Γεώργιος Κονδύλης

Από Metapedia

Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ο Γεώργιος Κονδύλης, Έλληνας ανώτατος στρατιωτικός και πολιτικός που διατέλεσε δύο φορές πρωθυπουργός και για για ενάμισι μήνα αντιβασιλιάς της Ελλάδος, γεννήθηκε στις 14 Αυγούστου 1879 στο χωριό Προυσός του νομού Ευρυτανίας και πέθανε την 31η Ιανουαρίου 1936 από καρδιακή προσβολή, στην Αθήνα.
Γεώργιος Κονδύλης
Συνοπτικές πληροφορίες αξιώματος
Έναρξη 1ης Θητείας :
Λήξη 1ης θητείας :
Προκάτοχος
Διάδοχος
Έναρξη 2ης Θητείας :
Λήξη 2ης θητείας :
Προκάτοχος
Διάδοχος

Πίνακας περιεχομένων

Βιογραφία

Ο πατέρας του ήταν δημόσιος υπάλληλος. Ο Γεώργιος Κονδύλης παρακολούθησε μαθήματα Δημοτικού σχολείου στη γενέτειρα του και μαθήματα Γυμνασίου στο Αγρίνιο. Πριν ολοκληρώσει το Γυμνάσιο, μαθητής της τελευταίας τάξεως, εγκατέλειψε την παρακολούθηση των μαθημάτων και σε ηλικία 16 ετών, δίχως τη συγκατάθεση των γονέων του, πολέμησε στην Κρητική επανάσταση του 1896-97.

Στρατιωτική δράση

Στις 9 Ιουνίου 1897 κατατάχθηκε εθελοντής στο Πεζικό σαν απλός στρατιώτης, και άρχισε τη στρατιωτική του σταδιοδρομία. Το 1900 ήταν υποψήφιος για τη Σχολή Υπαξιωματικών, όμως τον απέρριψαν λόγω του ατίθασου χαρακτήρα του. Από το 1904-08 πήρε μέρος στο Μακεδονικό Αγώνα με το βαθμό του λοχία και ήταν οπλαρχηγό στην περιφέρεια της Καστοριάς, ενώ εργάστηκε και ως δάσκαλος στην Ανατολική Θράκη. Υπηρετούσε με το βαθμό του επιλοχία και έφθασε στην Αγαθούπολη της Θράκης το 1905 ως πράκτορας του εμπορικού οίκου Καμπά και το 1906 εργάστηκε ως δάσκαλος στο Σαμμάκοβο με το ψευδώνυμο «Νικόλαος Ζάγκας». Επιδίωξη του ήταν η οργάνωση Ελληνικών σωμάτων ανταρτών, οι οποίοι θα οργανώνονταν προκειμένου ν΄αντιμετωπίσουν τους κομιτατζήδες που τρομοκρατούσαν τον Ελληνικό πληθυσμό της Θράκης. Βοήθησε στην ίδρυση φιλεκπαιδευτικών συλλόγων στις κυριότερες πόλεις της Θράκης, στον εξοπλισμό και την οργάνωση της αντιστάσεως των Ελλήνων, ενώ δημιούργησε εθνικές επιτροπές στην Αδριανούπολη, τις Σαράντα Εκκλησιές, το Σουφλί, το Δεδέαγατς, το Διδυμότειχο και αλλού και φρόντισε για τον αποκλεισμό της Βουλγαρικής διεισδύσεως στην περιοχή.

Κίνημα Γουδή-Βαλκανικοί Πόλεμοι

Το 1909 στη διάρκεια του κινήματος στου Γουδή είχε το βαθμό του ανθυπασπιστή και υπηρετούσε στη φρουρά της Άρτας και ήταν από τους πρώτους που προσχώρησε στο κίνημα [1]. Τον Ιούνιο του 1910 προήχθη στο βαθμό του ανθυπολοχαγού και υπηρέτησε στο 5ο Σύνταγμα Τρικάλων. Στη διάρκεια του Α' Βαλκανικού Πολέμου πήρε μέρος στις μάχες του Σαρανταπόρου, των Σερβίων, των Γιαννιτσών, στην πολιορκία και την κατάληψη της πόλεως των Ιωαννίνων και διακρίθηκε για την ηρωική του δράση. Στις 21 Μαΐου 1913 προήχθη στο βαθμό του υπολοχαγού, Πήρε μέρος στο Β' Βαλκανικό Πόλεμο και πολέμησε στις μάχες του Κιλκίς, της Κρέσνας, του Λαχανά και στις 21 Μαΐου 1914 προήχθη κατ' επιλογή, στο βαθμό του λοχαγού. Την ίδια εποχή ανακηρύχθηκε Αυτόνομη Πολιτεία η Βόρειος Ήπειρος και σχηματίστηκε προσωρινή κυβέρνηση υπό τον Γεώργιο Ζωγράφο από την Επαναστατική Συνέλευση στο Αργυρόκαστρο ο Γεώργιος Κονδύλης κατατάχθηκε ως εθελοντής και υπηρέτησε ως επιτελάρχης υπό τις διαταγές του Γεωργίου Τσόντου ή Βάρδα, ενώ διατέλεσε διοικητής τάγματος Στρατού της Αυτόνομης Ηπείρου, στην περιοχή της Κορυτσάς.

1ος Παγκόσμιος Πόλεμος-Κίνημα Θεσσαλονίκης

Τον Ιούλιο του 1914 που ξέσπασε ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος υπηρετούσε στην 6η Μεραρχία Σερρών. Τον Αύγουστο του 1916 ως διοικητής του οχυρού της Φαιάς Πέτρας στα Ελληνοβουλγαρικά σύνορα, αρνήθηκε την παράδοση του στις δυνάμεις των Γερμανών και των Βουλγάρων, αντιστάθηκε στην επιχείρηση καταλήψεως του και ονομάστηκε «ήρωας της Φαιάς Πέτρας». Στις 17 Αυγούστου 1916 που ξέσπασε το κίνημα Εθνικής Αμύνης στη Θεσσαλονίκη, υπό την καθοδήγηση του Ελευθερίου Βενιζέλου, προσχώρησε στους κινηματίες και συντάχθηκε μαζί τους, αναλαμβάνοντας την επιβολή των θεσμών του κράτους και την υλοποίηση της επιστρατεύσεως, καθώς και την καταστολή της εξεγέρσεως στη Χαλκιδική [2]. Για την εκεί δράση του, τη σκληρότητα της συμπεριφοράς του στους κατοίκους, τις καταδιώξεις και τις εκτελέσεις πολιτών, τον αποκάλεσαν «σφαγέα της Χαλκιδικής» [3]. Ως διοικητής τάγματος της 6ης Μεραρχίας Σερρών πήρε μέρος σε όλες σχεδόν τις μάχες του Μακεδονικού Μετώπου και στις 25 Απριλίου 1917 προήχθη στο βαθμό του ταγματάρχη «...επ' ανδραγαθία για διακεκριμένη πράξη επί του πεδίου της μάχης...», ενώ τον Μάιο του 1918, μετά τη μάχη του Σκρα [4], προήχθη κατ' εκλογή στο βαθμό του αντισυνταγματάρχη.

Εκστρατεία στην Ουκρανία

Συμμετείχε εθελοντικά, στην Ουκρανική εκστρατεία που αποφάσισε η κυβέρνηση του Βενιζέλου, υπό τις διαταγές του υποστράτηγου Κωνσταντίνου Νίδερ, με το Α' Σώμα του ελληνικού Στρατού και ως επικεφαλής του 3ου Συντάγματος της 8ης Μεραρχίας του Α' Σώματος Στρατού, αποβιβάστηκε στις 22 Φεβρουαρίου 1919 στην Οδησσό. Σύμφωνα με περιγραφή του υπασπιστή του ανθυπολοχαγού Ιάνκου Δραγούμη, έδειξε αποφασιστικότητα και προκειμένου να εμποδίσει την κατάρρευση του μετώπου της Μπερεζόβκας, «...σε λίγο διακρίνουμε τα πρώτα τμήματα των δικών μας που υποχωρούν. Ο διοικητής του συντάγματος (Γ. Κονδύλης) έχει ανοίξει το παράθυρο του τρένου...{...}.... Ένα στρατιωτικό τμήμα περνά κοντά μας. Διατάσσει να σταματήσουν μια φορά, δυο φορές και τρίτη φορά. Τίποτε. ...{...}... σηκώνει το πιστόλι του, μια εκπυρσοκρότηση αντηχεί, βλέπω ένα στρατιώτη κοντά μου, προχωρεί τέσσερα βήματα σαν να μην έχει τίποτε και άξαφνα σωριάζεται κάτω νεκρός επάνω σε κάτι τραβέρσες παλιές κοντά στη γραμμή. Το δράμα δεν εβάσταξε τρία δευτερόλεπτα. Το μάθημα μάλλον για τους δικούς μας στρατιώτες....». Μετά την αποτυχημένη έκβαση της εκστρατείας κατέφυγε, μαζί με το σύνολο του Ελληνικού εκστρατευτικού σώματος, στο Γαλάζιο της Ρουμανίας.

Μικρά Ασία-Κίνημα στρατηγών

Το 1919, ενώ βρίσκονταν στη Ρουμανία, του απονεμήθηκε ο βαθμός του συνταγματάρχη και στις 12 Ιουνίου 1919, επικεφαλής του 3ου Συντάγματος αναχώρησε για τη Σμύρνη, συμμετέχοντας στη Μικρασιατική εκστρατεία. Μετά τις εκλογές της 1ης Νοεμβρίου 1920 και την επάνοδο του βασιλιά Κωνσταντίνου, κατέφυγε στην Κωνσταντινούπολη που ήταν υπό διεθνή έλεγχο, απ’ όπου πολέμησε με σφοδρότητα την Ελληνική κυβέρνηση. Έπαιξε διχαστικό ρόλο στη Μικρασιατική καταστροφή όταν αντί να εμψυχώσει τους στρατιώτες καταρράκωνε το ηθικό τους στο μέτωπο λέγοντας «...Εχθρός μας δεν είναι ο Κεμάλ αλλά ο Βασιλιάς..».

Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή επέστρεψε στην Ελλάδα και συντάχθηκε στο πλευρό της επαναστατικής επιτροπής των Νικολάου Πλαστήρα-Στυλιανού Γονατά-Δημήτριου Φωκά και του ανατέθηκε η διοίκηση της Μεραρχίας Κρήτης, που ανήκε στη Στρατιά του Έβρου, που συγκρότησε ο Θεόδωρος Πάγκαλος. Παραιτήθηκε από το στράτευμα μετά την υπογραφή της συνθήκης της Λοζάννης στις 24 Ιουλίου 1923, με στόχο να πολιτευθεί, όμως ανακλήθηκε στην ενέργεια τον Οκτώβριο του 1923, που ξέσπασε το κίνημα των στρατηγών Γεωργίου Λεοναρδόπουλου, Παναγιώτη Γαργαλίδη και Γεωργίου Ζήρα. Ανέλαβε εκ νέου τη διοίκηση της Μεραρχίας Κρήτης και συγκρούστηκε με τις δυνάμεις του συνταγματάρχη Γεωργίου Ζήρα στη θέση Νάρες [5] στο σημερινό νομό Κιλκίς, έξω από τη Θεσσαλονίκη. Στον Κιθαιρώνα Αττικής διέλυσε τις υπόλοιπες δυνάμεις των Λεοναρδόπουλου και Γαργαλίδη, ενέργεια που λόγω της ταχύτητας με την οποία εξελίχθηκε, του απέδωσε το προσωνύμιο «Κεραυνός» και αφού προήχθη σε υποστράτηγο, αποστρατεύτηκε το Νοέμβριο του 1923.

Πολιτική δράση

Εκλέχθηκε βουλευτής Ροδόπης στις εκλογές της 16ης Δεκεμβρίου 1923 και συμμετείχε στις εργασίες της Εθνοσυνελεύσεως, συνεργάστηκε με το κόμμα «Δημοκρατική Ένωση» του Αλέξανδρου Παπαναστασίου. Έχει ήδη διαρρήξει τις σχέσεις του με τον Ελευθέριο Βενιζέλο και από κοινού με τους Παπαναστασίου, Πάγκαλο και Χατζηκυριάκο, ζητούν την κατάλυση του θεσμού της βασιλείας και την εγκαθίδρυση δημοκρατίας. Ορκίστηκε υπουργός Στρατιωτικών στις 25 Μαρτίου 1924 στην κυβέρνηση του Αλέξανδρου Παπαναστασίου, που εγκαθίδρυσε τη δημοκρατία, όμως παραιτήθηκε τον Ιούνιο του 1924 και ίδρυσε το «Εθνικό Δημοκρατικό Κόμμα», το οποίο συγκέντρωσε στην Εθνοσυνέλευση 64 βουλευτές. Στις 7η Οκτωβρίου 1924 που σχηματίστηκε η κυβέρνηση του Ανδρέα Μιχαλακόπουλου, ανέλαβε το υπουργείο Εσωτερικών και παραιτήθηκε στις 10 Ιουνίου 1925. Στις 25 του ίδιου μήνα εκδηλώθηκε και επικράτησε το κίνημα του στρατηγού Θεόδωρου Πάγκαλου, ο οποίος τον εξόρισε στη Σαντορίνη και τον απελευθερώθηκε δύο μήνες αργότερα, όταν υποστήριξε την υποψηφιότητα Πάγκαλου για την Προεδρία της Δημοκρατίας.

1η Πρωθυπουργία

Τον Αύγουστο του 1925 ο Κονδύλης με κίνημα ανέτρεψε το καθεστώς Πάγκαλου τον οποίο συνέλαβε στις Σπέτσες όπου παραθέριζε, επανέφερε στη θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας τον ναύαρχο Παύλο Κουντουριώτη και ο ίδιος ορκίσθηκε Πρόεδρος της Κυβέρνησης και υπουργός των Στρατιωτικών και των Ναυτικών στις 23 Αυγούστου και σχημάτισε κυβέρνηση [6] από τις 26 Αυγούστου 1926 έως τις 4 Δεκεμβρίου του ίδιου χρόνου.

Στις 9 Σεπτεμβρίου κατέστειλε το φιλοπαγκαλικό κίνημα του τότε φρουράρχου Αθηνών Ναπολέοντα Ζέρβα και αντισυνταγματάρχη Βασίλη Ντερτιλή [7]. Στις 22 Σεπτεμβρίου δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως το διάταγμα προκηρύξεως των εκλογών και του καθορισμού της απλής αναλογικής ως εκλογικού συστήματος, οι οποίες ορίστηκαν για τις 7 Νοεμβρίου 1926 [8] και είναι οι πρώτες εκλογές μετά το 1862 που έγιναν με ψηφοδέλτιο. Την ίδια μέρα διέλυσε το κόμμα του, απείχε από την εκλογική διαδικασία και διεξήγαγε αδιάβλητες εκλογές. Παραιτήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 1926, όταν σχηματίστηκε οικουμενική κυβέρνηση του Αλέξανδρου Ζαΐμη και κατά την περίοδο 1926-1928 παρέμεινε εκτός Βουλής. Το 1927 μετονόμασε το κόμμα του σε «Εθνικό Ριζοσπαστικό Κόμμα», στις εκλογές της 19ης Αυγούστου 1928 εκλέχθηκε βουλευτής Καβάλας και εμφανίστηκε στη Βουλή επικεφαλής οκτώ πολιτικών του φίλων-βουλευτών. Τον Ιανουάριο του 1929 ταξίδεψε στη Γαλλία, όπου εγκαταστάθηκε ως τον Οκτώβριο του 1930.

Στις εκλογές της 26ης Σεπτεμβρίου 1932 εξασφάλισε το 4,1% των ψήφων, εξέλεξε έξι βουλευτές και εκλέχθηκε βουλευτής Τρικάλων. Συμμετείχε ως υπουργός Εσωτερικών στην κυβέρνηση του Παναγή Τσαλδάρη και σταδιακά άρχισε να συντάσσεται με το «Λαϊκό Κόμμα», με το οποίο στις εκλογές της 5ης Μαρτίου 1933, συγκρότησαν κοινούς συνδυασμούς, εξέλεξε ο ίδιος 12 βουλευτές και επικράτησαν συνολικά με 136 έδρες, έναντι 110 του κόμματος «Εθνικός Συνασπισμός», που εκπροσωπούσε τους Βενιζελικούς. Ο Κονδύλης αφού συνέτριψε την απόπειρα του Νικόλαου Πλαστήρα να μην παραδώσει πραξικοπηματικά την εξουσία, ανέλαβε υπουργός Στρατιωτικών, στην κυβέρνηση του Παναγή Τσαλδάρη.

Το 1933 η κυβέρνηση του Παναγή Τσαλδάρη, εντοίχισε μια αναμνηστική πλάκα στην αίθουσα των φυλακών «Αβέρωφ», όπου έγιεν η δίκη των Έξι. «Έν τή αίθούση τούτη τή 15/28 Νοεμβρίου 1922, άνεγνώσθη ή άπόφασις του έκτακτου στρατοδικείου δι' ής κατεδικάσθησαν εις θάνατον και έτυφεκίσθησαν έπί έσχάτη προδοσία, οί αείμνηστοι άνδρες Δημήτριος Γούναρης, Νικόλαος Στράτος, Νικόλαος Θεοτόκης, Γεώργιος Μπαλτατζής, Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης και Γεώργιος Χατζηανέστης, οίτινες άφιερώσαντες όλόκληρον τήν ζωήν των και τήν πολιτικήν των δρασιν υπέρ του έθνους, εκρίθησαν, παρά του νόμους, τό Σύνταγμα και τήν Ήθικήν, παρ' άνομων δικαστών προδόται της ελληνικής πατρίδος. Τό Υπουργείου Δικαιοσύνης ένετοίχισεν έν έτει 1933». Μέλη της κυβερνήσεως Τσαλδάρη ήταν ο ίδιος ο Κονδύλης και ο Αλέξανδρος Χατζηκυριάκος, δύο από τους πρωταγωνιστές των γεγονότων του 1922, τα οποία οδήγησαν στη Δίκη, την καταδίκη και την εκτέλεση των Έξι.

Την 1η Μαρτίου 1935 αξιωματικοί πιστοί τον Βενιζέλο, με την καθοδήγηση του, επιχείρησαν στρατιωτικό κίνημα. Το υπουργικό συμβούλιο ανέθεσε στον Κονδύλη την αρχιστρατηγία και συγχρόνως τον προήγαγε σε αντιστράτηγο. Ανέλαβε την αρχιστρατηγία και επικεφαλής των στρατευμάτων κατέπνιξε το κίνημα στη Βόρεια Ελλάδα και στις 12 Μαρτίου 1935 επέστρεψε στην Αθήνα. Παράλληλα χρησιμοποίησε τα σώματα ασφαλείας για να καταστείλει τον «..βενιζελοκομουνισμό...», όπως χαρακτήριζε τους σοσιαλιστές και κομμουνιστές, ενώ προχώρησε σε εκκαθαρίσεις στο στράτευμα, που έθιξαν περισσότερους από χίλιους αξιωματικούς και εκτελέστηκαν τρεις, ο επίλαρχος Σταμάτης Βολάνης [9] στη Θεσσαλονίκη το πρωί της 5ης Απριλίου 1935 σε χώρο πίσω από το Επταπύργιο, φωνάζοντας «Ζήτω η Δημοκρατία» και στην Αθήνα οι στρατηγοί Αναστάσιος Παπούλας και Μιλτιάδης Κοιμήσης. Αναφέρεται ότι τη «χαριστική βολή» στον Βολάνη, την έδωσε ο Θωμάς Κωστόπουλος, ο νεότερος υπαξιωματικός του Συντάγματος Ιππικού Θεσσαλονίκης, που υπέστη σοβαρό νευρικό και ψυχολογικό κλονισμό.

2η πρωθυπουργία

Στις εκλογές της 9ης Ιουνίου 1935 συνεργάστηκε με το «Λαϊκό Κόμμα» και μετά την επικράτηση τους ανέλαβε αντιπρόεδρος και ταυτοχρόνως υπουργός Στρατιωτικών, ενώ σταδιακά μεταστράφηκε πολιτικά και τάχθηκε υπέρ του θεσμού της βασιλείας και της επαναφοράς του βασιλέως Γεωργίου Β' [10]. Στις 10 Οκτωβρίου 1935 εκδηλώθηκε στρατιωτικό κίνημα, υπό την καθοδήγηση του Κονδύλη και η επαναστατική επιτροπή που σχηματίστηκε υπό τον στρατηγό Αλέξανδρο Παπάγο κατάργησε την κυβέρνηση του Παναγή Τσαλδάρη και ανέθεσε το σχηματισμό νέας στον Κονδύλη, που απολαμβάνει της εμπιστοσύνης μόνο 82 μελών της Βουλής [11] και σχημάτισε κυβέρνηση από τις 10 Οκτωβρίου 1935 έως τις 30 Νοεμβρίου του ίδιου χρόνου.

Ταυτοχρόνως προκήρυξε σχετικό δημοψήφισμα για τις 3 Νοεμβρίου «περί εγκρίσεως της δια του από 10 Οκτωβρίου ε.ε. ψηφίσματος της Ε’ Εθνικής Συνελεύσεως των Ελλήνων επελθούσης μεταβολής του Πολιτεύματος εις Βασιλευομένην Κοινοβουλευτικήν Δημοκρατίαν». Εκτός από πρωθυπουργός ορκίστηκε και ως αντιβασιλιάς για το μεσοδιάστημα. Στο δημοψήφισμα της 3ης Νοεμβρίου, που καταγγέλθηκε ως νόθο, το «Ναι» συγκέντρωσε το 97,87% των εγκύρων ψήφων και το «Όχι» το 2,13%. Στις 25 Νοεμβρίου ο Γεώργιος Β’ επέστρεψε στην Ελλάδα και ανέλαβε τα καθήκοντά του [12] [13] και στις 27 του ίδιου μήνα τον απομάκρυνε, λόγω της διαφωνίας τους για την αμνήστευση των στασιαστών του κινήματος της 1ης Μαρτίου και αντικαταστάθηκε στην πρωθυπουργία από τον Κωνσταντίνο Δεμερτζή. Στις εκλογές της 26ης Ιανουαρίου 1936 συνεργάστηκε με τους Ιωάννη Θεοτόκη, Ιωάννη Ράλλη και Γεώργιο Στράτο, σε κοινούς συνδυασμούς υπό τον τίτλο «Γενική Λαϊκή Ριζοσπαστική Ένωσις», συγκεντρώνοντας το 20% των ψήφων και 60 βουλευτές.

Το τέλος του

Πέθανε την παραμονή της ακροάσεως του από το βασιλιά στα Ανάκτορα. Βιβλίο για τη ζωή και τη δράση του έγραψε ο συνταγματάρχης Σταμάτης Σπύρου Μερκούρης, πατέρας της Μελίνας Μερκούρη. Χάλκινη προτομή του έχει αποκαλυφθεί στις 20 Αυγούστου 1972 στην πλατεία του Προυσού. Στα αποκαλυπτήρια της κύριος ομιλητής ήταν Προυσιώτης στρατηγός Θεοδόσιος Παπαθανασιάδης που τόνισε ότι, «....ο Κονδύλης, ανήσυχος και ατίθασος, αλλ' ιδιοφυής, κατείχετο από απέραντον φιλοδοξίαν και μεγάλην θέλησιν. Διεπνέετο από την Μεγάλην Ιδέαν και παντού κατέστη πρωτοπόρος εις την πραγματοποίησίν της...». Προτομή του υπάρχει στο Δήμο Τρικκαίων [14], ενώ το όνομα του έχει δοθεί σε δρόμους και πλατείες Ελληνικών πόλεων.

Βιβλιογραφία

Έγραψε το βιβλίο

  • «Ο δρόμος προς την καταστροφήν, Εθνικός διχασμός αιτία της Μικρασιατικής καταστροφής» [15]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Διαβάστε τα λήμματα

Παραπομπές

  1. Ο Στρατιωτικός Σύνδεσμος του 1908 και τα μέλη του
  2. Η βενιζελική «εθνική άμυνα» και τα αιματηρά γεγονότα στην Χαλκιδική (Σεπτέμβριος 1916)
  3. Οι ωμότητες των Βενιζελικών στη Χαλκιδική
  4. Μάχες Σκρα-Ραβινέ-Σεμέν Ντε Φερ
  5. [Ο οικισμός Νάρες ή Νάρρες ανήκε στην κοινότητα Αγιονερίου Νομού Κιλκίς [Βασιλικό Διάταγμα 28 Ιουνίου 1918, Φ.Ε.Κ. 152/2 Ιουλίου 1918] και μετονομάστηκε σε Φιλαδελφειανά [Διάταγμα 28 Δεκεμβρίου 1926, Φ.Ε.Κ. 7/14 Ιανουαρίου 1927] και σε Νέα Φιλαδέλφεια [Διάταγμα 2 Νοεμβρίου 1967,Φ.Ε.Κ. 206/1967]. Ήταν ένας μικρός οικισμός ή τσιφλίκι στον οποίο ζούσαν 150 περίπου άτομα, οι οποίοι μετά τους Βαλκανικούς πολέμους εγκατέλειψαν τα σπίτια τους. Το 1922 ήρθαν στην περιοχή οι πρώτοι Μικρασιάτες πρόσφυγες, ενώ το 1927 εγκαταστάθηκαν στον οικισμό και Θρακιώτες και το 1928 κατοικούσαν περίπου 550 άτομα. Το 1963 ένας μικρός οικισμός -δίπλα στις σημερινές πηγές της ΕΥΔΑΘ- ο οποίος διατηρούσε το παλαιό όνομα μετονομάστηκε σε Δίλοφον [11 Δεκεμβρίου 1963, Φ.Ε.Κ. 219/1963]. Ο οικισμός δεν υπάρχει σήμερα και οι κάτοικοί του στην πλειοψηφία τους μετακόμισαν στην Νέα Φιλαδέλφεια, που η περιοχή της ήταν στις αρχές του 20ου αιώνα ένα τεράστιο τσιφλίκι που είχε δοθεί από τους κατακτητές, στον Τούρκο μπέη της περιοχής. Είχε το όνομα Νάρες που ίσως να σήμαινε ροδιά από τις πολλές ροδιές που είχε στην περιοχή των βάλτων [ΙΝΑΡ στα τούρκικα σημαίνει ρόδι].]
  6. Κυβέρνησις ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΟΝΔΥΛΗ Γενική Γραμματεία Κυβέρνησης.
  7. Ο Γεώργιος Κονδύλης καταστέλλει το κίνημα των Ζέρβα-Ντερτιλή
  8. Γιατί έμειναν στην ιστορία οι βουλευτικές εκλογές του 1926
  9. Εκτελείται στη Θεσσαλονίκη ο επίλαρχος Σταμάτης Βολάνης
  10. Αγόρευσις του αντιπροέδρου Γεωργίου Κονδύλη επί του Πολιτειακού ζητήματος
  11. Κυβέρνησις ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΟΝΔΥΛΗ Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης.
  12. Η δικτατορία του Κονδύλη και η μοναρχική παλινόρθωση του '35 Εφημερίδα «Ριζοσπάστης», Κυριακή 6 Οχτώβρη 2002
  13. Το Δημοψήφισμα του 1935
  14. Μνημεία-Αγάλματα-Προτομές, «Γεώργιος Κονδύλης»
  15. «Ο δρόμος προς την καταστροφήν, Εθνικός διχασμός αιτία της Μικρασιατικής καταστροφής»


Κατάλογος Πρωθυπουργών της Ελλάδος
Μαυροκορδάτος Αλέξανδρος | Κανακάρης Αθανάσιος | Μαυρομιχάλης Πετρόμπεης | Κουντουριώτης Γεώργιος | Ζαΐμης Ανδρέας| Μαυρομιχάλης Γεώργιος | Καποδίστριας Ιωάννης | Καποδίστριας Αυγουστίνος | Κολοκοτρώνης Θεόδωρος | Τρικούπης Σπυρίδων  | Μαυροκορδάτος Αλέξανδρος | Κωλέττης Ιωάννης | Κόμης Josef Ludwig von Armansperg | Ignaz von Rundhart| Όθων της Ελλάδος| Μαυροκορδάτος Αλέξανδρος | Όθων της Ελλάδος | Μεταξάς Ανδρέας | Κανάρης Κωνσταντίνος | Μαυροκορδάτος Αλέξανδρος | Κωλέττης Ιωάννης | Τζαβέλας Κίτσος | Κουντουριώτης Γεώργιος | Κανάρης Κωνσταντίνος | Κριεζής Αντώνιος | Μαυροκορδάτος Αλέξανδρος | Βούλγαρης Δημήτριος | Μιαούλης Αθανάσιος | Κολοκοτρώνης (Γενναίος) Ιωάννης | Βούλγαρης Δημήτριος | Μωραϊτίνης Αριστείδης | Βάλβης Ζηνόβιος | Κυριακός Διομήδης | Ρούφος Μπενιζέλος | Ρούφος Μπενιζέλος | Βούλγαρης Δημήτριος | Κανάρης Κωνσταντίνος | Βάλβης Ζηνόβιος | Κανάρης Κωνσταντίνος | Κουμουνδούρος Αλέξανδρος | Δεληγεώργης Επαμεινώνδας | Ρούφος Μπενιζέλος | Βούλγαρης Δημήτριος | Ζαΐμης Θρασύβουλος | Τρικούπης Χαρίλαος  | Δηλιγιάννης Θεόδωρος  | Βάλβης Δημήτριος | Κωνσταντόπουλος Κωνσταντίνος | Σωτηρόπουλος Σωτήριος | Δηλιγιάννης Νικόλαος | Ράλλης Δημήτριος | Ζαΐμης Αλέξανδρος | Θεοτόκης Γεώργιος | Μαυρομιχάλης Κυριακούλης | Δραγούμης Στέφανος | Βενιζέλος Ελευθέριος  | Γούναρης Δημήτριος | Σκουλούδης Στέφανος | Καλογερόπουλος Νικόλαος | Λάμπρος Σπυρίδων | Νικόλαος Στράτος | Πρωτοπαπαδάκης Πέτρος | Τριανταφυλλάκος Νικόλαος | Χαραλάμπης Αναστάσιος | Κροκιδάς Σωτήριος | Γονατάς Στυλιανός | Καφαντάρης Γεώργιος | Παπαναστασίου Αλέξανδρος | Σοφούλης Θεμιστοκλής | Μιχαλακόπουλος Ανδρέας | Πάγκαλος Δ. Θεόδωρος  | Ευταξίας Αθανάσιος | Κονδύλης Γεώργιος | Τσαλδάρης Παναγιώτης | Οθωναίος Αλέξανδρος | Δεμερτζής Κωνσταντίνος | Μεταξάς Ιωάννης | Κορυζής Αλέξανδρος | Ταμπακόπουλος Άγις | Βασιλεύς Γεώργιος Α' | Τσουδερός Εμμανουήλ | Τσολάκοκλου Γεώργιος | Λογοθετόπουλος Κωνσταντίνος | Ράλλης Ιωάννης  | Παπανδρέου Γεώργιος | Βούλγαρης Πέτρος | Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός | Κανελλόπουλος Παναγιώτης | Σοφούλης Θεμιστοκλής | Πουλίτσας Παναγιώτης | Τσαλδάρης Κωνσταντίνος | Τσαλδάρης Κωνσταντίνος | Μάξιμος Δημήτριος | Τσαλδάρης Κωνσταντίνος | Σοφούλης Θεμιστοκλής | Διομήδης Αλέξανδρος | Θεοτόκης Ιωάννης |  Βενιζέλος Σοφοκλής | Πλαστήρας Νικόλαος | Βενιζέλος Σοφοκλής | Πλαστήρας Νικόλαος | Κιουσόπουλος Δημήτριος | Παπάγος Αλέξανδρος  | Καραμανλής Κωνσταντίνος | Γεωργακόπουλος Κωνσταντίνος | Καραμανλής Κωνσταντίνος | Δόβας Κωνσταντίνος | Καραμανλής Κωνσταντίνος | Πιπινέλης Παναγιώτης | Μαυρομιχάλης Στυλιανός | Παπανδρέου Γεώργιος | Παρασκευόπουλος Ιωάννης | Παπανδρέου Γεώργιος | Αθανασιάδης-Νόβας Γεώργιος | Τσιριμώκος Ηλίας | Στεφανόπουλος Στέφανος | Παρασκευόπουλος Ιωάννης | Κανελλόπουλος Παναγιώτης | Κόλλιας Κωνσταντίνος | Παπαδόπουλος Γεώργιος | Μαρκεζίνης Σπυρίδων | Ανδρουτσόπουλος Αδαμάντιος | Καραμανλής Κωνσταντίνος | Ράλλης Γεώργιος | Παπανδρέου Ανδρέας  | Τζαννετάκης Τζαννής | Γρίβας Ιωάννης | Ζολώτας Ξενοφών | Μητσοτάκης Κωνσταντίνος | Παπανδρέου Ανδρέας | Σημίτης Κωνσταντίνος | Καραμανλής Αλ. Κωνσταντίνος | Παπανδρέου Α. Γεώργιος | Παπαδήμος Λουκάς | Πικραμμένος Παναγιώτης  | Σαμαράς Αντώνιος | Τσίπρας Αλέξης | Βασιλική Θάνου | Τσίπρας Αλέξης