Λουκάς Πάτρας

Από Metapedia
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Ο Λουκάς Πάτρας, Έλληνας εθνικιστής, νομικός, κοινωνιοπολιτικός και κοινωνιολόγος που ως πολιτικός διατέλεσε Υποδιοικητής του Ι.Κ.Α. και πρώτος Διοικητής του Ο.Γ.Α. διορισμένος από την κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή μετά το 1958, ενώ ανέλαβε καθήκοντα Υπουργού Κοινωνικών Υποθέσεων και Βορείου Ελλάδος στις κυβερνήσεις του Επαναστατικού καθεστώτος της 21ης Απριλίου υπό τον πρωθυπουργό Γεώργιο Παπαδόπουλο, γεννήθηκε το 1921 [1] στη Θεσσαλονίκη.

Λουκάς Πάτρας
Συνοπτικές πληροφορίες
Γέννηση: 1921
Τόπος: Θεσσαλονίκη, Μακεδονία
(Ελλάδα)
Θάνατος:
Τόπος: Αθήνα (Ελλάδα)
Υπηκοότητα: Ελληνική
Ασχολία: Νομικός, Πολιτικός

Βιογραφία

Πατέρας του Λουκά ήταν ο Παναγιώτης Πάτρας. Ο Λουκάς παρακολούθησε τα μαθήματα της εγκυκλίου εκπαιδεύσεως στην γενέτειρα του και τα μαθήματα της Μέσης Εκπαιδεύσεως στο Α΄ Γυμνάσιο Θεσσαλονίκης, από το οποίο αποφοίτησε. Μετά από επιτυχείς εξετάσεις εισήλθε στην Νομική σχολή και σπούδασε στη Θεσσαλονίκη και Αθήνα. Την περίοδο της κατοχής της Ελλάδος από τις δυνάμεις του Άξονος ο Πάτρας συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση ως μέλος στην «Μυστική Εθνική Οργάνωση» [Μ.Ε.Ο.] που ίδρυσε ο εθνικιστής διανοούμενος και μετέπειτα υπουργός Θεοφύλακτος Παπακωνσταντίνου, ενώ υπήρξε μέλος της διοικούσης Επιτροπής της Εθνικής Οργανώσεως «Ιερά Ταξιαρχία» [2] που έδρασε με την κυκλοφορία φυλλαδίων και προκηρύξεων μέχρι τις παραμονές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Πάτρας υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία και συμμετείχε στις μάχες του Ελληνικού στρατού από το 1946 μέχρι το 1949, δηλαδή την περίοδο του συμμοριτοπολέμου [3]

Επαγγελματική σταδιοδρομία

Μετά την λήξη του συμμοριτοπολέμου ο Πάτρας εργάστηκε στην Αθήνα ως δικηγόρος παρ' Αρείω Πάγω και μετά το 1950 ως δικηγόρος κοινωνικοασφαλιστικών οργανισμών. Με υποτροφία του Ι.Κ.Υ. [Ίδρυμα Κρατικών Υποτροφιών] πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Παρίσι στη Σχολή Νομικών και Οικονομικών Επιστημών, όπου το 1957 ανακηρύχθηκε αριστούχος διδάκτωρ. Διατέλεσε ειδικός συνεργάτης του Πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Καραμανλή από το 1958 έως το 1961, μέλος της Κεντρικής Νομοπαρασκευαστικής Επιτροπής από το 1958 μέχρι το 1963, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου και γενικός γραμματέας του Ε.Κ.Κ.Ε. [Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών] από το 1958 έως το 1964. Διετέλεσε Υποδιοικητής του Ι.Κ.Α. [Ίδρυμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων] το 1961 και από το 1962 υπήρξε πρώτος Διοικητής Ο.Γ.Α. [Οργανισμός Γεωργικών Ασφαλίσεων] [4] μέχρι το 1964 που απολύθηκε από την κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου. Τον Οκτώβριο του 1966 με Βασιλικό Διάταγμα ανακηρύχθηκε έκτακτος καθηγητής στην έδρα της Κοινωνικής Πολιτικής στη Σχολή Νομικών και Οικονομικών Επιστημών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης [5], την οποία προκήρυξε το 1962 το Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, έδρα στην οποία, το 1969, ανακηρύχθηκε τακτικός καθηγητής, ενώ στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας δίδαξε και Κοινωνιολογία.

Υπουργός / 21η Απριλίου

Μετά την επικράτηση της στρατιωτικής επαναστάσεως της 21ης Απριλίου του 1967 ο Πάτρας ορίστηκε Γενικός Διευθυντής της Διευθύνσεως κυβερνητικής πολιτικής. Την Πέμπτη 20 Ιουνίου του 1968, μετά τον ανασχηματισμό της κυβερνήσεως, τοποθετήθηκε και ορκίστηκε

  • Υπουργός Κοινωνικής Προνοίας, αντικατέστησε τον Ευστάθιο Πουλαντζά, με υφυπουργό τον Ηλία Παν. Δημητρά, στην κυβέρνηση του Γεωργίου Παπαδόπουλου [6], θέση από την οποία παραιτήθηκε στις 29 Ιουνίου 1970. Ο Πάτρας θεώρησε την επιλογή του ως «προαγωγή εις ανωτέραν θέσιν με το αυτό περιεχόμενον και εξέλιξιν εις την ιεραρχίαν».

Στον διάλογο επί της καταρτίσεως του σχεδίου συντάγματος εκείνου του χρόνου ο Πάτρας τάχθηκε υπέρ της απόψεως να παραμείνει ο όρος «Ελληνοχριστιανικός πολιτισμός» στο Σύνταγμα όπως έχει, όχι γιατί είναι απαραίτητα ορθός, αλλά γιατί πρέπει η Επανάσταση να φανεί συνεπής απέναντι στα ιδεώδη που εξέφρασε, αναγορεύοντας την ύπαρξη της ως τον μόνο εγγυητή τους [7]. Το 1969 με την πρόταση του «Σχεδιασμός της Κοινωνικής Πολιτικής» [8] εισηγήθηκε τη δημιουργία ενός συστήματος πρωτοβάθμιας φροντίδος υγείας, που θα βασίζονταν στους γενικούς ιατρούς καθώς και στην παράλληλη δημιουργία «ενός ενιαίου φορέα προστασίας της υγείας και περιθάλψεως ασθενείας» στο οποίο εντάσσονταν όλα τα ταμεία υγείας. Η πρόταση προέβλεπε, ακόμη, και τη δημιουργία ενός «Εθνικού Συντονιστικού Συμβουλίου» το οποίο θα συντόνιζε όλους τους φορείς και θα εξελισσόταν σταδιακά σε μία ενιαία πηγή χρηματοδοτήσεως του υγειονομικού τομέα [9], όμως η πρόταση του δεν υλοποιήθηκε. Τον επόμενο χρόνο ο Πάτρας, δήλωσε πως θεμέλιο της Εθνικής Πολιτικής Υγείας θα πρέπει να αποτελέσει «η ελευθέρα εκλογή του προσωπικού ιατρού υπό των κατοίκων των αστικών και ημιαστικών οικισμών, εις τους οποίους αι αντικειμενικαί συνθήκαι ευνοούν την ύπαρξιν πλειόνων ιατρών» [10].

  • Υπουργός Άνευ Χαρτοφυλακίου στις 29 Ιουνίου 1970 και προσωρινώς, από τις 21 Ιανουαρίου 1971, Βορείου Ελλάδος, στην κυβέρνηση του Γεωργίου Παπαδόπουλου [11], θέσεις από τις οποίες παραιτήθηκε στις 25 Αυγούστου 1971.

Πολιτειακή μεταβολή

Ο Πάτρας απομακρύνθηκε[12] [13] από τη θέση του στο Πανεπιστήμιο αμέσως μετά την πολιτειακή μεταβολή, την αποκαλούμενη μεταπολίτευση, τον Ιούλιο του 1974, λόγω της συνεργασίας του με την επανάσταση της 21ης Απριλίου και από το 1975 μέχρι το 1978 εργάστηκε σαν καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο γαλλόφωνο τμήμα του Πανεπιστημίου Alger Αλγερίου.

Συγγραφικό έργο

Ο Λουκάς Πάτρας άφησε πλούσιο συγγραφικό έργο στη Γαλλική και Ελληνική γλώσσα, ενώ έργα του μεταφράστηκαν στην αγγλική, ισπανική, τουρκική. Μεταξύ των έργων του περιλαμβάνονται [14]:

  • «Το πρόβλημα του ορίου ηλικίας συνταξιοδοτήσεως: Συγκριτική μελέτη», το 1960,
  • «Τα θεμελιώδη προβλήματα της κοινωνικής πολιτικής», το 1965, για το οποίο απέσπασε βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών [15],
  • «Κοινωνική πολιτική: εισαγωγή», το 1974,
  • «Συστηματική κοινωνιολογία», εκδόσεις «Σάκκουλα Α.Ε.», το 1974,
  • «Εξουσία και διανόηση στη νεότερη και σύγχρονη Ελλάδα. Η ιστορία του πολιτικού διμορφισμού στη νεοελληνική πολιτική κοινωνία 1837-2004», εκδόσεις «Σμπίλιας ΑΕΒΕ», δίτομο έργο, το 2004,
  • «Μνήμη προσώπων και γεγονότων-Αναμνήσεις της γενεάς 1941-1949 και στοχασμοί εβδομήντα ετών για τα πρόσωπα και τα γεγονότα», δίτομο έργο, εκδόσεις «Ηρόδοτος», Αθήνα, Δεκέμβριος 2014.

Συμμετείχε στο συλλογικό έργο:

  • «Εσωστρέφεια», που κυκλοφόρησε το 2014 από τις εκδόσεις «Ακρίτας».

Μετέφρασε το έργο του Philip André,

  • «Ιστορία της οικονομικής και κοινωνικής αναπτύξεως, που εκδόθηκε το 1973 από το «Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών».

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Διαβάστε τα λήμματα

21η ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1967

Αξιωματικοί (επαναστάτες)

21η Απριλίου 1967

25η Νοεμβρίου 1973

Θύματα τρομοκρατίας

Πολιτικά πρόσωπα

Πρωθυπουργοί

Υπουργοί

Υποστηρικτές

25η Νοεμβρίου 1973

Ορθόδοξοι Ιερωμένοι
  • Επίσκοποι
  • Μητροπολίτες
  • Θεολόγοι

Παραπομπές

  1. Βιογραφικά σημειώματα-Ποιοι είναι οι ορκισθέντες νέοι υπουργοί Εφημερίδα «Μακεδονία», 21 Ιουνίου 1968, σελίδα 1η.]
  2. [ΕΘΝΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΙΣ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ «Όμηρος»
    ΠΙΝΑΞ ΑΡΧΗΓΩΝ ΚΑΙ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
    ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑΤΩΝ ΚΑΤΕΥΘΥΝΟΜΕΝΩΝ ΥΠΟ ΤΗΣ ΑΝΩΤΕΡΩ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΣ
    α) Αρχηγός της ομάδος της μυστικής εθνικόφρονος εφημερίδος ‘ΜΑΧΟΜΕΝΗ ΕΛΛΑΣ’: δημοσιογράφος Παπακωνσταντίνου Θεοφύλακτος του Φιλοθέου, γεννηθείς τω 1905, δημότης Αθηνών.
    β) Εκτελεστική Επιτροπή της Εθνικής Οργανώσεως ΙΕΡΑ ΤΑΞΙΑΡΧΙΑ:
    1) Δικηγόρος Καζολέας Κωνσταντίνος του Δημητρίου, γεννηθείς τω 1922, δημότης Γυθείου.
    2) Δικηγόρος Κουρούκλης Χρήστος του Χαραλάμπους, γεννηθείς τω 1918, δημότης Αθηνών.
    3) τελειόφοιτος Νομικής Λαμπίρης Βασίλειος του Ευαγγέλου, γεννηθείς τω 1919, δημότης Λετρίνων Πύργου.
    4) Πολιτικός Μηχανικός Λέρτας Νικόλαος του Ευσταθίου γεννηθείς τω 1919 δημότης Παλαιού Φαλήρου.
    5) Χημικός-Φαρμακοποιός Μαρινόπουλος Δημήτριος του Παναγιώτου, γεννηθείς τω 1919, δημότης Αθηνών.
    6) Δικηγόρος Μπίρη Αλίκη του Κωνσταντίνου, γεννηθείσα τω 1922, δημότης Αθηνών.
    7) Φοιτητής Χημείας Παναγιωτόπουλος Αναστάσιος του Παναγιώτου, Γεννηθείς τω 1921, δημότης Λετρίνων Πύργου.
    8) Δικηγόρος Πατράς Λουκάς του Παναγιώτου, γεννηθείς τω 1921, δημότης Αθηνών.
    9) Πτυχιούχος Ανωτάτης Εμπορικής Σχολής Αθηνών, Σπυράτος Σόλων του Νικολάου, γεννηθείς τω 1921, δημότης Αθηνών.
    10) Καθηγήτρια ρυθμικής Χόρς Μαρία σύζυγος Μιχαήλ (το γένος Παναγιωτοπούλου) γεννηθείσα τω 1921, δημότης Πειραιώς.
    Αθήναι 20 Φεβρουαρίου 1949
    Αντιστράτηγος ΚΙΤΡΙΛΑΚΗΣ ΣΤ.]
  3. [Σε επιστολή του προς τους υπεύθυνους της ιστοδελίδος του ΕΠΟΚ ο Λουκάς Πάτρας αναφέρει: «....Στην ίδια σελίδα αντιγράφεται από το στρατιωτικό μου βιβλιάριο, που εκδόθηκε με την υπογραφή του Συνταγματάρχη τότε Επαμεινώνδα Βρεττού -αποτρατεύθηκε ως αντιστράτηγος –υπαρχηγός ΓΕΕΘΑ : βεβαιώνεται «....η συμμετοχή εις τον αντισυμμοριακόν αγώνα επί 28μηνον και δικαιούται να φέρει (4) τέσσαρα (διακριτικά) εξάμηνα». Στη σελίδα 75, Βεβαίωσις ΓΕΣ, Διεύθυνσις Ιστορίας Στρατου υπογραφόμενα από αντιστράτηγο Νικόλαο Κεφάλα στις 11.03.1983 «...έχει συνολικόν χρόνον στρατιωτικής υπηρεσίας εις την Ζώνην Επιχειρήσεων κατά τον διεξαχθέντα εναντίον των ενόπλων κομμουνιστών αγώνα από 1 Απριλίου 1946 μέχρι 31 Οκτωβρίου 1969 δυο (2) έτη. Μηδέν (()) μήνας, είκοσι μία (21) ημέρας».»]
  4. Διάλεξις δια το οικονομικόν μας πρόβλημα. Εφημερίδα «Μακεδονία», 23 Φεβρουαρίου 1963, σελίδα 7η.
  5. Νέος καθηγητής της Νομικής Εφημερίδα «Μακεδονία», 4 Οκτωβρίου 1966, σελίδα 8η.
  6. Κυβέρνησις ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης.
  7. [«Δικτατορία και Μέση Εκπαίδευση(1967-1974): Οι αποκαλύψεις των Σχολικών Αρχείων του Νομού Μεσσηνίας»] Μαρία Ταταρούνη, Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου, Διατριβή μεταπτυχιακής ειδίκευσης, σελίδα 26η.
  8. [ Λουκάς Πάτρας, «Σχεδιασμός κοινωνικής πολιτικής», «Ελληνικός Εκδοτικός Οργανισμός», Αθήνα 1972.]
  9. [ Λουκάς Πάτρας, «Σχεδιασμός κοινωνικής πολιτικής», «Ελληνικός Εκδοτικός Οργανισμός», Αθήνα 1972.]
  10. [«Ο οικογενειακός γιατρός στην Ελλάδα», Νταπαντά Διονυσία, σελίδα 61η.]
  11. Κυβέρνησις ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης.
  12. https://tinyurl.com/y6jwtqqu Ο κ. Λ. Πάτρας προσέφυγε κατά της αποφάσεως απολύσεως του.] Εφημερίδα «Μακεδονία», 21 Μαΐου 1975, σελίδα 12η.
  13. Απερρίφθησαν προσφυγαί 17 καθηγητών Εφημερίδα «Μακεδονία», 23 Μαΐου 1975, σελίδα 10η.
  14. Πάτρας, Λουκάς Π. biblionet.gr
  15. Τα βραβεία της Ακαδημίας Εφημερίδα «Μακεδονία», 30 Δεκεμβρίου 1966, σελίδα 5η.