Πέτρος Κόκκαλης

Από Metapedia
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Ο Πέτρος Κόκκαλης, Έλληνας μαρξιστής γιατρός, από τους κύριους υπεύθυνους του αφελληνισμού μέρους της Ελληνικής νεολαίας μέσω της τακτικής του παιδομαζώματος στον συμμοριτοπόλεμο, που διακρίθηκε στον τομέα της έρευνας στη χειρουργική, στους επιμέρους τομείς της νευροχειρουργικής, της καρδιοχειρουργικής και της χειρουργικής θώρακος, γεννήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 1896 στη Λιβαδιά και πέθανε στις 15 Ιανουαρίου 1962, στο Ανατολικό τμήμα του τότε διαιρεμένου Βερολίνου, από έμφραγμα του μυοκαρδίου. Μετά την τελετή που έγινε στις 20 Ιανουαρίου στο κρεματόριο Baumschulenweg του Ανατολικού Βερολίνου και ύστερα από αίτημα της οικογενείας του, η σορός του μεταφέρθηκε στην Ελλάδα και την Κυριακή 28 Ιανουαρίου 1962 τάφηκε στο Α` Νεκροταφείο Αθηνών.

Τον Αύγουστο του 1938 παντρεύτηκε τη γραμματέα του Νίκη Κουλέτση [1], πρώην δασκάλα στη σχολή Χιλλ και στη σχολή Καλογραιών, κόρη του γραφολόγου Ευσταθίου Κουλέτση και της Μαριγώς το γένος Αναγνωστοπούλου και απέκτησαν το 1939, το Σωκράτη και το 1944, την Αυγή.

Πέτρος Κόκκαλης

Βιογραφία

Ήταν γιος του Σωκράτη Κόκκαλη καθηγητή γυμνασίου και αργότερα γυμνασιάρχη, με καταγωγή από την Αράχοβα και της Πολυξένης [2] το γένος Νάκου από την πλευρά του πατέρα της και Μπουφίδη από την πλευρά της μητέρας της, από τη Λειβαδιά. Παρακολούθησε μαθήματα Βασικής και Μέσης εκπαιδεύσεως στη γενέτειρά του και από το 1911 έως το 1913 φοίτησε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Στη συνέχεια σπούδασε Ιατρική στο Βερολίνο από το 1913 έως το 1914, στη Ζυρίχη από το 1915 έως το 1916 και στη Βέρνη από το 1916 έως το 1917 που πήρε το δίπλωμά του και τον Ιανουάριο του 1919 ανακηρύχτηκε διδάκτορας της Ιατρικής.

Στην Ελβετία γνώρισε και έγινε στενός φίλος με τον Νικόλαο Λούρο, μετέπειτα καθηγητή της Μαιευτικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Στη συνέχεια εργάστηκε την περίοδο 1918-1919 στη χειρουργική κλινική του Πανεπιστημίου της Βέρνης και από το και από το 1919 έως το 1928 στη χειρουργική κλινική του Πανεπιστημίου στο Μόναχο ως βοηθός του διάσημου καθηγητή Φερδινάνδου Σάουμπερμπουχ, [Ferdinand Sauerbruch].

Ακαδημαϊκή καριέρα

Ξεκίνησε την ακαδημαϊκή του καριέρα το Μάιο του 1929 ως βοηθός καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, το 1930 έγινε Διευθυντής στην «Κλινική Αθηνών» και ως 1935 διηύθυνε το Νοσοκομείο «Ελπίς». Το χρόνο αυτό έγινε έγινε καθηγητής της Εγχειρητικής Τοπογραφικής Ανατομικής και ως Διευθυντής της Γ' Χειρουργικής Κλινικής στο Νοσοκομείο «Ευαγγελισμός», ενώ το 1939 έγινε τακτικός καθηγητής στην έδρα της Χειρουργικής και Διευθυντής χειρουργικής στο «Αρεταίειο» Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Αθηνών.

Στον πόλεμο του 1940 υπηρέτησε ως αντισυνταγματάρχης Υγειονομικού στο Σώμα Στρατού στην Ήπειρο, ενώ μετά την οπισθοχώρηση και την κατάρρευση του μετώπου ανέπτυξε αντιστασιακή δράση. Αρνήθηκε να δώσει όρκο στο όνομα του βασιλιά της Ιταλίας, και δεν αποδέχθηκε την ανακήρυξη διορισμένων από τις Γερμανικές αρχές, καθηγητών. Εξ αιτίας της στάσης του, το Φεβρουάριο του 1942 απομακρύνθηκε από διευθυντής της χειρουργικής στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός» και τον Οκτώβριο του 1942 από τη θέση του καθηγητή στο Πανεπιστημίου Αθηνών. Ο Νικόλαος Λούρος τον συνέτρεξε στις διώξεις που υπέστη και φρόντισε για την οικογένειά του, ενώ όταν τον απομάκρυναν [3] από τις θέσεις του στα νοσοκομεία «Ευαγγελισμός» και «Αρεταίειο», όπου ήταν Διευθυντής της Β΄ Χειρουργικής και του απαγόρευσαν να διδάσκει και να χειρουργεί, ενώ με σύσταση του Λούρου εργάστηκε σε ιδιωτική κλινική.

Κυβέρνηση Π.Ε.Ε.Α.

Τον Απρίλιο του 1944 όταν έγινε μέλος της Π.Ε.Ε.Α., η οικογένεια του κατοικούσε στην Αθήνα στην οδό Υψηλάντου 27, όπου οι Γερμανοί συνέλαβαν τον υπέργηρο πατέρα του, ο οποίος αφού κρατήθηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα στα κρατητήρια της οδού Μέρλιν, μεταφέρθηκε στο «Αρεταίειο» όπου εξέπνευσε, εξουθενωμένος από τη βία των αρχών κατοχής. Την Άνοιξη του 1944 η γυναίκα του έγκυος στην κόρη τους Αυγή, με φροντίδα [4] του Νίκου Λούρου, γέννησε στην Κλινική «Άγιοι Ανάργυροι» με το ψευδώνυμο «κυρία Παύλου». Η γυναίκα και τα παιδιά του συνάντησαν τον Πέτρο Κόκκαλη στη Βόρειο Ελλάδα τον Αύγουστο του 1944 και όλη η οικογένεια επέστρεψε στην Αθήνα, μετά την αποχώρηση των στρατευμάτων κατοχής.

Από τον Απρίλιο έως τον Οκτώβριο του 1944 διατέλεσε γραμματέας, [υπουργός], Υγείας [5] [6] και Παιδείας, στην «Πολιτική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης», [Π.Ε.Ε.Α.], την «κυβέρνηση του βουνού», και ήταν ο κυρίως υπεύθυνος του παιδομαζώματος, του κομμουνιστικού προγράμματος βίαιης αποστολής παιδιών στις Λαϊκές Δημοκρατίες από το αυτοαποκαλούμενο Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδος, [Δ.Σ.Ε.]. Ενδιάμεσα τον Σεπτέμβριο του 1944 έγινε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος.

Δεκεμβριανά & Συμμοριτοπόλεμος

Το 1944 επιστρέφοντας από το βουνό στην Αθήνα, ανέλαβε στις θέσεις που κατείχε στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός» και στο Πανεπιστήμιο, όμως μετά τα «Δεκεμβριανά» και συγκεκριμένα τον Ιανουάριο του 1945, έφυγε με την οικογένεια του και εγκαταστάθηκε στο χωριό Περτούλι Τρικάλων. Εκεί στο Αρχηγείο του Ελληνικού Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού, [Ε.Λ.Α.Σ.], έμεινε ως τον Φεβρουάριο του 1945, που υπογράφηκε η Συμφωνία της Βάρκιζας, όμως το καλοκαίρι του 1945 απολύθηκε ξανά από το Πανεπιστήμιο. Στις 13 Σεπτεμβρίου 1946 και τον Φεβρουάριο του 1947 υπέστη δύο καρδιακά εμφράγματα και μετά από ισχυρές πιέσεις στην Ελληνική κυβέρνηση στις οποίες πρωταγωνίστησε ο Γεώργιος Βλάχος εκδότης της εφημερίδας «Καθημερινή», το Μάιο του 1947, αναχώρησε για θεραπεία στη Γαλλία και στην Ελβετία, όπου τον Αύγουστο συνάντησε την οικογένεια του, και το Σεπτέμβριο εγκαταστάθηκαν στο Βελιγράδι.

Στο τέλος του Δεκεμβρίου του 1947, όταν δημιουργήθηκε ο λεγόμενος «Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας», [Δ.Σ.Ε.], διορίστηκε ξανά Υπουργός Υγιεινής, Πρόνοιας και Παιδείας, στην «Προσωρινή Δημοκρατική Κυβέρνηση» και το Μάιο του 1948 ανέλαβε πρόεδρος στην «Επιτροπή Βοήθειας Παιδιού», [Ε.ΒΟ.Π.], η οποία φρόντιζε για τη στέγαση, την ιατρική μέριμνα και τη μόρφωση των χιλιάδων παιδιών, που μεταφέρονταν στις Ανατολικές χώρες με το αντάρτικο «παιδομάζωμα». Τον Ιούνιο του 1949, συνόδευσε στο όρος Γράμμος, που ελέγχονταν τότε από τον Δ.Σ.Ε., τον Γάλλο ποιητή Paul Éluard και τη γαλλική αντιπροσωπεία. Στο τέλος του Αυγούστου του 1949 όταν ο Ελληνικός στρατός κατέλαβε το βουνό, μαζί με την οικογένεια του βρέθηκε αρχικά στο Βελιγράδι, στη συνέχεια στην Ουγγαρία και το 1950 εγκαταστάθηκαν στο Βουκουρέστι της Ρουμανίας, όπου ως το 1955, ασχολήθηκε με τα θέματα της Ε.ΒΟ.Π., προσπαθώντας να αντιμετωπίσει τα ζητήματα που προέκυπταν.

Συμβούλιο Ειρήνης

Έλαβε μέρος

  • στις 6 Αυγούστου του 1948, στο πρώτο παγκόσμιο συνέδριο των διανοουμένων για την ειρήνη, στην Πολωνία,
  • το 1950 όταν πήρε μέρος στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Ειρήνης, στη Βαρσοβία, και αναδείχτηκε μέλος του, μαζί με τον Ισπανό ζωγράφο Πάμπλο Πικάσο, [Pablo Picasso], τον ποιητή Λουί Αραγκόν, [Louis Aragon], τους φυσικούς Ζολιό Κιουρί, [Frédéric Joliot-Curieυ] και Τζον Μπερνάλ Ντέσμοντ, [John Desmond Bernal] και τον ηθοποιό Υβ Μοντάν, [Yves Montand],
  • στις 16 έως τις 19 Δεκεμβρίου 1961 στη συνεδρίαση του συμβουλίου στη Στοκχόλμη, μαζί με τον γιατρό Βασίλη Δημησιάνο.

Ανατολική Γερμανία

Τον Ιανουάριο του 1949 επισκέφθηκε ως μέλος αντιπροσωπείας του Δ.Σ.Ε. το Ανατολικό τμήμα του Βερολίνου και στη ζώνη Σοβιετικής Κατοχής συναντήθηκαν με το ανατολικογερμανικό κομμουνιστικό κόμμα SED και ήταν ομιλητής στις 30 Ιανουαρίου σε εκδήλωση προς τιμήν της Ελληνικής αντιπροσωπείας και γνωρίστηκε με τον Υπουργό Παιδείας Paul Wandel. Επισκέφθηκε ξανά τη χώρα στο διάστημα από τις 23 έως τις 28 Μαΐου 1954, ως μέλος της Έκτακτης Συνδιάσκεψης του Παγκόσμιου Συμβουλίου Ειρήνης. Μεταξύ των μελών της Συνδιάσκεψης ήταν ο Βάσος Λυσαρίδης, ο Bertolt Brecht και ο Τούρκος ποιητής Nazim Hikmet. Στο διάστημα 28 Μαρτίου έως 2 Απριλίου 1955, επέστρεψε για μια ακόμη φορά, πριν τη μόνιμη εγκατάστασή του στο Βερολίνο, στην 1η Ετήσια Συνεδρίαση της Ανατολικογερμανικής Ακαδημίας Επιστημών.

Χρησιμοποίησε τις προσωπικές του σχέσεις με τον Paul Wandel, τότε Υπουργό Παιδείας και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Ανατολικογερμανικού Κομμουνιστικού Κόμματος, προκειμένου να εγκατασταθεί μόνιμα στην Ανατολική Γερμανία και να ασχοληθεί με την επιστημονική έρευνα. Η αίτηση του ευνοήθηκε από το γεγονός ότι 7500 περίπου γιατροί, περισσότεροι από το μισό του ιατρικού προσωπικού, είχαν διαφύγει ή εγκαταλείψει την Ανατολική Γερμανία. Με την άδεια του Ελληνικού Κομμουνιστικού Κόμματος και με αίτηση της Κεντρικής του Επιτροπής, στις 13 Απριλίου 1955 το Τμήμα Προπαγάνδας και Επιστήμης της Κεντρικής Επιτροπής του αντίστοιχου Ανατολικογερμανικού, συμφώνησε την εγκατάσταση του, καθώς όπως έγραφε η εισήγηση «Ο σύντροφος καθηγητής Κόκκαλης είναι γνωστός του συντρόφου Wandel, ως ένας αγωνιστής με πολύ καθαρούς πολιτικούς στόχους». Με τη σύζυγο και την κόρη τους Αυγή, χωρίς όμως το γιο τους Σωκράτη, εγκατέλειψαν τη Ρουμανία και εγκαταστάθηκαν σε άνετη μονοκατοικία στη Waldstr. 36, στην περιοχή Berlin-Johannisthal.

Στις 7 Ιουνίου 1955 διορίστηκε Διευθυντής του Ινστιτούτου πειραματικής χειρουργικής του κυκλοφορικού, [Arbeitsstelle für experimentelle Kreislaufchirurgie], (το 1960 μετονομάστηκε σε Ινστιτούτο πειραματικής καρδιοαγγειοχειρουργικής, [Arbeitsstelle für experimentelle Herz- und Gefäßchirurgie]), και την 1η Ιουλίου 1955 υπέγραψε συμβόλαιο εργασίας, το οποίο τον δέσμευε με τον όρο της εχεμύθειας και μετά τη λήξη του, ενώ δημοσιεύσεις σχετικές με τις των έρευνες του απαιτούσαν τη συγκατάθεση της Ακαδημίας. Στο συμβόλαιο προβλέπονταν αμοιβή πάνω από το μέσο όρο του μισθού διευθυντού ινστιτούτου, καταβολή πριμ και συμφωνήθηκε τα παιδιά του να μορφωθούν στο αντικείμενο της επιθυμίας του.

Επιστημονικό έργο

Στις 3 Σεπτεμβρίου 1945 ήταν από τα ιδρυτικά μέλη της Επιστημονικής Εταιρείας Μελέτης Νεοελληνικών Προβλημάτων «Επιστήμη-Ανοικοδόμηση», [ΕΠ-ΑΝ], και υπήρξε ο πρώτος εισηγητής, στην ιδρυτική διάσκεψη της [7]. Η επιστημονική και επαγγελματική δραστηριότητα του στην Ανατολική Γερμανία, αναπτύχθηκε στα πλαίσια της Ακαδημίας Επιστημών, [Deutsche Akademie derWissenschaften zu Berlin], στο Βερολίνο, της οποίας δεν είναι απόλυτα σαφές αν υπήρξε [8] [9] μέλος, ενώ επίσης δεν ανέλαβε ποτέ προσωπικός γιατρός του ανατολικογερμανού ηγέτη Walter Ulbricht.

Το ινστιτούτο του στεγάστηκε τον Νοέμβριο 1955, στο Δημοτικό Νοσοκομείο, [Städtisches Krankenhaus], του Friedrichshain, για την πραγματοποίηση των εγχειρητικών πειραμάτων διατέθηκε ένα καταφύγιο, [Bunker], ενώ για τα πειραματόζωα υπήρχαν χώροι στάβλων στην ίδια έκταση. Αποδέχτηκε την παραχώρηση τον Απρίλιο του 1956 όμως κατόρθωσε να ξεκινήσει τα πρώτα του πειράματα με σκύλους τον Οκτώβριο του 1956, ενώ προσέλαβε και το γιατρό Νίκο Μαγκάκη, για τον τομέα ιστολογίας. Αντικείμενο των πειραμάτων του σε σκύλους ήταν οι παθήσεις της καρδιάς και οι δυνατότητες επεμβάσεων, κυρίως μετά από εμφράγματα, αρρυθμίες ή ανακοπή.

Στις 3 Μαΐου 1957 και όταν έγινε ξεκάθαρο ότι «η ανακήρυξη του Δρ Πέτρου Κόκκαλη σε Καθηγητή με ανάθεση διδασκαλίας αποτελεί επιθυμία της Κεντρικής Επιτροπής», η Ιατρική Σχολής του πανεπιστημίου Humboldt αποφάσισε ότι θα δίδασκε Χειρουργική έως δυο ώρες την εβδομάδα, στο νοσοκομείο του Friedrichshain, εισπράττοντας ωρομίσθια αμοιβή. Η απόφαση εγκρίθηκε από τον Υφυπουργό Παιδείας Dr. Wilhelm Girnus στις 10 Σεπτεμβρίου 1957 ως ακολούθως «Προσδοκώ ότι θα χρησιμοποιήσετε τις γνώσεις και τις ικανότητές σας στη Λαϊκή Δημοκρατία Γερμανίας για την επιστήμη στην υπηρεσία της ειρήνης και ότι θα δικαιώσετε την εμπιστοσύνη, που σας αποδεικνύει με αυτόν εδώ τον τρόπο η ΛΔ Γερμανίας», ενώ από τον ίδιο μήνα είχε στη διάθεση του υπηρεσιακό αυτοκίνητο με οδηγό. Συνεργάστηκε με τον Wladimir Petrowitsch Demichow, Σοβιετικό χειρουργό και ειδικό στον τομέα των μεταμοσχεύσεων οργάνων, τον οποίο επισκέφτηκε από το Νοέμβριο του 1957 έως τον Ιανουάριο του 1958 στη Μόσχα και το Λένινγκραντ.

Τον Δεκέμβριο του 1958, πήραν από κοινού μέρος στο Βερολίνο στην Χειρουργική Κλινική του Πανεπιστήμιου «Karl Marx» της Λειψίας και στο νοσοκομείο του Friedrichshain, σε μια σειρά από μεταμοσχεύσεις καρδιάς και πνεύμονα, επεμβάσεις αγγειοπλαστικής, μεταμοσχεύσεις μεγαλύτερων συμπλεγμάτων οργάνων και μεταμοσχεύσεις κεφαλής σε σκύλους, που προβλήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 1959, στην τηλεόραση της Ανατολικής Γερμανίας. Συμμετείχε το Σεπτέμβριο του 1958 στο 3ο Παγκόσμιο Συνέδριο Καρδιολογίας στις Βρυξέλλες, το καλοκαίρι του 1959 επισκέφτηκε το Πανεπιστήμιο της Στοκχόλμης, για μια σειρά ομιλιών, το Μάιο του 1960 επισκέφτηκε την Πανεπιστημιακή Κλινική της Βασιλείας στην Ελβετία, ενώ τον Ιούνιο περιόδευσε και πάλι στη Σουηδία, στις πόλεις Στοκχόλμη, Ουψάλα και Μάλμε.

Συγγραφικό έργο

  • «Χειρουργική», [το 1934 σε δύο τόμους, με την επιμέλεια των Κόκκαλη-Καΐρη],

ενώ τα επόμενα χρόνια δημοσίευσε πολυάριθμες επιστημονικές εργασίες του σε αναγνωρισμένα γερμανικά και διεθνή ιατρικά περιοδικά.

Το τέλος του

Ο θάνατός του από καρδιακό επεισόδιο συνέβη στο γραφείο του όπου τον βρήκε η Νίκη Κόκκαλη και ανακοινώθηκε την επόμενη ημέρα από το ραδιοφωνικό σταθμό «Φωνή της Αλήθειας», στη Ρουμανία. Η ανακοίνωση της Κεντρική Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ελλάδας ανέφερε ότι, «….αναγγέλλει με βαθύτατη θλίψη το θάνατο του εξέχοντα επιστήμονα και αγωνιστή της ειρήνης και της δημοκρατίας καθηγητή συντρόφου Πέτρου Κόκκαλη. Ο καθηγητής Πέτρος Κόκκαλης πέθανε από καρδιακή προσβολή στη διάρκεια της εργασίας του στο Ινστιτούτο Πειραματικής Χειρουργικής της Καρδιάς και των Αιμοφόρων Αγγείων, της Γερμανικής Ακαδημίας Επιστημών, που διηύθυνε..».

Η οικογένειά του με τηλεγράφημά της προς τον Έλληνα πρωθυπουργό, που υπέγραφε η σύζυγός του Νίκη Κόκκαλη, στο οποίο ανέφερε, «Παρακαλώ, όπως μου επιτρέψετε να μεταφέρω και ενταφιάσω στας Αθήνας τη σορό του καθηγητού Πέτρου Κόκκαλη. Μετά ολιγοήμερη παραμονή μου στας Αθήνας θα επιστρέψω στο Βερολίνο», ζήτησε από την ελληνική κυβέρνηση να ταφεί στην Ελλάδα. Ο τότε πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής, έδωσε την έγκριση, επηρεασμένος από την προπολεμική προσωπική τους γνωριμία, αλλά και από το γεγονός ότι η πεθερά του, μητέρα της τότε συζύγου του Αμαλίας Κανελλοπούλου, είχε χειρουργηθεί από τον Πέτρο Κόκκαλη.

Διακρίσεις

Του απονεμήθηκαν

  • το Μετάλλιο της Ειρήνης, στις 18 Σεπτεμβρίου 1961, από το ΑνατολικοΓερμανικό Συμβούλιο Ειρήνης,
  • το παράσημο Λάβαρο της Εργασίας, το Δεκέμβριο του 1961, από τον Walter Ulbricht «προς τιμήν των εξαιρετικών επιδόσεών του».

Μεταθανάτια

Στις 5 Οκτωβρίου 2008, παρουσία του εγγονού του Πέτρου Σωκράτη Κόκκαλη, στήθηκε η προτομή του στο ύψωμα Βέρτενικ του Γράμμου, απέναντι από το Λιανοτόπι όπου λειτουργούσε νοσοκομείο των ανταρτών, ενώ ο δρόμος μπροστά από το νοσοκομείο «Αρεταίειο», έχει το όνομά του.

Έγραψαν

Ο καθηγητής Hermann Klare, προεδρεύων των ινστιτούτων φυσικομαθηματικών, τεχνικών και ιατρικών επιστημών, εκθείασε την συμβολή του, στην εξύψωση του κύρους της Ανατολικής Γερμανίας και τον εγκωμίασε με τα λόγια, «...Αν αναλογιστεί κανείς, ότι αναλάβατε εκ νέου την επιστημονική σας δραστηριότητα στη χώρα μας, σε ηλικία σχεδόν 60 χρόνων, μετά από μια δεκαετή διακοπή εξ αιτίας της φυγής για πολιτικούς λόγους από την πατρίδα σας...[...]...σας αξίζουν ιδιαίτερες ευχαριστίες και αναγνώριση για τις επιδόσεις σας και την ακαταπόνητη ενέργεια και πρωτοβουλία σας.».

Ο Ανατολικογερμανός ηγέτης Βάλτερ Ούλμπριχ, [Walter Ulbricht], με αφορμή το θάνατό του, έγραψε στη Νίκη Κόκκαλη, «...Στο πρόσωπο του συζύγου σας χάνουμε ένα σύντροφο, που ως άνθρωπος και ως ερευνητής κατέκτησε έξω από τα σύνορα της πατρίδας του και της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας το σεβασμό, την αναγνώριση και το διεθνές κύρος.».

Ίδρυμα Κόκκαλη

Ιδρύθηκε το 1998 από τον Σωκράτη Π. Κόκκαλη που είναι και ο πρώτος του πρόεδρος, στη μνήμη του πατέρα του, και είναι μη κερδοσκοπικός οργανισμός με έδρα την Αθήνα. Στόχοι του είναι η προώθηση ειρηνικής, δημοκρατικής και ευημερούσας Νοτιοανατολικής Ευρώπης, μέσω της Ανάπτυξης της δημόσιας, πολιτιστικής και επιστημονικής ζωής της περιοχής και η χορηγική στήριξη πρωτοπόρων πρωτοβουλιών σε μεγάλα νοσοκομεία και ερευνητικά κέντρα της Ελλάδας.

Χρηματοδοτεί πολυάριθμες εκπαιδευτικές πρωτοβουλίες στην περιοχή, σε στρατηγική συνεργασία με τα Πανεπιστήμια Harvard University, Yale University και Duke University των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής.

  • Καλύπτει 13 χώρες, μια περιοχή με πάνω από 147 εκατομμύρια ανθρώπους,
  • Έχει υποστηρίξει εκατοντάδες αποφοίτους στα προγράμματα εκπαίδευσης και κατάρτισης στελεχών του Πανεπιστημίου Harvard,
  • Έχει ήδη εκατοντάδες απόφοιτους από τα εκπαιδευτικά προγράμματά του στην Ελλάδα,
  • Υποστηρίζει ερευνητικές εκδόσεις πάνω σε θέματα δημόσιας πολιτικής σχετικά με την περιοχή
  • Διοργανώνει συνέδρια και ημερίδες με διακεκριμένους ομιλητές για θέματα περιφερειακής πολιτικής, όπως οι Joseph Nye, Morton Abramowitz, Samuel Huntington, Gregory Nagy, Yves Meny, Mark Mazower, Boris Tadic και Fareed Zakaria,
  • Συμβάλλει στην αύξηση του συνολικού αριθμού των εγγεγραμμένων φοιτητών από την περιοχή της Νοτιοανατολικής Ευρώπης στη Σχολής Kennedy του Πανεπιστημίου Harvard.

Εξωτερικές συνδέσεις

Βιβλιογραφία

Παραπομπές