Αλέξανδρος Κατσαντώνης

Από Metapedia

Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Ο Αλέξανδρος Κατσαντώνης, Έλληνας εθνικιστής, κορυφαίος νομικός-ποινικολόγος και Πανεπιστημιακός καθηγητής του Ποινικού Δικαίου στη Νομική Σχολή Αθηνών, γεννήθηκε το 1927 στον ορεινό οικισμό Βάγγος, του νομού Αρκαδίας και πέθανε [1] [2] τη Μεγάλη Πέμπτη στις 2 Μαΐου 2013, από καρδιακή ανακοπή σε νοσοκομείο των Αθηνών. Η εξόδιος ακολουθία του έγινε στις 7 Μαΐου 2013, Τρίτη του Πάσχα στις 12:00 από το Α' Νεκροταφείο Αθηνών [3]. Η σορός του μεταφέρθηκε σε αποτεφρωτήριο [4] στη Βουλγαρία και σύμφωνα με την επιθυμία του οι στάχτες του διασκορπίστηκαν στα βουνά της ορεινής Αρκαδίας.

Είχε παντρευτεί, όμως τα τελευταία χρόνια της ζωής του ζούσαν εν διαστάσει, με τη Λίντα Κατσαντώνη και από το γάμο τους είχαν αποκτήσει μία κόρη, τη Φρούλη, σύζυγο του Κώστα Λινάρδου.
Αλέξανδρος Κατσαντώνης

Πίνακας περιεχομένων

Βιογραφία

Η καταγωγή της οικογενείας του ήταν από τον ορεινό οικισμό Βάγγος [5] [6], τότε κοινότητα, Μεγαλοπόλεως στο νομό Αρκαδίας. Πατέρας του ήταν ο δικηγόρος Αθηνών Ηλίας Κατσαντώνης και μητέρα του η Φανή Ζέρβα-Κατσαντώνη, η οποία πέθανε στις 12 Δεκεμβρίου 2001 και στις 13 Δεκεμβρίου [7] τάφηκε στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών. Παρακολούθησε τα μαθήματα της Βασικής και Μέσης εκπαιδεύσεως και αποφοίτησε από την Ιόνιο Σχολή [8] και στη συνέχεια φοίτησε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στη Γερμανία, όπου εργάστηκε για δώδεκα χρόνια στο γερμανικό Ινστιτούτο «Max Planck», στο πλάι κορυφαίων νομικών. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα δικηγόρησε έως το τέλος της ζωής του ως μέλος [9] του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών [10]. Ζούσε και εργάζονταν στην Αθηναϊκή συνοικία Κολωνάκι και ως δικηγόρος πρωτοστάτησε στην αποκάλυψη του παραδικαστικού κυκλώματος.

Πανεπιστημιακή δράση

Ήδη από το 1956 είχε υποβάλλει διατριβή με θέμα «Η συναίνεσις του παθόντος εν τω ποινικώ δικαίω» και ύστερα από δυο-τρεις ακόμα δημοσιεύσεις και μελέτες, το 1964, υπέβαλε υποψηφιότητα για τη θέση του υφηγητή του Ποινικού Δικαίου στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, θέση την οποία κατέλαβε το 1968 και αργότερα ανακηρύχθηκε καθηγητής καθώς η επιστημονική του μελέτη για τη νομική έννοια της αμέλειας -μορφή ποινικής ευθύνης- θεωρείται μοναδική ως τις μέρες μας. Από τις 5 έως τις 7 Ιουνίου του 1968, είχε συμμετάσχει στην αντιπροσωπεία της κυβερνήσεως του Στρατιωτικού καθεστώτος υπό τον τότε υπουργό Δικαιοσύνης Κωνσταντίνο Καλαμποκιά στη διάσκεψη των Υπουργών Δικαιοσύνης των κρατών-μελών του Συμβουλίου της Ευρώπης με αντικείμενο τα ανθρώπινα δικαιώματα. Τον Απρίλιο του 1969 συμμετείχε στον πανηγυρικό εορτασμό της επετείου της «21ης Απριλίου 1967», στην αίθουσα του Φιλολογικού Συλλόγου «Παρνασσός» κι είχε εκφωνήσει λόγο «περί των πεπραγμένων του υπουργείου Δικαιοσύνης». H πλειοψηφία του Συμβουλίου έκρινε ότι έπρεπε να προσθέσει, στα αδικήματα, κατά τη γνώμη των μελών της, και τη συμμετοχή του σε ομάδα εργασίας που ανέλαβε να εισηγηθεί τη νομοθετική ρύθμιση «..των όρων και προϋποθέσεων ασκήσεως του δημοσιογραφικού επαγγέλματος».

Το 1974 και μετά την πτώση του καθεστώτος Δημητρίου Ιωαννίδη απομακρύνθηκε από τη θέση του καθηγητή, όταν το Ειδικό Πειθαρχικό Συμβούλιο που συγκροτήθηκε του επέβαλε την ποινή της διετούς παύσεως από τη θέση, λόγω της «...πολιτικής συνεργασίας μετά του δικτατορικού καθεστώτος και της δημοσίας υποστηρίξεως αυτού», στο πλαίσιο της λεγόμενης «αποχουντοποίησης». Όσοι ψευδομαρτύρησαν εναντίον του καταγγέλλοντάς τον ως «ασφαλίτη με τήβεννο» στράφηκε εναντίον τους δικαστικά για να προστατεύσει το κύρος του. Κέρδισε τις δίκες, όμως δεν εκτέλεσε τις αποφάσεις των δικαστηρίων αναλογιζόμενος ότι αν το έπραττε πιθανόν θα κατέστρεφε τις καριέρες τους ως μελλοντικών δικηγόρων. Μετά τη λήξη της ποινής του αρνήθηκε κατηγορηματικά να επανέλθει στη θέση του και απλά διατήρησε τον τίτλο του καθηγητή, στις επαγγελματικές του κάρτες, καθώς όπως έλεγε περιπαικτικά, «...Δύο τίτλοι άπαξ και κατακτήθηκαν δεν αφαιρούνται ποτέ στην Ελλάδα. Του καθηγητή και της πουτάνας. Για μια φορά πουτάνα, για πάντα πουτάνα...» [11].

Νομική δράση

Ως δικηγόρος ήταν πρωταγωνιστής σε δίκες όπως των κατηγορουμένων για την υπόθεση των σάπιων κρεάτων στη διάρκεια του καθεστώτος της 21ης Απριλίου, με κεντρικό πρόσωπο του σκανδάλου τον αντισυνταγματάρχη Μιχάλη Μπαλόπουλο, ενώ από το 1976 ήταν συνήγορος υπερασπίσεως του δημοσιογράφου Σάββα Κωνσταντόπουλου, εκδότη, διευθυντή και αρθρογράφου της εφημερίδας «Ελεύθερος Κόσμος». Το 1983, υπήρξε συνήγορος του Γιώργου Μαρσέλλου, για χρόνια προέδρου του ΣΕΓΑΣ, ο οποίος είχε προσφύγει στα δικαστήρια εναντίον στελεχών του ΠΑΣΟΚ.

Το 1985 όταν ο Άρης Βουδούρης, εκδότης της εφημερίδος «Ελεύθερος Τύπος» τον όρισε βασικό νομικό σύμβουλο της, στις δίκες και τις διαμάχες με το σύστημα εξουσίας που είχε εγκαθιδρύσει ο Ανδρέας Παπανδρέου και με τη διαθήκη του Βουδούρη ορίστηκε ισόβιο μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ιδρύματος «Λίλιαν Βουδούρη» [12]. Παραστάθηκε επίσης στην υπόθεση της δολοφονίας το Φεβρουάριο του 1994 της ερωμένης του επιχειρηματία Ιωσήφ Βαγιωνή, όπου εκπροσωπούσε την οικογένεια της δολοφονημένης φιλολόγου καθηγήτριας Νέλης Πίσχου [13], της δολοφονίας του αρχιμανδρίτη Άνθιμου Ελευθεριάδη στις 10 το πρωί της 22ας Ιουλίου 1997, από την ερωμένη του Κάτια Γιαννακοπούλου, της οποίας ήταν συνήγορος και είχε δηλώσει πως σκότωσε «..από απελπισία..», καθώς και της δολοφονίας του Σωτήρη Γιαλαμά, εραστή της κόρης του μουσικοσυνθέτη Άκη Πάνου, του οποίου ήταν συνήγορος υπερασπίσεως και θεωρούσε ότι διέπραξε «..έγκλημα τιμής, που έγινε υπό καθεστώς σύγχυσης και βρασμού ψυχικής ορμής...{...}... στο οποίο συνετέλεσαν κάποιες κακές συγκυρίες», ενώ σύμφωνα με τον Κατσαντώνη, «...αν έλεγε μια λέξη, τη λέξη συγνώμη δεν θα καταδικαζόταν σε ισόβια...». Ήταν επίσης, συνήγορος της δημοσιογράφου Αγγελικής Νικολούλη, η οποία με πρωτοσέλιδο στην εφημερίδα το «Εθνος» με τίτλο «Ιδού ο δολοφόνος» υποδείκνυε τον Περικλή Κοροβέση ως δολοφόνο του βουλευτή Παύλου Μπακογιάννη.

Εκπροσώπησε τον Τιερί Ρουσέλ στην αντιδικία του με το Ίδρυμα «Αλέξανδρος Ωνάσης», ενώ διατέλεσε συνήγορος του Γεωργίου Πέτσου στο Ειδικό Δικαστήριο, στη δίκη των κατηγορουμένων για την υπόθεση της «17 Νοέμβρη» [14], όπου συμμετείχε από τα έδρανα της πολιτικής αγωγής εκπροσωπώντας τον Γιάννη Παλαιοκρασσά [15]. Το 1989, την περίοδο της παραπομπής του Ανδρέα Παπανδρέου στο Ειδικό δικαστήριο, ήταν νομικός σύμβουλος του κόμματος «Νέα Δημοκρατία». Θεωρούσε ότι το κατηγορητήριο συγκροτήθηκε με βιαστικό τρόπο και κυριάρχησε η μεροληψία και η προσωπική αντιπάθεια έναντι του Παπανδρέου από τους πολιτικούς αντιπάλους του. Στη δίκη του Γιώργου Κοσκωτά στο Ειδικό Δικαστήριο, είχε διαφωνήσει με τον τότε πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Μητσοτάκη και έκτοτε διέρρηξε τις σχέσεις του μαζί του αλλά και με τον πρόεδρο του δικαστηρίου Βασίλειο Κόκκινο, καθώς το αποτέλεσμα της δίκης συνετέλεσε στην πολιτική δικαίωση του αρχηγού του «ΠΑ.ΣΟ.Κ.» και την αναβάπτιση του στη λαϊκή συνείδηση.

Νομικές απόψεις

Ήταν σταθερά υπέρ της καταργήσεως της θανατικής ποινής [16] στην Ελλάδα και δεν πίστευε στην ποινή ως ανταπόδοση αλλά στη γενική και ειδική προληπτική λειτουργία της, «Η εκτέλεσις της ποινής ... πρέπει να γίνεται με γνώμονα την ειδική πρόληψιν, ήτοι την επιδίωξιν της διαπαιδαγωγήσεως του συγκεκριμένου δράστου, ώστε ούτος βελτιούμενος να δυνηθή να επανενταχθή εις την κοινωνία, ως χρήσιμον αυτής μέλος ... Η τοιαύτη λειτουργία της ποινής είναι πρωτεύουσα έναντι του εκφοβισμού και της αχρηστεύσεως του δράστου...». Με άρθρο του στις 27 Μαρτίου 2005 στην εφημερίδα «Πρώτο Θέμα», της οποίας ήταν νομικός σύμβουλος, στηλίτευσε την «...προκλητική απραξία των νόμων των σχετικών με το ξέπλυμα, αναφορικά με τη μη σύννομη συμπεριφορά δικηγόρων..», που «..φαίνεται να μην απασχολεί ιδιαιτέρως τις δικαστικές και κυρίως τις εισαγγελικές αρχές της χώρας..». Η υπόδειξη του ότι δικηγόροι ειδικεύονταν σε υποθέσεις σχετικές με την νομιμοποίηση εσόδων από εγκληματική δραστηριότητα, προκάλεσε την αντίδραση της εισαγγελέως Ελένης Ράικου, τότε Προϊσταμένης της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών που έδωσε σχετική εντολή στην Ελένη Σίσκου, εισαγγελέα Πρωτοδικών και οδήγησε στην εξάρθρωση του παραδικαστικού κυκλώματος.

Τον Ιούλιο του 2009 τάχθηκε υπέρ του να δοθεί ο τίτλος της εφημερίδος «Ελεύθερος Τύπος» στους εργαζόμενους και κάλεσε τον Θόδωρο και τη Γιάννα Αγγελοπούλου να υλοποιήσουν την πρόταση του. Σε δήλωσή του στο ραδιοφωνικό σταθμό «Κανάλι 1» του Πειραιά είπε ότι, «...Σας λέω ευθέως ότι έχω την άποψη -την προσωπική άποψη υπογραμμίζω- ότι πρέπει να ιδρυθεί ένας φορέας, μία εταιρεία, η οποία να έχει το δικαίωμα να δεχθεί τους τίτλους προσφερόμενους από το Ίδρυμα «Λίλιαν Βουδούρη» και να τους διαθέσει υπό όρους. Να τους πάρει δηλαδή ένας φορέας ο οποίος είναι οι ίδιοι οι απολυμένοι. Μην αρχίσει η αγοραπωλησία με συμφέροντα οικονομικά άλλου τύπου. Εγώ θα εισηγηθώ να δημιουργηθεί φορέας κατάλληλος –όταν λέω κατάλληλος εννοώ να διαπραγματευτεί τη περαιτέρω πορεία- και να δεχθεί δωρεάν βέβαια, όπως ελήφθησαν, τους τίτλους των δύο εφημερίδων. Βεβαίως για τους απολυμένους θα γίνει. Υπάρχει η δυνατότητα σχηματισμού εταιρικού φορέα, ο οποίος μπορεί να διαπραγματευτεί περαιτέρω. Δηλαδή μην την δώσουμε σε κάποιον φορέα και ο φορέας αυτός την πουλήσει σε άλλον επιχειρηματία. Να πουληθεί, να διατεθεί στους απολυμένους, τους 400 αυτούς ανθρώπους που έχασαν το ψωμί τους σε κάποια στιγμή που ένιωσε την αυτοκρατορική της οργή να σπάει η κυρία...».

Απόσυρση από τη Νομική δράση

Τελευταία παρουσία του σε δικαστήριο ήταν η συμμετοχή του ως συνηγόρου πολιτικής αγωγής, από κοινού με τον καθηγητή Χρήστο Μυλωνόπουλο, της οικογένειας του δολοφονημένου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου στη δίκη των ειδικών φρουρών Βασίλη Σαραλιώτη και Επαμεινώνδα Κορκωνέα. Παραιτήθηκε [17] το Μάρτιο του 2010 από την υπόθεση με γραπτή του δήλωση [18], ύστερα από «..αθεράπευτες αντιφάσεις..» στις οποίες υπέπεσε στη δημόσια κατάθεση της, μια από τις βασικές μάρτυρες, η Άντα Τζορμπατζιούδη. Το 2012, ο Κατσαντώνης τοποθετήθηκε δημόσια στην υπόθεση της λίστας Λαγκάρντ και τη δημοσιοποίηση των ονομάτων που περιλαμβάνονται σ' αυτή λέγοντας ότι, «...Η προσωπική μου πεποίθηση είναι ότι όχι μόνον επιτρέπεται αλλά επιβάλλεται και αποτελεί νομικό και επαγγελματικό καθήκον του δημοσιογράφου να γνωστοποιεί τα ονόματα πολιτών, οι οποίοι όπως διαπιστώνεται από τη δημοσιογραφική του έρευνα έχουν παραβιάσει το νόμο σε βάρος της κοινωνικής ολότητας σε μια μάλιστα εποχή που συνάνθρωποί τους αυτοκτονούν ή ζητούν τροφή στα σκουπίδια..».

Το τέλος του

Υπέστη για πρώτη φορά καρδιακό έμφραγμα το Φεβρουάριο του 2006 και νοσηλεύτηκε τότε, στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του Νοσοκομείου «Ερρίκος Ντινάν». Το τελευταίο διάστημα πριν το θάνατό του νοσηλεύονταν στην Μονάδα Εντατικής Θεραπείας στο «Ιπποκράτειο» νοσοκομείο Αθηνών με σοβαρά καρδιακά προβλήματα, από τα οποία και κατέληξε. Ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών, [Δ.Σ.Α.], με δήλωση [19] του προέδρου του Γιάννη Γιαννόπουλου, εξέφρασε τη τη θλίψη του λέγοντας, «...υπήρξε από τους πλέον καταξιωμένους ποινικολόγους της σύγχρονης ιστορίας, όχι μόνο στη νομική θεωρία αλλά και, πρωτίστως, στην άσκηση του δικηγορικού λειτουργήματος, με το επίπεδο των αγορεύσεων του να προσελκύει το ενδιαφέρον εκατοντάδων συναδέλφων που έσπευδαν να τον παρακολουθήσουν».

Διαθήκη

Δεν αποκήρυξε ποτέ το πολιτικό παρελθόν του. Τον Ιούλιο του 2013 δημοσιεύθηκαν στο Ειρηνοδικείο Αθηνών, δύο πολυσέλιδες χειρόγραφες διαθήκες του, που συντάχθηκαν το 2011 και το 2013, σύμφωνα με τις οποίες εγκαθιστά κληρονόμο της κινητής και ακινήτου περιουσίας του το κοινωφελές ίδρυμα «Το Χαμόγελο του Παιδιού». Στην εν διαστάσει σύζυγο του Λίντα Κατσαντώνη, παραχώρησε την επικαρπία πέντε μαγαζιών του επί της οδού Περικλέους στην Αθήνα, τα οποία μετά τον θάνατο της θα περιέλθουν στο παραπάνω ίδρυμα. Στη διαθήκη του αναφέρει ότι αποκλείει από κάθε κληρονομικό δικαίωμα τη μοναχοκόρη του Φρούλη, αναλύοντας τα γεγονότα και τους λόγους που τον οδήγησαν στην πράξη του. Αναφέρει ότι η κόρη του τον εγκατέλειψε στις δύσκολες στιγμές της ζωής του, στην εντατική του νοσοκομείου «Αττικόν». Με τη δεύτερη διαθήκη του το έτος 2013, διένειμε τα μετρητά του, στην εν διαστάσει σύζυγο του, στην εκκλησία της γενέτειρας του, ενώ έδωσε τη γραπτή συγκατάθεση του στο Θεμιστοκλή Σοφό, δικηγόρο Αθηνών, να επανεκδώσει τη μονογραφία του «Η αμέλεια εν τω ποινικώ δικαίω», με απολαβή των οικονομικών ανταλλαγμάτων που θα προκύψουν.

Συγγραφικό έργο

Ήταν αρθρογράφος καθημερινών εφημερίδων της Αθήνας αλλά και ειδικών νομικών περιοδικών. Έγραψε και δημοσίευσε τα έργα,

  • «Η συναίνεσις του παθόντος εν τω Ποινικώ Δικαίω», Διδακτορική Διατριβή, το 1956,
  • «Η αμέλεια εν τω ποινικώ δικαίω» το 1963,
  • «Η μοιχεία και αι περιπτώσεις ατιμωρήτου αυτής (άρθρ. 357 Π.Κ.)», Ποινικά Χρονικά, τόμος ΚΖ,
  • «Ελευθερία και δίκαιο: τρείς απόψεις, Γ. Μαγκάκη, Ν. Παπαντωνίου, Α. Κατσαντώνη», Περιοδικό «Εποχές» το 1965,
  • «Αι φιλοσοφικαί βάσεις της περί δικαίου αντιλήψεως του Ν. Χωραφά και η περί πράξεως διδασκαλία αυτού εντός των πλαισίων των περί πράξεως θεωριών», το 1968, περιοδικό «Ποινικά Χρονικά», τόμος ΙΗ΄,
  • «Θέματα της φιλοσοφίας του Δικαίου»,
  • «Ποινικόν Δίκαιον-Γενικόν Μέρος, Η διδασκαλία περί εγκλήματος», το 1972, Αθήναι, εκδότης «Γρηγόρης Παρισιάνος»,
  • «Αι μορφαί εμφανίσεως του εγκλήματος» το 1973,
  • «Η διδασκαλία περί ποινής και μέτρων ασφαλείας» το 1978,
  • «Η αναδρομικότης του επιεικέστερου ποινικού νόμου εν περιπτώσει εξωποινικής νομοθετικής μεταβολής», περιοδικό «Ποινικά Χρονικά», τόμος ΚΕ΄.

Παραπομπές

  1. Πέθανε ο ποινικολόγος Αλέξανδρος Κατσαντώνης Εφημερίδα «Πρώτο Θέμα», Πέμπτη 2 Μαΐου 2013
  2. «Έφυγε» ο ποινικολόγος Αλέξανδρος Κατσαντώνης Εφημερίδα «Η Καθημερινή», Πέμπτη 2 Μαΐου 2013
  3. Την Τρίτη του Πάσχα κηδεύεται ο Αλ. Κατσαντώνης «Εφημερίδα των Συντακτών», 5 Μαΐου 2013
  4. Η σορός του Αλέξανδρου Κατσαντώνη θα μεταφερθεί στην Βουλγαρία για αποτέφρωση Εφημερίδα «Το Βήμα», 7 Μαΐου 2013
  5. Βάγγου Μεγαλόπολης Αρκαδίας
  6. Διοικητικές μεταβολές των ΟΤΑ
  7. ΠΕΝΘΟΣ/Φανή Ζέρβα-Κατσαντώνη Εφημερίδα «Ριζοσπάστης», Παρασκευή 14 Δεκέμβρη 2001.
  8. Έξοχοι απόφοιτοι-Αλέξανδρος Κατσαντώνης Ιόνιος Σχολή
  9. [Αλέξανδρος Κατσαντώνης, Αριθμός Μητρώου Δ.Σ.Α.: 1.094]
  10. ΔΣΑ: Θλίψη για την απώλεια του Αλ.Κατσαντώνη Εφημερίδα «Η Καθημερινή», 2 Μαΐου 2013
  11. [Εφημερίδα «Πρώτο Θέμα», σελίδες 24-25, Κυριακή 5 Μαΐου 2013]
  12. Ίδρυμα Λίλιαν Βουδούρη, Διοικητικό Συμβούλιο
  13. Η δίκη του επιχειρηματία Ιωσήφ Βαγιωνή Εφημερίδα «Το Βήμα», 5 Ιουλίου 1998
  14. Τα πρόσωπα της δίκης Εφημερίδα «Το Βήμα», 2 Μαρτίου 2003
  15. [ Ο Αλέξανδρος Κατσαντώνης υποστήριξε ότι «η 17 Νοέμβρη απέτυχε να αποκτήσει έρεισμα στην κοινωνία, όπως συνέβη με άλλα τρομοκρατικά κινήματα, για παράδειγμα με τις Ερυθρές Ταξιαρχίες και τη RAF». Χαρακτήρισε πραγματικούς τρομοκράτες του πρώην υπουργού Γιάννη Παλαιοκρασσά, το Σάββα Ξηρό, το Δημήτρη Κουφοντίνα και τον Πάτροκλο Τσελέντη, στον οποίο, όμως, ζήτησε να αναγνωριστεί το ελαφρυντικό της ειλικρινούς μεταμέλειας. Υποστήριξε ότι δήλωσε ότι μόνο οι τρεις κατηγορούμενοι δικαιούται την ονομασία του τρομοκράτη, αποκαλώντας τους χειρότερους δολοφόνους από τους υπόλοιπους. Εξέφρασε αμφιβολίες για το αν συμμετείχε στην οργάνωση η Αγγελική Σωτηροπούλου, ζητώντας από τους δικαστές να θυμηθούν ότι έχει και ένα παιδί. Επίσης αμφισβήτησε την ειλικρινή μεταμέλεια του Κώστα Τέλιου, για τον οποίο είπε ότι αν είχε αληθινά συγκλονιστεί, όπως ο ίδιος υποστηρίζει, από τη δολοφονία του Θάνου Αξαρλιάν, θα έπρεπε αμέσως να ειδοποιήσει τις αρχές. Αναφερόμενος στον Γιάννη Σερίφη, είπε: «τον έχει κρίνει η δικαιοσύνη. Θα τον κρίνετε και εσείς τώρα». Χαρακτήρισε «σατανόδουλο» τον Χριστόδουλο Ξηρό, ενώ για τον Σάββα έκανε λόγο για τραγωδία, αφού, όπως είπε, του δόθηκε ευκαιρία να μετανοήσει πραγματικά, μιλώντας στον εφέτη-ανακριτή και να μετανοήσει εξίσου ειλικρινά όταν άκουσε τη φωνή του Δημήτρη Κουφοντίνα. Κατηγόρησε για δειλία τα φερόμενα ως μέλη της 17 Νοέμβρη και κυρίως τον Βασίλη Τζωρτζάτο, ενώ για τον Αλέξανδρο Γιωτόπουλο τόνισε ότι έχασε το στοίχημα που είχε βάλει πως στην απολογία του θα σταθεί μπροστά στους δικαστές και θα πει ότι αυτός είναι ο αρχηγός της 17 Νοέμβρη. Σύμφωνα με τον Κατσαντώνη, το μεγάλο μειονέκτημα του Δημήτρη Κουφοντίνα είναι πως ερωτεύτηκε και έκανε παιδί. Υποστήριξε επίσης ότι δεν υπήρχαν γυναίκες στην οργάνωση και είπε ότι στο εδώλιο του κατηγορουμένου βρίσκεται ο εκτελεστικός πυρήνας της οργανώσεως, ενώ κάλεσε τον Πάτροκλο Τσελέντη να γράφει ένα βιβλίο για τη 17 Νοέμβρη,τονίζοντας ότι το οφείλει στον εαυτό του, στην κοινωνία και στη δικαιοσύνη.]
  16. Να καταργηθή η ποινή του θανάτου; Εφημερίδα «Εμπρός», 24 Δεκεμβρίου 1966, σελίδες 5 & 15.
  17. Γραπτή δήλωση παραίτησης των συνηγόρων της οικογένειας Γρηγορόπουλου tvxs.gr
  18. [«...κατά τη διάρκεια της προκείμενης διαδικασίας έλαβαν χώρα ορισμένα περιστατικά τα οποία δεν μας επιτρέπουν να εξακολουθήσουμε να συμμετέχουμε εις την διαδικασία αυτή και να την νομιμοποιούμε δια της παρουσίας μας...».]
  19. ΔΣΑ: Θλίψη για την απώλεια του Αλ.Κατσαντώνη Εφημερίδα «Η Καθημερινή», 2 Μαΐου 2013