώστε να μορφώσει ο ίδιος γνώμην, αν πρόκειται περί ανθρώπου ικανού να διαπράξει όσα διαδίδουν». Φεύγοντας ο Μαρκεζίνης είπε στον Παπαδόπουλο, «Περιμένω απάντησιν ημερομηνίας των εκλογών» και ο Παπαδόπουλος απάντησε, «Α, ναι, έχετε δίκαιον…».

Την παραμονή του κινήματος Ιωαννίδη, ο Νικόλαος Μακαρέζος συναντήθηκε με τον πρωθυπουργό Σπύρο Μαρκεζίνη στον οποίο είπε «Το καθήκον μου επιβάλλει να πω τη σκληρή αλήθεια. Μόνος τρόπος εξόδου από το αδιέξοδο είναι άρση του στρατιωτικού νόμου, παραίτηση του Παπαδόπουλου, ανάληψη της προεδρίας από τον αντιπρόεδρο Αγγελή και εκλογές». Πρόσθεσε ότι από δημοσκόπηση που έκανε στην Αθήνα, διαπίστωσε πως το 93% εκφραζόταν κατά του Παπαδόπουλου, το 7% ήταν αδιάφορο, ενώ στους στρατιωτικούς διαπιστώθηκε άρνηση εκδηλώσεως γνώμης. Με τον Μαρκεζίνη συναντήθηκε και ο καθηγητής Ιωάννης Γεωργάκης, που τον προειδοποίησε ότι «θα σας ανατρέψει ο Ιωαννίδης» και τον προέτρεψε να ενημερώσει τον Παπαδόπουλο.

Οι δυνάμεις που ήταν πιστές στον Ιωαννίδη κινήθηκαν ενώ ήδη ήταν σε ισχύ ο στρατιωτικός νόμος λόγω των γεγονότων του Πολυτεχνείου. Η εφημερίδα «Ελεύθερος Κόσμος» του εκδότη και δημοσιογράφου Σάββα Κωνσταντόπουλου, τάχθηκε ανεπιφύλακτα με το νέο καθεστώς, που σύμφωνα με τα δημοσιεύματα της εφημερίδος ενδιαφερόταν «...υπέρ του συνόλου» και εμπνεόταν από «...μετριοπάθεια και ευγένεια έναντι του λαού». Ο Αμερικανός πρεσβευτής στην Ελλάδα Χένρι Τάσκα πληροφόρησε το Στέιτ Ντιπάρτμεντ ότι «...ο ταξίαρχος Ιωαννίδης όχι μόνον υπήρξε ο εγκέφαλος του πραξικοπήματος, αλλά παραμένει αναμφίβολα η κυρίαρχη φυσιογνωμία...» Σύμφωνα με τους Αμερικανούς, ο Ιωαννίδης ήταν «...σταθερά έντονα κριτικός για τον Παπαδόπουλο, ....σκληροπυρηνικός... Ένας πουριτανός στην καρδιά και τη δράση..». Μετά την επικράτηση του καθεστώτος της 25ης Νοεμβρίου, στην κρατική τηλεόραση επανεμφανίστηκε το έμβλημα της 21ης Απριλίου, σε μια προσπάθεια να γίνει πεποίθηση του Ελληνικού λαού ότι το νέο καθεστώς αποτελούσε συνέχεια εκείνης της περιόδου, που είχε διακοπεί με την άνοδο του Γεωργίου Παπαδόπουλου στην προεδρία της Δημοκρατίας και με το πολιτικό άνοιγμα της πρωθυπουργίας Σπύρου Μαρκεζίνη, οπότε επήλθε φιλελευθεροποίηση του καθεστώτος.

Ο Αδαμάντιος Ανδρουτσόπουλος δήλωσε σε συνέντευξη τύπου στις 26 Νοεμβρίου 1973, ότι καταργούνται το ΑΣΔΥ, το Συνταγματικό Δικαστήριο, οι Περιφερειακές Διοικήσεις, και ότι η χώρα θα οδηγηθεί σε εκλογές όταν θα είναι έτοιμη, ενώ στις 17 Δεκεμβρίου του ίδιου χρόνου ψήφισε Σύνταγμα, που προέβλεπε μείωση των προεδρικών αρμοδιοτήτων. Το καθεστώς ακολούθησε επιθετική εσωτερική καταστολή και επεκτατική εξωτερική πολιτική. Ο Ιωαννίδης αντικατέστησε τους αρχηγούς των επιτελείων και τοποθέτησε τους Μπονάνο, Γαλατσάνο, Αραπάκη και Παπανικολάου, ενώ και τις υπόλοιπες κυβερνητικές θέσεις κατέλαβαν φανατικοί υποστηρικτές του. Επί των ημερών του έγινε η δίκη για την υπόθεση των σάπιων κρεάτων στην οποία ήταν κατηγορούμενος και ο συνταγματάρχης Μιχαήλ Μπαλόπουλος, που καταδικάστηκε σε ποινή φυλακίσεως. Στις 28 Νοεμβρίου 1973 οι Κύπριοι φοιτητές της ΟΕΦΕΚ που είχαν απελαθεί από την Ελλάδα έστειλαν τηλεγράφημα στην νέα ηγεσία δηλώνοντας μεταξύ άλλων, «Ημείς οι απελαθέντες Κύπριοι φοιτηταί, μέλη των Δ.Σ. της ΕΦΕΚ και ΟΕΦΕΚ σας συγχαίρομεν ολοψύχως διά την υπό την ηγεσίαν σας επιτυχίαν της νέας επαναστάσεως. [...] Ταξίαρχε, Είμεθα παρά το πλευρόν σας. Οι απανταχού της γης Έλληνες Κύπριοι φοιτηταί τους οποίους εμείς εκπροσωπούμεν σας συμπαρίστανται ολοψύχως. Ζήτω το Έθνος, Ζήτω η Ένωσις.»

Ανατροπή Μακαρίου

Στος 16 Οκτωβρίου 1973 σε έκτακτη σύσκεψη του προεδρείου της Επιτροπής Συντονισμού Ενωτικού Αγώνος [Ε.Σ.Ε.Α.] που αποτελούσε το πολιτικό σκέλος της Ε.Ο.Κ.Α. στην Κύπρο, ο Παντελής Δημητρίου, επιστήθιος φίλος του Ιωαννίδη, από την εποχή που υπηρετούσε στην Κύπρο, δηλώνει δημόσια μεταξύ άλλων ότι «...ο ελληνικός στρατός θα δώσει σύντομα λύση στο Κυπριακό υψώνοντας την ελληνική σημαία σε ολόκληρο το νησί και ως εκ τούτου η Ένωση θα είναι πραγματικότητα στο προσεχές μέλλον, αρκεί να έχουν όλοι πίστη στο στρατό και να συμμορφώνονται με τις εντολές της Ηγεσίας».

Στις 8 Ιουλίου 1974 παραιτήθηκε ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών Σπυρίδων Τετενές και στις 15 Ιουλίου 1974 αξιωματικοί και στρατιωτικές δυνάμεις πιστές στον Ιωαννίδη πραγματοποίησαν επέμβαση στην Κύπρο και εκτελώντας διαταγές του ανέτρεψαν τον Πρόεδρο της Κύπρου Αρχιεπίσκοπο Μακάριο [Μούσκο], ενώ στο νησί σχηματίστηκε κυβέρνηση με επικεφαλής το Νικόλαο Σαμψών. Ο Μακάριος διέφυγε προς την Πάφο και στις στις 20 Ιουλίου 1974 ο Τουρκικός στρατός που εισέβαλε στην Κύπρο εφαρμόζοντας το σχέδιο «Αττίλας Ι», κατέλαβε την περιοχή της Κυρήνειας ενώ στην Ελλάδα κηρύχθηκε γενική επιστράτευση. Την ίδια ημέρα ο Ιωαννίδης ενώπιον του Αμερικανού υφυπουργού Εξωτερικών Σίσκο, που συμμετείχε σε σύσκεψη στην Αθήνα του είπε: «....Μας εξαπατήσατε, όπως κάνατε και προ ημερών, όταν μας υποσχεθήκατε ότι ο 6ος Αμερικανικός στόλος θα περιπολούσε στα στενά της Μερσίνας, ώστε να αποτρέψει τουρκική αποβατική ενέργεια...».

Στις 24 Ιουλίου 1974 το καθεστώς Ιωαννίδη κατέρρευσε, μπροστά στην αδυναμία του να αντιδράσει στην Τουρκική εισβολή. Ο Φαίδωνας Γκιζίκης αποφάσισε να παραχωρήσει την εξουσία στους πολιτικούς και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ορκίστηκε Πρωθυπουργός. Ο Ιωαννίδης, λίγες ημέρες μετά τη μεταπολίτευση, συναντήθηκε τυχαία με το ναύαρχο Αραπάκη, στον οποίο είπε, «...όταν κάποτε πληροφορηθείτε τα στοιχεία που έχω στα χέρια μου, τις διαβεβαιώσεις και τις ενθαρρύνσεις, θα με δικαιολογήσετε....». Ο Ιωαννίδης τέθηκε σε εξάμηνη διαθεσιμότητα από τη νέα κυβέρνηση στις 2 Αυγούστου και στις 24 Αυγούστου αποστρατεύτηκε με το βαθμό του υποστράτηγου.

Μεταπολίτευση

Στις 9 Σεπτεμβρίου 1974, οι δικηγόροι Αλέξανδρος Λυκουρέζος, ο οποίος λίγα χρόνια αργότερα τάχθηκε δημόσια και ξεκάθαρα υπέρ της αποφυλακίσεως του [13], και Δημήτριος Χαρισιάδης, υπέβαλλαν μήνυση -με βάση το Αστικό Δίκαιο- εναντίον των πρωταιτίων του στρατιωτικού καθεστώτος της 21ης Απριλίου 1967, επειδή υπέστησαν αστική ζημία, καθώς από την ενέργεια του παρεμποδίστηκε η επαγγελματική τους ανέλιξη. Στις 26 Σεπτεμβρίου 1974 ο Δημήτριος Ιωαννίδης προσήλθε στο γραφείο του Εισαγγελέα. Στις 3 Οκτωβρίου 1974, η Βουλή των Ελλήνων με πρωτοβουλία των βουλευτών του κόμματος «Νέα Δημοκρατία», εξέδωσε Συντακτική Πράξη με την οποία ανακάλεσε την αμνηστία που είχε χορηγηθεί στις 26 Ιουλίου 1974. Στις 14 Ιανουαρίου 1975 προφυλακίστηκε, πρώτος από όλους, ως ένας από τους πρωταιτίους του καθεστώτος της 21ης Απριλίου. Ο ανακριτής Γεώργιος Βολτής τον κάλεσε να απολογηθεί σε αστυνομικό τμήμα των Αθηνών, όμως ο Ιωαννίδης αρνήθηκε και υπέβαλε υπόμνημα με πολλές δακτυλογραφημένες σελίδες, το οποίο ο δικηγόρος του Γεώργιος Αλφαντάκης μοίρασε στους δημοσιογράφους και στις 15 Ιανουαρίου 1975 δημοσιεύθηκε στις εφημερίδες.

Πραξικόπημα της Πιτζάμας

Ως Πραξικόπημα της Πιτζάμας χαρακτηρίστηκε η δήθεν συνωμοτική κίνηση ομάδας αξιωματικών για την ανατροπή της κυβερνήσεως Εθνικής Ενότητος του Κωνσταντίνου Καραμανλή, η οποία αποκαλύφθηκε στις 24 Φεβρουαρίου του 1975. Ο χαρακτηρισμός αυτός αποδίδεται στον Ευάγγελο Αβέρωφ-Τοσίτσα, τότε Υπουργό Εθνικής Αμύνης, επειδή οι δήθεν πραξικοπηματίες συνελήφθησαν κοιμώμενοι στα σπίτια τους. Η «συνωμοτική» κίνηση έγινε γνωστή το απόγευμα της 24ης Φεβρουαρίου 1975 με κυβερνητική ανακοίνωση και χρησιμοποιήθηκε για να συλληφθούν άμεσα 37 αξιωματικοί, οι οποίοι τέθηκαν σε διαθεσιμότητα, ενώ σε σύντομο χρονικό διάστημα αποστρατεύθηκαν άλλοι 200 ανώτατοι και ανώτεροι αξιωματικοί. Η «συνωμοσία» αποκαλύφθηκε από τον Μιχαήλ Αρβανίτη, τότε Ταγματάρχη των Διαβιβάσεων.

Αρχηγός της «συνωμοσίας» φέρεται να ήταν ο προφυλακισμένος τότε στον Κορυδαλλό Δημήτριος Ιωαννίδης και σ' αυτήν συμμετείχε και ο Ταξίαρχος Νικόλαος Ντερτιλής, ο οποίος τελικά δεν παραπέμφθηκε. Οι συλληφθέντες οδηγήθηκαν σε δίκη ενώπιον του Στρατοδικείου Αθηνών, με την κατηγορία της ενώσεως προς στάση, όπου παραπέμφθηκαν οι 21 από τους 37 συλληφθέντες. Η δίκη τους ξεκίνησε στις 21 Ιουλίου και ολοκληρώθηκε στις 10 Αυγούστου του 1975 με την έκδοση της αποφάσεως με την οποία 14 καταδικάσθηκαν σε ποινές φυλακίσεως από 4 έως 12 χρόνια, ενώ 7 αθωώθηκαν. Η δίκη διαχωρίστηκε για τους εν αποστρατεία αξιωματικούς Δημήτριο Ιωαννίδη και Δημήτριο Παπαποστόλου, οι οποίοι δικάσθηκαν από πολιτικό δικαστήριο και καταδικάσθηκαν σε κάθειρξη 14 και 10 ετών αντιστοίχως.

Καταδικαστικές αποφάσεις

Στις 22 Μαΐου 1975 δημοσιεύθηκε το υπ' αριθμό 414/75 βούλευμα του Πενταμελούς Συμβουλίου Εφετών, με το οποίο παραπέμφθηκε σε δίκη με τις κατηγορίες της «εσχάτης προδοσίας» και της «στάσεως» και στις 2 Ιουλίου 1975 η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου απέρριψε, με την υπ' αριθμόν 683 απόφαση, την αναίρεση [14] που είχε ασκήσει κατά του βουλεύματος της παραπομπής του. Την ίδια ημέρα η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου αποφάνθηκε, με την απόφαση 684, ότι το δήθεν αδίκημα της «εσχάτης προδοσίας» της 21ης Απριλίου 1967, ήταν «στιγμιαίον», απόφαση που είχε ως αποτέλεσμα την απαλλαγή από κάθε ευθύνη, όσων συνεργάστηκαν με την 21η Απριλίου μετά την επικράτηση της. Στις 28 Ιουλίου του ίδιου χρόνου ο Ιωαννίδης βρέθηκε στο εδώλιο του κατηγορουμένου και στις 24 Αυγούστου 1975 καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη. Στις 16 Οκτωβρίου οδηγήθηκε και πάλι στο εδώλιο του κατηγορουμένου για τα γεγονότα του Πολυτεχνείου και στις 30 Δεκεμβρίου 1975 καταδικάσθηκε σε ισόβια κάθειρξη, ενώ στις 21 Ιουνίου 1976 με Προεδρικό Διάταγμα καθαιρέθηκε και υποβιβάστηκε στην τάξη του στρατιώτη.

Σύμφωνα με δημοσίευμα του περιοδικού «Πολιτικά Θέματα» που αναδημοσιεύτηκαν σε εφημερίδες της εποχής [15] το Νοέμβριο του 1976, ο Γεώργιος Σταμάτης, τότε υπουργός Δημοσίας Τάξεως, κάλεσε στο γραφείο του το Γεωργαλά και τους Ευάγγελο Μάλλιο, Κλωνάρη, Καραπαναγιώτη και Χρηστάκη, τους οποίους προειδοποίησε να σταματήσουν τις ενέργειες υπονομεύσεως της κυβερνήσεως και κάθε είδους αντιδημοκρατική ενέργεια, διαφορετικά θα αντιμετωπίσουν την έντονη αντίδραση της κυβερνήσεως. Συγκεκριμένα, ο υπουργός εμφανίζεται να αναφέρεται σε πληροφορίες σύμφωνα με τις οποίες ο Γεωργαλάς και οι υπόλοιποι τάσσονταν υπέρ μιας λύσεως που υποστήριζε τη δολοφονία πολιτικών προσώπων καθώς και των Παπαδόπουλου και Ιωαννίδη. Πέρα από τη διάψευση του υπουργού, ο Γεωργαλάς αναφερόμενος στο δημοσίευμα του περιοδικού είπε ότι, «.....ένας χαρακτηρισμός αξίζει. Προβοκάτσια με οφθαλμοφανείς επιδιώξεις.»

Μνήμη Ιωαννίδη

Ο Δημήτριος Ιωαννίδης υπήρξε σε ηλικία 29 ετών ο νεότερος Ταγματάρχης στην ιστορία του Ελληνικού Στρατού, ενώ στη διάρκεια της στρατιωτικής σταδιοδρομίας τιμήθηκε με πέντε Αριστεία Ανδρείας κι έγινε ένας από τους πλέον βραβευμένους αξιωματικούς στην ιστορία του στρατεύματος. Ως αξιωματικός θεωρείτο απολύτως ικανός και αποτέλεσε για πολλά χρόνια τον έμπιστο του Στρατάρχη Αλέξανδρου Παπάγου, του οποίου αποτελούσε τον εξ απορρήτων και απολύτως έμπιστο του. Ο Ιωαννίδης αρνήθηκε σθεναρά να ζητήσει απονομή χάριτος από την Ελληνική Πολιτεία και δεν υπέβαλλε ποτέ αίτηση αποφυλακίσεως, όπως και ο Γεώργιος Παπαδόπουλος.

Τελευταία χρόνια

Λίγο καιρό πριν το θάνατό του με αίτηση του, λόγω των προβλημάτων υγείας που είχε, ζήτησε να του επιτραπεί να νοσηλευθεί επί τετράμηνο σε νοσοκομείο, όμως η αίτηση του απορρίφθηκε. Ανάλογη τύχη είχε και η πρόταση της αδελφής του Δέσποινας Ιωαννίδη-Αλαζράκη που ζήτησε να τοποθετήσει μονάδα κλιματισμού στο κελί του, αναλαμβάνοντας τη δαπάνη. Ο Ιωάννίδης τις ημέρες πριν το θάνατο του κρατούνταν στο νοσοκομείο κρατουμένων στις φυλακές Κορυδαλλού, σε θάλαμο χωρίς κλιματισμό με σοβαρά αναπνευστικά προβλήματα, που του προκάλεσαν θερμοπληξία, με συμπτώματα της οποίας εισήχθη και από την οποία κατέληξε στο Πνευμονολογικό Τμήμα του Γενικού Κρατικού Νοσοκομείου Νίκαιας.

Νεκρώσιμη ακολουθία & Ταφή

Τάφηκε στις 18:06 το απόγευμα της Τετάρτης 18 Αυγούστου 2010 και το φέρετρο του ήταν τυλιγμένο με την Ελληνική Σημαία. Από πλευράς της οικογενείας του παρέστησαν η σύζυγος του Καλλιόπη με τα παιδιά και τα εγγόνια της και η αδελφή του Δέσποινα Ιωαννίδη, η σύζυγος του κλινικάρχη Ζακ Αλαζράκη. Παρών στην κηδεία του ήταν ο ε.α. συνταγματάρχης Θεόδωρος Θεοφιλογιαννάκος, στεφάνι έστειλε η Χαρίκλεια χήρα του Νικολάου Μακαρέζου ενώ επικήδειους λόγους εκφώνησαν ο Δημήτριος Καρακώστας [16], υφυπουργός Τύπου της Κυβερνήσεως Αδαμάντιου Ανδρουτσόπουλου, καθώς και ο προσωπικός του γιατρός Ανδρέας Σταθόπουλος. Παρόντες στην τελετή ήταν ο Αριστοτέλης Καλέντζης, ο Γιάννης Λυμπέρης, που είχε αναλάβει τον γενικό συντονισμό της κηδείας, καθώς και ο Γιάννης Σχοινάς των εκδόσεων «Νέα Θέσις». Στον τάφο του κατατέθηκαν ελάχιστοι στέφανοι μεταξύ τους εκείνο του δικηγόρου Γιώργου Αλφαντάκη, που υπήρξε συνήγορος του επί δεκαετίες.

Τελευταία συνέντευξη Ιωαννίδη

Ο Ιωαννίδης σε συνέντευξη [17] [18] που δημοσιεύτηκε μετά το θάνατό του είπε ότι από το καλοκαίρι του 1973 είχε προετοιμάσει την ανατροπή Παπαδόπουλου, καθώς εκείνη την εποχή είχε τις πρώτες επαφές με διοικητές Μονάδων της Αττικής και όχι μόνο, αναφέροντας «..Ήμουν αποδέκτης των διαμαρτυριών για την απεμπόληση του επαναστατικού πνεύματος της 21ης Απριλίου και την πολιτικοποίηση του καθεστώτος από πολλούς μεσαίους και ανώτερους αξιωματικούς...». Για το Πολυτεχνείο ανέφερε ότι ο Παπαδόπουλος το χειρίσθηκε με λάθος τρόπο κι ότι «..Έπρεπε να μην ανοίξει μέτωπο με τους φοιτητές...». Σε ότι αφορά την επέμβαση στην Κύπρο είπε, «...Με εξαπάτησαν ο Σίσκο και ο Κίσινγκερ για τις πραγματικές προθέσεις της Τουρκίας στην Κύπρο..» [19] [20] [21]. Για το κυπριακό ζήτημα κατέθεσε δύο φορές το 1975 και το 1976, ενώ το 1987 κατέθεσε συμπληρωματικό υπόμνημα 28 σελίδων.

Ο Ιωαννίδης ισχυρίστηκε ότι είχε σύντομη συνομιλία με το Γεώργιο Παπαδόπουλο τον οποίο επισκέφθηκε στο Λαγονήσι. Αποκάλυψε ότι ο Παπαδόπουλος «...Ήταν καθισμένος σε μια μεγάλη πολυθρόνα στο σαλόνι του σπιτιού μπροστά σ’ ένα ραδιόφωνο που έπαιζε στρατιωτικά εμβατήρια...{...}...Μόλις με είδε μόρφασε και κάτι ψέλλισε για την οχιά που έτρεφε τόσο καιρό στον κόρφο του..» ενώ ο Ιωαννίδης ισχυρίζεται ότι του είπε πως «...η επανάσταση έγινε όχι για να φορούν κοστούμια αλλά για τη χώρα που δεχόταν εσωτερικές και εξωτερικές απειλές». Στην ίδια συνέντευξη κατηγόρησε το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος [Κ.Κ.Ε.] και την καραμανλική Δεξιά, υποστηρίζοντας ότι έχουν έναν παράξενο έρωτα, και αλληλοσυμπληρώνονται. Επαίνεσε το Πα.Σο.Κ. λέγοντας ότι προσπάθησε να αποκαλύψει την αλήθεια στην Εξεταστική Επιτροπή για το Κυπριακό και πρόσθεσε ότι τις καλύτερες μέρες του στη φυλακή τις πέρασε επί των ημερών κυβερνήσεων του Πα.Σο.Κ.. Στην ίδια συνέντευξη αποκάλυψε ότι διατηρούσε εξαιρετική σχέση με τον Παναγιώτη Παπαληγούρα, ο οποίος τον επισκέφθηκε στο κελί του στον Κορυδαλλό και του υποσχέθηκε ότι θα αποφυλακιστεί. Πράγματι μετά από λίγες ημέρες, ψηφίστηκε ο σχετικός νόμος, όμως οι δικαστές προέβαλλαν κωλύματα, ζητώντας από τον Ιωαννίδη να κάνει δήλωση μετάνοιας, προκειμένου να αποφυλακιστεί, κάτι που δεν έκανε.

Ο δικαστής Ευάγγελος Καλούσης ένας από τους πρωταγωνιστές του παραδικαστικού κυκλώματος γνωστός και ως «ο δικαστής με τη μεζούρα», τον Ιούλιο του 2012 πέντε μήνες μετά την αποφυλάκισή του, μίλησε στην εφημερίδα «Realnews» για τη φιλία που ανέπτυξε στον Κορυδαλλό με τους Ιωαννίδη και Νικόλαο Ντερτιλή. Στη συνέντευξη του ο Καλούσης επεσήμανε ότι αυτό που κρατάει από τα 5,5 χρόνια που παρέμεινε έγκλειστος στον Κορυδαλλό, είναι οι φιλίες που προέκυψαν και είπε: «...Ξεχωρίζω ως πιο σημαντικές τις γνωριμίες μου με τους δυο τελευταίους Απριλιανούς, τον Νικόλαο Ντερτιλή και ειδικά με τον Δημήτριο Ιωαννίδη. Έμαθα από πρώτο χέρι το παρασκήνιο και άγνωστα συμβάντα της νεοελληνικής ιστορίας εκείνης της περιόδου. Κάποια έχω γράψει στο βιβλίο μου, η 6η Πτέρυγα. Άλλα δεν έχουν αναφερθεί αλλά θα πρέπει να γίνει ίσως μετά από 40 χρόνια γιατί, πιστέψτε με, εάν αυτό συνέβαινε, θα μπορούσαν ακόμα να προκαλέσουν μεγάλες ανατροπές....» [22].

Αρχείο Δημητρίου Ιωαννίδη

Σύμφωνα με την μαρτυρία [23] του Δημητρίου Καρακώστα, ο οποίος διατέλεσε ως έμπιστος του Δημητρίου Ιωαννίδη, υφυπουργός Τύπου της Κυβερνήσεως Αδαμάντιου Ανδρουτσόπουλου, το αρχείο του Ιωαννίδη βρίσκεται στην κατοχή του. Συγκεκριμένα, στις 24 Νοεμβρίου του 2012 μόλις ένα μήνα πριν πεθάνει, στις 27 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους, η Δέσποινα Ιωαννίδη-Αλαζράκη, η μικρότερη αδελφή του Δημήτρη Ιωαννίδη, που από χρόνια κατοικούσε στο εξοχικό της στον Κάλαμο Αττικής και εκείνη την εποχή νοσηλεύονταν στο «Ευγενίδειο» Θεραπευτήριο, του εμπιστεύθηκε, μετά από τηλεφωνική επικοινωνία στην οποία τον ενημέρωσε για την πρόθεση της να του παραδώσει για φύλαξη και μελλοντική πιθανή αξιοποίηση, το αρχείο του αδελφού της. Το αρχείο, που αποτελείται από τρία μεγάλα χαρτοκιβώτια και δεκάδες φακέλους με έγγραφα, μετέφερε στην οικία του Δημητρίου Καρακώστα στην Κηφισιά όπου το παρέδωσε, ο Ανδρέας Μητρόπουλος τότε οικονόμος της οικογένειας Αλαζράκη.

Εξωτερικές συνδέσεις

Διαβάστε τα λήμματα

Παραπομπές

  1. Αμετανόητος συνωμότης και βιαστής της Δημοκρατίας Ημερομηνία γεννήσεως
  2. Πέθανε ο δικτάτορας Δημήτριος Ιωαννίδης. tanea.gr
  3. Κηδεύτηκε ο Δημήτριος Ιωαννίδης
  4. Στο πρώτο νεκροταφείο η κηδεία του Ταξίαρχου Ιωαννίδη
  5. [Θεόδωρος Χατζηγώγος, «Κοινός Νους», εφημερίδα «Στόχος», 27 Απριλίου 2017, αριθμός φύλλου 818, σελίδα 12η.]
  6. [Η πλήρης επωνυμία της ιδιοκτήτριας εταιρείας της κλινικής είναι «ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΟ−ΝΟΣΗΛΕΥΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΚΥΑΝΟΥΣ ΣΤΑΥΡΟΣ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ». Φέρει το διακριτικό τίτλο «ΚΥΑΝΟΥΣ ΣΤΑΥΡΟΣ Α.Ε.», έχει αριθμό Μητρώου 39463/01/Β/97/598 και εδρεύει στο Δήμο ΑΘΗΝΑΙΩΝ επί της οδού ΒΑΣΙΛΙΣΣΗΣ ΣΟΦΙΑΣ 102.]
  7. [Θεόδωρος Χατζηγώγος, «Κοινός Νους», εφημερίδα «Στόχος», 27 Απριλίου 2017, αριθμός φύλλου 818, σελίδα 12η.]
  8. Μνημείο Ολοκαυτώματος Ελλήνων Εβραίων στην Αθήνα Εφημερίδα «Η Καθημερινή», 12 Μαΐου 2010.
  9. Εγκαίνια Μνημείου Ολοκαυτώματος Αθήνας, 10 Μαΐου 2010
  10. [Θεόδωρος Χατζηγώγος, «Κοινός Νους», εφημερίδα «Στόχος», 27 Απριλίου 2017, αριθμός φύλλου 818, σελίδα 12η.]
  11. [Α.Σ. 1947, σελίδα 18]
  12. [ Εφημερίδα «ΕΜΠΡΟΣ», 14 Ιανουαρίου 1947, σελίδα 4, «Φονικαί μάχαι συνάπτονται εις χωρία της Μακεδονίας», Ιστότοπος Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος]
  13. [Άρθρο του Αλέξανδρου Λυκουρέζου, Εφημερίδα «Ακρόπολις» 4 Ιανουαρίου 1987.]
  14. [Πλην του Δημητρίου Ιωαννίδη, άσκησαν αναίρεση κατά του 414/1975 βουλεύματος, και οι: Γεώργιος Παπαδόπουλος, Στυλιανός Παττακός, Νικόλαος Μακαρέζος, Γεώργιος Ζωιτάκης, Αλέξανδρος Χατζηπέτρος, Κωνσταντίνος Καρύδας, Αντώνιος Λέκκας, Νικόλαος Ντερτιλής, Κωνσταντίνος Χρ. Παπαδόπουλος, Μιχαήλ Ρουφογάλης, Ιωάννης Λαδάς, Θεόδωρος Θεοφιλογιαννάκος και Ευάγγελος Τσάκας.]
  15. Έγιναν προειδοποιήσεις σε χουντικούς Εφημερίδα «Μακεδονία», 30 Νοεμβρίου 1976, σελίδες 1 & 11.
  16. [«Δημήτριε Ἰωαννίδη τοῦ Ἀριστοτέλους,
    Ἀγαπητέ καί γενναῖε Στρατηγέ, τέκνον τοῦ ἡρωϊκοῦ πατρός σου Ἀντισυνταγματάρχου τοῦ Ἐθνικοῦ μας Στρατοῦ, ἀγωνισθέντος καί πεσόντος εἰς τάς μάχας τοῦ ὀρεινοῦ Ἀποσπάσματος τῆς Πίνδου, κατά τῶν εἰσβολέων ἐναντίον τῆς πατρίδος μας -Ἰταλῶν- μέ τήν συγκατάθεσιν τῶν Γερμανῶν καί τοῦ Χίτλερ.
    Ἕλληνα Ἀξιωματικέ,
    Τό νεανικόν καί ῥωμαλέον στῆθος σου ἐκόσμησαν, ἐκτός τῶν ἄλλων τιμητικῶν διακρίσεων, πέντε «Χρυσά Ἀριστεῖα Ἀνδρείας ἐν πολέμῳ», τά ὁποῖα καί σέ κατέστησαν σέ ἡλικίαν 28 πρός 29 ἐτῶν τόν νεώτερον Ταγματάρχην τοῦ Ἐθνικοῦ μας Στρατοῦ καί «ἐξ ἀπορρήτων» Ἀρχιεπιστολέα-Ἐπιτελῆ καί ἐπιστήθιον Συνεργάτην τοῦ Ἀρχιστρατήγου Παπάγου, ὅπου περί ὅλων αὐτῶν ὁμιλοῦν ἀναλυτικῶς: οἱ Ὑπηρεσιακοί Φάκελλοι ἐσοῦ καί τοῦ πατρός σου. Ἀλλά, εἰς τήν ἀποχαιρετιστήριον καί ἱεράν αὐτήν στιγμήν, δέν ἔρχομαι νά ὁμιλήσω διά τά Ἐθνικά καί χαρακτηριστικά αὐτά γνωρίσματα τῆς Οἰκογενείας Ἰωαννίδη, πού πολλοί ἀπό τούς ἐδῶ παρόντας συναδέλφους σου τά ἔζησαν καί τά γνωρίζουν ἐντονώτερον καί πληρέστερον, ἀπ’ ὅ,τι συμβαίνει νά τά γνωρίζω καί ἐγώ, ἰδίως δέ μέσα ἀπό τίς ἐξαντλητικές σχετικές συζητήσεις μας εἰς τό κελλί τῶν Φυλακῶν Κορυδαλλοῦ, ὅπου προχθές εἰς αὐτό ἄφησες τήν τελευταίαν σου πνοή.
    Ἔρχομαι, ὅμως, νά ὁμιλήσω ἐπιγραμματικῶς, μηνυματικῶς καί ἐπισήμως, ὡς ἐκπρόσωπος τῆς τελευταίας Στρατιωτικῆς Διακυβερνήσεως τῆς Χώρας καί ὡς Ὑπουργός, διά τάς ὁριακάς πράξεις τῆς ζωῆς σου, εἰς τάς ὁποίας ἄφησες τό ἱστορικόν σου ἀποτύπωμα, περί τοῦ ὁποίου ἡ Ἱστορία καί ὁ ἱστορικός ἔχουν ἀκόμη νά μαρτυ-ρήσουν καί νά ἀποκαλύψουν, ἀπό τά ὅσα ἤδη εἶναι γνωστά, εἰς τούς δυναμένους νά ἔχουν ὑπεύθυνον ἄποψιν περί αὐτῶν καί ἐδῶ καί Παγκοσμίως. Δυνάμει καί ἐπί τῇ βάσει πάντα τῶν ἀναμφισβητήτων ἱστορικῶν γεγονότων καί δεδομένων διά τῶν συνοπτικῶν καί ἱστορικῶν Δημοσίων καταθέσεων καί μαρτυριῶν σου.
    Ὅπως καί ἐπί τῷ αὐτῷ ἐπίσης, δημοσίων μαρτυριῶν τοῦ Ἀδαμαντίου Ἀνδρουτσοπούλου, Πρωθυπουργοῦ καί ἐπί 6ετίαν ἐπί τῶν Οἰκονομικῶν Ὑπουργοῦ, ὁ ὁποῖος ὁμοῦ μετά τοῦ ἐπί τοῦ Συντονισμοῦ Ὑπουργοῦ καί Ἀντιπροέδρου τῆς Κυβερνήσεως τῆς Περιόδου 1967-1973, Νικολάου Μακαρέζου, συνέθεσαν ἕναν ἀπό τούς κυριωτέρους πυλώνας τοῦ ἔργου καί τῆς ἀποστολῆς τῆς Στρατιωτικῆς Διακυβερνήσεως τῆς Χώρας, ὅπου ἐσύ καί οἱ δύο αὐτοί μέ τό ἔργον σας καί τάς ἐν συνεχείᾳ δημοσίας καταθέσεις καί μαρτυρίας σας συνθέτετε καί συναποτελεῖτε τό ὑγιέστερον καί ἐντιμότερον τρίπτυχον τῆς περιόδου 1967-1974, μεταξύ τῶν συνεπαναστατῶν καί κορυφαίων συνεργατῶν σας.
    Χωρίς, βεβαίως, ὅπως ἀπό μακροῦ συνηθίζω, νά ὑπάρχῃ εἰς τήν εἰδικήν αὐτήν ἀναφοράν μου... ἡ παραμικρά διάθεσις ὑποτιμήσεως τῆς Ἐθνικῆς προσφορᾶς καί τοῦ ἔργου τοῦ Πρωθυπουργοῦ καί Προέδρου Γεωργίου Παπαδοπούλου, περί τοῦ ὁποίου ἐπί καθημερινῆς σχεδόν βάσεως μέ προέτρεπες, ὅπως ἀντί πάσης θυσίας, διαφυλάξω τήν προσφοράν του, τό κῦρος του καί τήν Ἐθνικήν καί προσωπικήν του ὑπόστασιν, ἀπό οἱανδήποτε πολιτικήν σκοπιμότητα καί δημοσιογραφικήν ἐκμετάλλευσιν, τόσον ἐντός τῆς Ἑλλάδος, ὅσον καί Διεθνῶς.
    Παρά ταῦτα, ὅμως, καί ἰδίως ἀπό τῆς Μεταπολιτεύσεως, τῆς κατ᾽ εὐφημισμόν λεγομένης καί μέχρι σήμερον ἀκόμη, πολλοί ἐκ τῶν κορυφαίων συνεργατῶν του, καί λυποῦμαι πολύ δι᾽ αὐτό, ἐπεδόθησαν καί ἐξακολουθοῦν νά ἐπιδίδονται, ὁμοῦ μετά τῆς ὁλότητος σχεδόν, τοῦ ἀνυπολήπτου πολιτικοῦ καί δημοσιογραφικοῦ κατεστημένου αὐτῆς τῆς περιόδου εἰς μίαν ἀκατάπαυστον, ἐμπαθῆ καί ἀνόητον μυθομανίαν καί μυθοπλασίαν, περί τῶν αἰτιῶν, περί τῆς ἀποφυγῆς «κατ᾽ αὐθαίρετον πλάσμα» ἀπευκτέων γεγονότων, ὅπως αὐτά τῆς Κύπρου τόν Ἰούλιον καί Αὔγουστον τοῦ 1974, τά ὁποῖα συστηματικῶς διαστρέφουν καί ἐκ προσωπικῶν κυρίως ἀπωθημένων, μικροπολιτικῶν καί ἐπαγγελματικῶν συμφερόντων καί ἐπιδιώξεων ἐπιμένουν νά τά καταγγέλλουν καί ἐπιχειροῦν νά τά ἐκμεταλλεύωνται, χωρίς νά γνωρίζουν καί νά μή θέλουν νά γνωρίσουν τήν ἀντικειμενικήν πολιτικήν ἀλληλουχίαν αὐτῶν τῶν γεγονότων καί τήν βαθυτέραν πολιτικήν των αἰτιολογίαν.
    Αἰτιολογίαν, ἡ ὁποία ἄν καί δημοσίως ἀναλελυμμένη, τεκμηριωμένη καί ἐπίτομος κυκλοφορεῖ καί εἰς τάς χεῖρας πολλῶν ἐξ αὐτῶν εὑρίσκεται ἀπό ἐτῶν, ἐν τούτοις δέν ἔχουν τήν παραμικράν διάθεσιν, τήν ἐντιμότητα καί τόν ἀνδρισμόν νά ἀπομακρυνθοῦν ἀπό μίαν ἀτίμως, ψευδῶς καί ἐπιτηδείως κακοσκηνοθετημένη ἀπό τριακονταπενταετίας περιρρέουσαν ἀτμόσφαιραν καί μυθολογίαν καί νά ἀντιμετωπίσουν τά γεγονότα εὐθέως καί κατά πρόσωπον εἰς μίαν ἐπίσημον δημοσίαν ἀντιπαράθεσιν ἔστω καί μεταξύ τῶν ἐπιζώντων -καί καθ’ ὑπόθεσιν μάλιστα- μέσα εἰς τήν Βουλήν τῶν Ἑλλήνων ἤ καί εἰς μίαν ἀκόμη ἱστορικήν καί κατά τό δυνατόν ἀπροκατάλυπτον Δημοσίαν Ἐθνικήν Δίκην, -πού ἐκ φόβου καί εὐτελοῦς προσωπικοῦ καί κομματικοῦ ὑπολογισμοῦ δέν τήν ἀπετόλμησαν ποτέ οἱ συκοφάντες καί κατήγοροί σου, παρά τάς σχετικάς δημοσίας προκλήσεις μας- ὅπως αὐτήν τῆς ἱστορικῆς Δίκης τῶν Ἕξι, πού ἤδη συζητεῖται εἰς τόν Ἄρειον Πάγον καί μέ φειδώ εἰς τά μέσα Μαζικῆς Ἐνημερώσεως.
    Σεβαστέ καί Ἀγαπημένε μου Στρατηγέ,
    Φεύγεις ἀπό τόν ἐπίγειον αὐτόν κόσμον μέ τήν συνείδησιν ἤρεμον καί τό πνεῦμα ἀναπαυμένον, ὅτι ἐπετέλεσες ἐντίμως καί καθηκόντως τό χρέος σου πρός τήν Πατρίδα σου, τήν Οἰκογένειάν σου, καί τούς Συνεργάτας σου, ἀκόμη καί εἰς ὡρισμένους ἐξ αὐτῶν, καί παρά τάς μεταξύ σας στιγμιαίας, πλήν καθοριστικάς διαφωνίας, ὅπως αὐτάς πού δημοσίως μαρτυρεῖ ὁ Στρατηγός Γρηγόριος Μπονάνος, ἐν τούτοις καί αὐτός, δέν ἠμπόρεσε νά ἀποφύγη εἰς τήν ἐξομολόγησίν του, διά τοῦ σχετικοῦ βιβλίου του «Ἡ Ἀλήθεια», νά ὑποκλιθῆ εἰς τό σθένος, τήν λεβεντιάν, τήν ἔντιμον, ἀνδροπρεπῆ στάσιν καί συμπεριφοράν σου, γνωρίσματα καί ἀρετάς, διά τάς ὁποίας, ὅπως ὁ ἴδιος συνεχίζει νά μαρτυρῆ, ὅτι δέν θά παύση νά σέ τιμᾷ, ὡς ἕναν Ἀξιωματικόν ἄξιον τῆς ἰδιότητός του, τῆς Στολῆς του καί τῆς Πατρίδος του!..
    Πέραν, ὅμως, αὐτῆς τῆς ἐξομολογήσεως τοῦ Στρατηγοῦ Μπονάνου καί τῶν κρινομένων ἀναγκαίως καί κατ᾽ ἐπέκτασιν, ὡς ἐσφαλμένων καθ᾽ ἡμᾶς, πολιτικῶν ἐκτιμήσεων καί τελικῶν ἐπιλογῶν τόσον τοῦ ἰδίου, ὅσον καί τῶν εἰς τά τρία ὅπλα Ἀρχηγῶν καί Ἐπιτελῶν του, διά τήν Διαχείρισιν καί Ἀντιμετώπισιν μιᾶς Ἐθνικῆς Κρίσεως, ὅπως ἐκείνης τῆς 20ῆς καί 23ης Ἰουλίου 1974.
    Ἐθνικῆς Κρίσεως, ἐκ τῆς ὁποίας δέν ἠμπορεῖ ἐδῶ νά παρακαμφθῆ, πέραν τῶν δραματικῶν ἐν συνεχείᾳ γεγονότων, τό συναφές καί συνακόλουθον γεγονός, ὅτι ἐπέλεξαν καί ἐνεπιστεύθησαν εἰς τόν Κωνσταντῖνον Καραμανλῆ τήν ἐν λευκῷ Διακυβέρνησιν τῆς Χώρας, ἐν πλήρῃ ἀγνοίᾳ, τῶν Ἐθνικῶν εὐαισθησιῶν καί προσωπικῶν προτεραιοτήτων -«ἡ Κύπρος εἶναι μακράν»-, τοῦ διπροσώπου αὐτοῦ πολιτικοῦ ἀνδρός, δηλαδή, τοῦ ἱκέτου τῆς Ἐπαναστάσεως καί ἐν ταὐτῷ ὑπονομευτοῦ της καί ἐν συνεχείᾳ ἀπεινοῦς διώκτου της, ἀκριβῶς, διότι ἀπερρίφθη ἠτιολογημένως τήν Ἄνοιξιν τοῦ 1974 ἡ προσωπική του πρότασις πρός τόν Δημήτριον Ἰωαννίδην νά ἐπανέλθῃ εἰς τήν Ἑλλάδα ὡς Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας, νά ἀναδειχθῆ ὁ Δημήτριος Ἰωαννίδης Ἀρχηγός τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων καί νά διατηρηθῆ τό Καθεστώς ὡς ἔχει ἐπί τριετίαν!..
    Πρότασις καί γεγονότα μέ αὐταπόδεικτον διαχρονικόν τυχοδιωκτισμόν καί ἐκδικητικήν μικροψυχίαν εἰς τήν ἀπάντησιν τοῦ Δημητρίου Ἀριστοτέλους Ἰωαννίδη πρός τόν Κωνσταντῖνον Καραμανλῆ: «Ἡ Ἐπανάστασις δέν ἔγινε διά νά γίνη Ἀρχηγός τοῦ Στρατοῦ ὁ Δημήτριος Ἰωαννίδης καί Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας ὁ Κωνσταντῖνος Καραμανλῆς, ἀλλά ἔγινε διά νά ἐξυγιανθῆ καί νά ἀνανεωθῆ ἡ Δημοσία μας Ζωή, καί γι᾽ αὐτό μετά τιμῶν σᾶς καλοῦμε νά βοηθήσετε!..».
    Ἡρωϊκέ καί μαρτυρικέ Στρατηγέ Ἰωαννίδη,
    Περί ὅλων αὐτῶν καί πολλῶν ἄλλων ἔχουν ἐκ καθήκοντος καί ἐν μέσῳ ποικίλων ταλαιπωριῶν καί κινδύνων δημοσίως καταθέσει καί εὐσυνειδήτως μαρτυρήσει, κορυφαῖες Ἐθνικές καί Πολιτικές Προσωπικότητες, ὅπως ὁ Πέτρος Γαρουφαλιᾶς, ὁ Στέφανος Στεφανόπουλος, ὁ Σπυρίδων Θεοτόκης, ὁ Σάββας Κωνσταντόπουλος καί ἄλλοι ἐξέχοντες Ἕλληνες καί τῶν ὁποίων ἡ μαρτυρία, ὅπως εἶναι δημοσίως γνωστόν, ἐμπνέεται ἀπό τό φρόνημά σου, στηρίζει τό πρόσωπον καί τάς πράξεις σου καί ἀποκαλύπτει τήν γυμνότητα, τήν μικρότητα καί τήν ἀνανδρίαν τῶν κατηγόρων καί ἀντιπάλων σου!..
    Ἠμπορεῖς συνεπῶς, μετά ταῦτα, νά εἶσαι βέβαιος, ὅτι ὁ ἱστορικός καί ἡ Ἱστορία θά σταθοῦν μέ τήν ἐπιβαλλομένην προσοχήν εἰς τό ἔργον σου καί εἰς τό πρόσωπόν σου!..
    Ὅπως, βεβαίως, καί οἱ ἑπώνυμοι αὐτοί συκοφάνται καί ἀντίπαλοί σου δέν πρόκειται νά διαφύγουν ἀπό τήν ἀδέκαστον κρίσιν τῆς Ἱστορίας καί ἀπό τήν ἀμείλικτον στάσιν τοῦ Λαοῦ μας, ὁ ὁποῖος καί αὐτός βαθμιαίως ἀλλά σταθερῶς ἀπομυθοποιεῖ καί ἀποκαλύπτει τά «Ἔργα καί τάς Ἡμέρας» αὐτοῦ τοῦ συντεχνιακοῦ, ἀνεπαρκοῦς καί ἀνυπολήπτου πολιτικοῦ κατεστημένου τῆς κατ᾽ εὐφημισμόν Μεταπολιτεύσεως καί τοῦ ὁποίου -αὐτοῦ κατεστημένου- ἡ ἀντίστροφος μέτρησις ἔχει ἤδη ἀρχίσει ἀπό μακροῦ καί ἡ ἀναμενομένη πλήρης ἱστορική καί πολιτική του κατάρρευσις καί χρεωκοπία δέν θά ἀργήση!.. καί τοῦτο, ὡς ἀναπόδραστος πολιτική νομοτέλεια ἀλλά καί ὡς ἀφετηρία νέων καί ὑγιεστέρων Ἐθνικῶν καί Πολιτικῶν κατευθύνσεων καί πραγματοποιήσεων.
    Μέ αὐτές τίς συνοπτικές μαρτυρίες καί τίς ἱστορικές των προεκτάσεις, θά σέ συνοδεύω εἰς τό «αἰώνιον» ταξίδι σου... καί εὔχομαι νά εἶναι ἐλαφρό καί ἁγιασμένο τό χῶμα πού σέ λίγο θά σκεπάση τό ἀγνό καί ἡρωϊκό σῶμα σου πού στέγαζε καρτερικά τήν ἀδάμαστη ἑλληνική ψυχή σου!..».] Ο επικήδειος λόγος του Δημητρίου Καρακώστα στην κηδεία του Δημητρίου Ιωαννίδη.
  17. [ Γιώργος Φράγκος, Εφημερίδα «Αδέσμευτος Τύπος», Κυριακή 25 Ιουλίου 2010.]
  18. Στρατηγός Ιωαννίδης: «Γράψ’τα όταν πεθάνω…»
  19. [Στρατηγός Ιωαννίδης: «Γράψ’τα όταν πεθάνω…», Γεώργιος Φράγκου, εφημερίδα «Αδέσμευτος Τύπος», 22 Αυγούστου 2010.]
  20. [Αναδημοσίευση εφημερίδα «Ελεύθερος Κόσμος», 9 Σεπτεμβρίου 2010.]
  21. Η άποψη του Δ. Ιωαννίδη για την εισβολή του 1974.
  22. Καλούσης: Θα γίνει πάταγος αν αποκαλύψω τι μου είπαν Ντερτιλής-Ιωαννίδης iefimerida.gr
  23. [Θεόδωρος Χατζηγώγος, «Κοινός Νους», εφημερίδα «Στόχος», 27 Απριλίου 2017, αριθμός φύλλου 818, σελίδα 12η.]