Θρασύβουλος Ζαΐμης

Από Metapedia

Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Ο Θρασύβουλος Ζαΐμης, Έλληνας πολιτικός που διατέλεσε βουλευτής, υπουργός, πρόεδρος της Βουλής και πρωθυπουργός, γεννήθηκε το 1825 στην Κερπινή της τότε επαρχίας Καλαβρύτων στο νομό Αχαΐας και πέθανε [1] στις 27 Οκτωβρίου 1880 στη Αθήνα από ανακοπή καρδιάς και τάφηκε στην γενέτειρά του.

Παντρεύτηκε με την Ελένη Μουρούζη, με καταγωγή από το Φανάρι της Κωνσταντινούπολης, κόρη του Αλέξανδρου Μουρούζη και απέκτησαν πέντε παιδιά, τον Αλέξανδρο Ζαΐμη, μετέπειτα πρόεδρο της Βουλής, πρωθυπουργό και πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον Παναγιώτη, στρατιωτικό και βουλευτή, σύζυγο της Μαρίας Εμπειρίκου, την Ελένη μετέπειτα σύζυγο Γεωργίου Μπενιζέλου, τον Ανδρέα και τον Ασημάκη, σύζυγο της Λουκίας Νέγρη.
Θρασύβουλος Ζαΐμης
Συνοπτικές πληροφορίες αξιώματος
Έναρξη Θητείας :
Λήξη θητείας :
Προκάτοχος
Διάδοχος

Πίνακας περιεχομένων

Βιογραφία

Ήταν γιος του Ανδρέα Ζαΐμη, πολιτικού που είχε διατελέσει πρωθυπουργός και κατάγονταν από τη σημαντική οικογένεια των Ζαΐμηδων, που τα μέλη της ήταν κοτζαμπάσηδες και αγωνιστές της Ελληνικής εθνεγερσίας και της Ελένης Δεληγιάννη, κόρης του προεστού των Λαγκαδίων, Ιωάννη Δεληγιάννη. Σπούδασε Νομικά στην Αθήνα, έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στη Γαλλία και επιστρέφοντας στην Ελλάδα υπηρέτησε στο Δημόσιο, ως στέλεχος του υπουργείου Οικονομικών. Μετείχε, μαζί με τον Κωνσταντίνο Κανάρη και τον Δημήτριο Γρίβα, στην επιτροπή που ταξίδεψε στη Δανία και πρόσφερε το Στέμμα της Ελλάδας στο Γεώργιο Α΄, ενώ το Μάιο του 1864, ως απεσταλμένος, παρέλαβε τη διοίκηση των Επτανήσων από τον Άγγλο Αρμοστή Χένρυ Στορκς και υπέγραψε πρωτόκολο [2], σύμφωνα με το οποίο στις 21 Μαΐου/2 Ιουνίου στις 12:00 το μεσημέρι, σε όλα τα νησιά ταυτόχρονα θα υψώνονταν η ελληνική σημαία.

Πολιτική δράση

Εκλέχθηκε Βουλευτής

  • Καλαβρύτων το 1850 και έκτοτε επανεκλέγονταν συνεχώς έως το 1880 σε δώδεκα διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις.

Εκλέχθηκε Πρόεδρος της Βουλής

  • στις 2 Φεβρουαρίου έως τις 25 Οκτωβρίου 1955-55, με 68 ψήφους από τους 70 που ψήφισαν, ενώ βρέθηκαν και δύο λευκά ψηφοδέλτια,
  • στις 30 Οκτωβρίου 1860, με 62 ψήφους, αν και ανήκε στις τάξεις της αντιπολίτευσης, επιβλήθηκε του κυβερνητικού υποψηφίου Δημήτριο Καλλιφρονά, έως τις 16 Νοεμβρίου 1860, όταν διαλύθηκε η Βουλή με βασιλικό διάταγμα,
  • στις 4 Φεβρουαρίου 1874, με 87 ψήφους έναντι των 72 που συγκέντρωσε ο Ιωάννης Δεληγιάννης, και παρέμεινε έως τις 25 Απριλίου του ίδιοι χρόνου,
  • στις 4/17 Οκτωβρίου 1875, [με 131 ψήφους από τους 132 που ψήφισαν και παρέμεινε στο αξίωμα έως τις 18 Μαρτίου 1877].

Υπουργός

Διατέλεσε υπουργός

Την εποχή της συμμετοχής του στην κυβέρνηση Κουμουνδούρου, την Ελληνική πρωτεύουσα συντάραξαν τα γεγονότα που έγινα γνωστά ως «Πετσωματικά» [3] και στη διάρκεια τους οι διαδηλωτές λιθοβόλησαν το σπίτι του Ζαΐμη.

  • Εσωτερικών και Δικαιοσύνης από τις 21 Οκτωβρίου έως τις 26 Οκτωβρίου 1878, στην πρώτη κοινοβουλευτική κυβέρνηση του Χαρίλαου Τρικούπη.

Πρωθυπουργός

Ανέλαβε πρωθυπουργός

  • στις 25 Ιανουαρίου 1869 με την παραίτηση της κυβερνήσεως Δημητρίου Βούλγαρη, μετά την καταστολή της Κρητικής επαναστάσεως του 1866, έως τις 9 Ιουλίου 1870, όταν παρέδωσε στον Επαμεινώνδα Δεληγεώργη, με αφορμή τη σφαγή στο Δήλεσι [4] [5].

Επικράτησε στις εκλογές τον Μαΐο του 1869 και διατήρησε την πρωθυπουργία έως τον Ιούλιο του επόμενου έτους, όταν ο βασιλιάς Γεώργιος Α’ τον ανάγκασε σε παραίτηση καθώς στη διάρκεια των διακοπών της Βουλής, και λίγο μετά την απαγωγή Άγγλων περιηγητών από τα αδέλφια Αρβανιτάκη και τη συμμορία τους, έγινε γνωστό ότι χρησιμοποιούσαν ως καταφύγιο τα κτήματα του τότε υπουργού Στρατιωτικών Σκαρλάτου Σούτσου στο Τατόι. Ο Σούτσος υπέβαλλε την παραίτηση του και αργότερα τον ίδιο δρόμο ακολούθησε ολόκληρη η κυβέρνηση Ζαΐμη, υπό την πίεση εσωτερικών και εξωτερικών παραγόντων. Στη διάρκεια της θητείας του, ασχολήθηκε με την ανάπτυξη της χώρας, με τους στρατιωτικούς εξοπλισμούς, κατασκευάστηκε η σιδηροδρομική γραμμή Αθηνών-Πειραιώς και πραγματοποιήθηκε η αγορά του πολεμικού πλοίου «Βασίλισσα Όλγα».

  • στις 28 Οκτωβρίου 1871, διαδέχθηκε τον Αλέξανδρο Κουμουνδούρο, έως τις 25 Δεκεμβρίου 1871 και παρέδωσε στον Δημήτριο Βούλγαρη, καθώς απέτυχε να εξασφαλίσει κοινοβουλευτική πλειοψηφία.

Έλαβε βασιλική εντολή σχηματισμού κυβερνήσεως το 1873 και την κατέθεσε λόγω αδυναμίας, όταν ο Ανδρέας Συγγρός, εκτίναξε τεχνητά την τιμή των μετοχών των Μεταλλείων Λαυρίου και κατέστρεψε οικονομικά χιλιάδες μικροεπενδυτές, οδηγώντας σε παραίτηση την κυβέρνηση Δεληγεώργη.

Παραπομπές

  1. Αγγελία θανάτου Θρασύβουλου Ζαΐμη Δελτίον της Εστίας, αριθμός 201, 2 Νοεμβρίου 1880
  2. Η ιστορία της Επτανήσου Ευάγγελος Μπατιστάτος, Πανεπιστήμιο Πειραιώς
  3. Τα «Πετσωματικά» του 1878 και ο λιθοβολισμός της Κυβέρνησης
  4. Σφαγή του Δήλεσι:Οι λησταί στα πρόθυρα των Αθηνών
  5. Η σφαγή στο Δήλεσι «Εκπομπές που αγάπησα», Φρέντυ Γερμανός, Ταινιοθήκη τηλεόρασης, Αρχείο ΕΡΤ



Κατάλογος Πρωθυπουργών της Ελλάδος
Μαυροκορδάτος Αλέξανδρος | Κανακάρης Αθανάσιος | Μαυρομιχάλης Πετρόμπεης | Κουντουριώτης Γεώργιος | Ζαΐμης Ανδρέας| Μαυρομιχάλης Γεώργιος | Καποδίστριας Ιωάννης | Καποδίστριας Αυγουστίνος | Κολοκοτρώνης Θεόδωρος | Τρικούπης Σπυρίδων  | Μαυροκορδάτος Αλέξανδρος | Κωλέττης Ιωάννης | Κόμης Josef Ludwig von Armansperg | Ignaz von Rundhart| Όθων της Ελλάδος| Μαυροκορδάτος Αλέξανδρος | Όθων της Ελλάδος | Μεταξάς Ανδρέας | Κανάρης Κωνσταντίνος | Μαυροκορδάτος Αλέξανδρος | Κωλέττης Ιωάννης | Τζαβέλας Κίτσος | Κουντουριώτης Γεώργιος | Κανάρης Κωνσταντίνος | Κριεζής Αντώνιος | Μαυροκορδάτος Αλέξανδρος | Βούλγαρης Δημήτριος | Μιαούλης Αθανάσιος | Κολοκοτρώνης (Γενναίος) Ιωάννης | Βούλγαρης Δημήτριος | Μωραϊτίνης Αριστείδης | Βάλβης Ζηνόβιος | Κυριακός Διομήδης | Ρούφος Μπενιζέλος | Ρούφος Μπενιζέλος | Βούλγαρης Δημήτριος | Κανάρης Κωνσταντίνος | Βάλβης Ζηνόβιος | Κανάρης Κωνσταντίνος | Κουμουνδούρος Αλέξανδρος | Κανάρης Κωνσταντίνος | Κουμουνδούρος Αλέξανδρος | Δεληγεώργης Επαμεινώνδας | Ρούφος Μπενιζέλος | Βούλγαρης Δημήτριος | Ζαΐμης Θρασύβουλος | Τρικούπης Χαρίλαος  | Δηλιγιάννης Θεόδωρος  | Βάλβης Δημήτριος | Κωνσταντόπουλος Κωνσταντίνος | Σωτηρόπουλος Σωτήριος | Δηλιγιάννης Νικόλαος | Ράλλης Δημήτριος | Ζαΐμης Αλέξανδρος | Θεοτόκης Γεώργιος | Μαυρομιχάλης Κυριακούλης | Δραγούμης Στέφανος | Βενιζέλος Ελευθέριος  | Γούναρης Δημήτριος | Σκουλούδης Στέφανος | Καλογερόπουλος Νικόλαος | Λάμπρος Σπυρίδων | Νικόλαος Στράτος | Πρωτοπαπαδάκης Πέτρος | Τριανταφυλλάκος Νικόλαος | Χαραλάμπης Αναστάσιος | Κροκιδάς Σωτήριος | Γονατάς Στυλιανός | Καφαντάρης Γεώργιος | Παπαναστασίου Αλέξανδρος | Σοφούλης Θεμιστοκλής | Μιχαλακόπουλος Ανδρέας | Πάγκαλος Δ. Θεόδωρος  | Ευταξίας Αθανάσιος | Κονδύλης Γεώργιος | Τσαλδάρης Παναγιώτης | Οθωναίος Αλέξανδρος | Δεμερτζής Κωνσταντίνος | Μεταξάς Ιωάννης | Κορυζής Αλέξανδρος | Βασιλεύς Γεώργιος Α' | Τσουδερός Εμμανουήλ | Τσολάκοκλου Γεώργιος | Λογοθετόπουλος Κωνσταντίνος | Ράλλης Ιωάννης  | Παπανδρέου Γεώργιος | Βούλγαρης Πέτρος | Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός | Κανελλόπουλος Παναγιώτης | Σοφούλης Θεμιστοκλής | Πουλίτσας Παναγιώτης | Τσαλδάρης Κωνσταντίνος | Τσαλδάρης Κωνσταντίνος | Μάξιμος Δημήτριος | Τσαλδάρης Κωνσταντίνος | Σοφούλης Θεμιστοκλής | Διομήδης Αλέξανδρος | Θεοτόκης Ιωάννης |  Βενιζέλος Σοφοκλής | Πλαστήρας Νικόλαος | Βενιζέλος Σοφοκλής | Πλαστήρας Νικόλαος | Κιουσόπουλος Δημήτριος | Παπάγος Αλέξανδρος  | Καραμανλής Κωνσταντίνος | Γεωργακόπουλος Κωνσταντίνος | Καραμανλής Κωνσταντίνος | Δόβας Κωνσταντίνος | Καραμανλής Κωνσταντίνος | Πιπινέλης Παναγιώτης | Μαυρομιχάλης Στυλιανός | Παπανδρέου Γεώργιος | Παρασκευόπουλος Ιωάννης | Παπανδρέου Γεώργιος | Αθανασιάδης-Νόβας Γεώργιος | Τσιριμώκος Ηλίας | Στεφανόπουλος Στέφανος | Παρασκευόπουλος Ιωάννης | Κανελλόπουλος Παναγιώτης | Κόλλιας Κωνσταντίνος | Παπαδόπουλος Γεώργιος | Μαρκεζίνης Σπυρίδων | Ανδρουτσόπουλος Αδαμάντιος | Καραμανλής Κωνσταντίνος | Ράλλης Γεώργιος | Παπανδρέου Ανδρέας  | Τζαννετάκης Τζαννής | Γρίβας Ιωάννης | Ζολώτας Ξενοφών | Μητσοτάκης Κωνσταντίνος | Παπανδρέου Ανδρέας | Σημίτης Κωνσταντίνος | Καραμανλής Αλ. Κωνσταντίνος | Παπανδρέου Α. Γεώργιος | Παπαδήμος Λουκάς | Πικραμμένος Παναγιώτης  | Σαμαράς Αντώνιος | Τσίπρας Αλέξης | Βασιλική Θάνου | Τσίπρας Αλέξης