Κωνσταντίνος Λογοθετόπουλος

Από Metapedia
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Ο Κωνσταντίνος Λογοθετόπουλος Έλληνας εθνικιστής, γιατρός γυναικολόγος και θεμελιωτής του κλάδου της γυναικολογίας στην Ελλάδα, μέλος της Γερμανικής Ακαδημίας Λεοπολντίνα Καρολίνα, επίτιμος διδάκτορας του Πανεπιστημίου Μονάχου, ο οποίος διατέλεσε υπουργός και για διάστημα λίγο μεγαλύτερο των τεσσάρων μηνών κατοχικός πρωθυπουργός, γεννήθηκε το 1878 στο Ναύπλιο και πέθανε [1] στις 6 Ιουλίου 1961 από καρκίνο στο Καλαμάκι, τότε προάστιο των Αθηνών. Η νεκρώσιμη ακολουθία του έγινε στον Ναό Αγίου Γεωργίου Καρύτση.

Στο διάστημα της παραμονής του στη Γερμανία, παντρεύτηκε με την κόρη της σπιτονοικοκυράς του η οποία, παρά τις σχετικές διάσπαρτες πληροφορίες, δεν είχε [2] σύμφωνα και με δική του μαρτυρία, καμία συγγενική σχέση με τον Γερμανό στρατάρχη von List κι είχαν αποκτήσει μια κόρη τη Μαρία, σύζυγο του Ξενοφώντα Κοντιάδη, καθηγητή της χειρουργικής, ο οποίος βρήκε τραγικό θάνατο ύστερα από γερμανικό βομβαρδισμό του Στρατιωτικού Νοσοκομείου Ιωαννίνων, όπου υπηρετούσε.

Κων/νος Λογοθετόπουλος
Συνοπτικές πληροφορίες αξιώματος
Έναρξη Θητείας : 2 Δεκεμβρίου 1942
Λήξη θητείας : 7 Απριλίου 1943
Προκάτοχος
Διάδοχος

Βιογραφία

Μετά την ολοκλήρωση των εγκυκλίων σπουδών στη γενέτειρά του εγκαταστάθηκε στο Μόναχο όπου φοίτησε στην Ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου, μένοντας στο σπίτι της μετέπειτα συζύγου του. Αποφοίτησε από την Ιατρική το 1903 και ειδικεύτηκε στη Μαιευτική και τη Γυναικολογία, ενώ έγινε αρχικά βοηθός, το 1905 επιμελητής στην Κλινική του Καθηγητή Amman, στη συνέχεια Υφηγητής στη Β' Πανεπιστημιακή Μαιευτική και Γυναικολογική Κλινική και παράλληλα διορίστηκε προϊστάμενος του Παθολογοανατομικού Εργαστηρίου της.

Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1910 και ίδρυσε ιδιωτική Χειρουργική Μαιευτική και Γυναικολογική Κλινική δύναμης 40 κλινών, την οποία το 1913 διέθεσε για την περίθαλψη τραυματιών και ως το 1925 διατήρησε στην ιδιοκτησία του. Υπηρέτησε στη διάρκεια των Βαλκανικών πολέμων ως γιατρός-χειρουργός, με βαθμό του εφέδρου λοχαγού-ιατρού στο Στρατιωτικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης και στο χειρουργείο της Σκάλας Σταυρού και το 1916 απολύθηκε από τις τάξεις του στρατού. Στη Μικρασιατική εκστρατεία κλήθηκε να υπηρετήσει εκ νέου ως γιατρός-χειρουργός στο Στρατιωτικό Νοσοκομείο Αθηνών.

Αναφέρεται μεταξύ των ιδρυτών του πρώτου κτηματικού συνδέσμου ο «Αλιμούσιος», τα μέλη του οποίου δημιούργησαν την κοινότητα Καλαμακίου και διατέλεσε [3] πρώτος γραμματέας της κοινότητας. Το όνομά του περιλαμβάνεται μεταξύ των 244 σημαντικών ιστορικών προσωπικοτήτων στον κατάλογο των Τεκτόνων [4] τον οποίο δημοσιοποίησε στις 19 Μαρτίου 2006 η Μεγάλη Στοά της Ελλάδος.

Ακαδημαϊκή δράση

Εκλέχθηκε τον Ιούλιο του 1922 τακτικός Καθηγητής της Γυναικολογικής Κλινικής στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και ανέλαβε την οργάνωση της κλινικής στο Αρεταίειο Νοσοκομείο, όπου παρέμεινε ως το 1935, ενώ από το 1925 έως το 1941 ήταν Διευθυντής της Γυναικολογικής Κλινικής στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός». Το 1924 οργάνωσε στο «Αρεταίειο Νοσοκομείο το πρώτο κέντρο ραδιοθεραπείας καρκινοπαθών γυναικών στην Ελλάδα, ενώ εισηγήθηκε και πέτυχε τη σύναψη δανείου 2.000.000 δραχμών από την Εθνική Τράπεζα για την ανέγερση ειδικής πτέρυγας για τη νοσηλεία ευπόρων επιτόκων και ασθενών και παράλληλα πέτυχε το 1925, τη μετατροπή του αμφιθεάτρου. Τέλος το 1938 μετατέθηκε ως διευθυντής στην Α' Μαιευτική και Γυναικολογική Κλινική του Πανεπιστημίου Αθηνών, που στεγαζόταν τότε στο Δημόσιο Μαιευτήριο.

Διατέλεσε Κοσμήτορας της Ιατρικής Σχολής την περίοδο από το 1928 έως το 1929 και την περίοδο 1932-33 εκλέχθηκε Πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών. Στη διάρκεια της Πρυτανείας του εγκαινιάστηκαν τα Εργαστήρια της Ιατρικής Σχολής στο Γουδή και οι Πανεπιστημιακές Κλινικές στα Νοσοκομεία «Λαϊκό», «Ιπποκράτειο» «Ευαγγελισμός» και «Κρατικό», θεμελιώθηκε το Μαιευτήριο «Αλεξάνδρα» και το Οδοντιατρικό Σχολείο. Την ακαδημαϊκή του διαδρομή αμαύρωσε με την απονομή της Πανεπιστημιακής έδρας του το Δεκέμβριο του 1942 στο Δημήτριο Αντωνόπουλο, επιμελητή του και Επικουρικό Καθηγητή τότε της Α' Μαιευτικής και Γυναικολογικής Κλινικής.

Ήταν επίσης σε διαρκή διαμάχη με τον Νικόλαο Λούρο, τον οποίο απομάκρυνε στις 31 Μαρτίου 1942, από την Επιστημονική Διεύθυνση του Μαιευτηρίου, αλλά και με το διοικητικό συμβούλιο του Μαιευτηρίου «Μαρίκα Ηλιάδη», το οποίο αντικατέστησε το Δεκέμβριο του 1941 και τελεσίδικα με Νομοθετικό Διάταγμα Συνταγματικού Περιεχομένου στις 30 Αυγούστου 1942, ενώ το επίταξε στις 26 Σεπτεμβρίου 1942, για τις ανάγκες του Γερμανικού στρατού κατοχής. Ήταν ιδρυτικό μέλος και διατέλεσε πρόεδρος [5] της Ελληνικής Χειρουργικής Εταιρείας και ανέδειξε σειρά Ιατρών. Μεταξύ τους και ο Γρηγόρης Λαμπράκης, μετέπειτα Υφηγητής Γυναικολογίας στο πανεπιστήμιο Αθηνών και μετέπειτα συνεργαζόμενος βουλευτής του κόμματος Ε.Δ.Α., ο οποίος ήταν ο μόνος που έμεινε δίπλα του μετά την ανάληψη της πρωθυπουργίας, σύμφωνα με τη μαρτυρία του καθηγητή Νικόλαου Λούρου, καθώς οι υπόλοιποι παραιτήθηκαν σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη συνεργασία του με το στρατό κατοχής.

Κατοχική δράση

Λίγο πριν από την έναρξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου έγινε Πρόεδρος του Ελληνογερμανικού Συνδέσμου και με την ιδιότητά του στις 27 Απριλίου του 1941, συνεχάρη το Γερμανό Πρέσβη στην Αθήνα για τις επιτυχίες των στρατευμάτων του Ράιχ. Οι πεποιθήσεις του ήταν εθνικοσοσιαλιστικές, επηρεασμένες από το οικογενειακό του περιβάλλον και όπως γράφει στην αυτοβιογραφία του ο ζωγράφος Περικλής Βυζάντιος, πίστευε στην υπεροχή της Γερμανίας και τη νίκη του άξονα. Πέτυχε και έπεισε ομάδες Ελλήνων γιατρών να επανδρώσουν νοσοκομεία στη Γερμανία, καλύπτοντας τις ελλείψεις που είχαν παρουσιαστεί λόγω της στράτευσης των γιατρών και της απασχόλησης τους στα διάφορα πολεμικά μέτωπα.

Δημοσίευσε άρθρα

  • στο Εθνικοσοσιαλιστικό περιοδικό «Νέα Ευρώπη» [6] για το «κοινό των Ευρωπαίων» και αναφέρεται στις αρχαίες αμφικτιονίες με τίτλο «Το ελληνικό πνεύμα δια την συνεργασία των λαών».
  • στο διμηνιαίο περιοδικό «Επιθεώρηση της Ευρωπαϊκής Νεολαίας» έγραψε το 1943, για την έννοια της Ενωμένης Ευρώπης υπό την γερμανική κυριαρχία.

Πολιτικές θέσεις

Διορίστηκε από τα κατοχικά στρατεύματα

  • Αντιπρόεδρος της κατοχικής Κυβέρνησης από τις 5 Μαΐου 1941 έως τις 2 Δεκεμβρίου 1942 και
  • Υπουργός Προνοίας και Παιδείας από τις 30 Απριλίου 1941 έως τις 7 Απριλίου 1943, της κυβερνήσεως του Γεωργίου Τσολάκογλου. Στη θητεία του και με δικό του διάταγμα ιδρύθηκε το 1942, η Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Με απόφαση του διόρισε Γενικό Γραμματέα του υπουργείου τον Επαμεινώνδα Πετραλιά, που συνεργαζόταν με τον Γερμανό ταγματάρχη Βέρεντ. Ο Πετραλιάς, μεταπολεμικά εξελίχθηκε σε κορυφαίο Έλληνα αθλητικό παράγοντα, ενώ διετέλεσε Γενικός Γραμματέας Αθλητισμού, μέλος της Επιτροπής Ολυμπιακών Αγώνων και ήταν πατέρας της Φάνης Πάλλη-Πετραλιά, μετέπειτα βουλευτού και υπουργού κυβερνήσεων του κόμματος «Νέα Δημοκρατία».

Κατοχικός πρωθυπουργός

Διορίστηκε επίσης

  • Πρωθυπουργός [7] της δεύτερης κατοχικής κυβερνήσεως από τις 2 Δεκεμβρίου 1942 έως τις 7 Απριλίου 1943.

Η πρωθυπουργία του συνέλαβε στη λύση του επισιτιστικού προβλήματος στην κατεχόμενη Ελλάδα, όμως στις 23 Φεβρουαρίου 1943, υπέγραψε και δημοσιεύτηκε στην «Εφημερίδα της Κυβερνήσεως» το διάταγμα με τίτλο «Περί υποχρεωτικής εργασίας του αστικού πληθυσμού της Ελλάδος». Το διάταγμα προκάλεσε την οργή και τις βίαιες αντιδράσεις των κατοίκων της Αθήνας και στις 5 Μαρτίου διοργανώθηκε συλλαλητήριο με 5 νεκρούς και 50 τραυματίες. Η εξέγερση είχε σαν αποτέλεσμα την ανάκληση του διατάγματος στις 10 Μαρτίου 1943, και οι Γερμανικές αρχές κατοχής, τον ανάγκασαν να παραιτηθεί στις 7 Απριλίου 1943, καταλογίζοντας του ανεπάρκεια στην άσκηση της εξουσίας.

Το τέλος του

Μετά την παραίτησή του από τη θέση του πρωθυπουργού παρέδωσε τη θέση του Διευθυντή του Δημοσίου Μαιευτηρίου και του Καθηγητή στην Α΄ έδρα Μαιευτικής και Γυναικολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, και το Σεπτέμβριο του 1944 ακολούθησε τα στρατεύματα κατοχής και διέφυγε στη Γερμανία, όπου ανέλαβε τη διεύθυνση χειρουργικής κλινικής στη Βαυαρία. Στις 31 Μαΐου 1945 δικάστηκε ερήμην και καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη και στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων για τη συνεργασία του με τους Γερμανούς, από το Ειδικό Δικαστήριο Δοσιλόγων. Συνελήφθη τον Αύγουστο του 1945, σύμφωνα με τις εφημερίδες της εποχής ή παραδόθηκε κατά τη δική του εκδοχή τον Μάιο του 1945, στο Vilshofen, μικράν πόλιν της Βαυαρίας όπως την περιγράφει στο βιβλίο του, στα Αμερικανικά στρατεύματα κατοχής, που τους τελευταίους μήνες του 1945 τον μετέφεραν στη Θεσσαλονίκη και τον παρέδωσαν στις Ελληνικές Αρχές. Κρατήθηκε αρχικά στο 4ο Αστυνομικό τμήμα και τον Φεβρουάριο του ίδιου έτους φυλακίστηκε.

Ο Ιάσονας Μανδηλάρης, συνεργάτης των SS, στη δίκη τον Μάρτιο του 1945, στην απολογία του ενώπιον του δικαστηρίου δοσιλόγων, ανέφερε ότι οι καθηγητές Ιατρικής Κωνσταντίνος Χωρέμης και Νικόλαος Λούρος συνελήφθησαν ύστερα από καταγγελία που είχε γίνει από τον ιατρό Νικόλαο Χριστοφοράκο, σύνδεσμο των Γερμανικών S.S. με τον πρωθυπουργό Λογοθετόπουλο. Με αυτή και μόνο την κατηγορία το Φεβρουάριο του 1946 δικάστηκαν και αθωώθηκαν από το Γ’ Ειδικό Δικαστήριο Δοσιλόγων οι Κωνσταντίνος Λογοθετόπουλος, Νικόλαος Χριστοφοράκος και Γεώργιος Δημητρίου Ράλλης, αδελφός του τρίτου στη σειρά Κατοχικού Πρωθυπουργού.

Αποφυλακίστηκε στις 3 Ιανουαρίου 1951 όταν του απονεμήθηκε χάρις, λόγω ανήκεστου βλάβης της υγείας του και παρέμεινε ως το θάνατό του, περιορισμένος στο σπίτι του κτήματος του στην περιοχή μεταξύ Αλίμου και Καλαμακίου, περίπου στη συμβολή των Λεωφόρων Αμφιθέας-Παραλιακής. Στην Αθήνα υπάρχει η πολυκατοικία Λογοθετόπουλου [8] στη συμβολή των οδών Μπουμπουλίνας και Κουντουριώτου, όπου στεγάζεται το υπουργείο Πολιτισμού.

Διακρίσεις

Για την προσφορά του στη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων και της Μικρασιατικής Εκστρατείας τιμήθηκε με

  • πολεμικά μετάλλια και
  • παράσημο του Αργυρού Σταυρού του Σωτήρα.

Επιστημονικό έργο

Παρουσίασε τις χειρουργικές του μεθόδους σε Πανεπιστήμια όπως στο Παρίσι, το Βερολίνο, τη Λειψία και το Μόναχο, ενώ θεωρείται ο θεμελιωτής της Ελληνικής χειρουργικής Γυναικολογίας, ειδικότερα των εγχειρήσεων του κόλπου και ήταν αυτός που προχώρησε στη ριζική υστερεκτομή ως μέθοδο αντιμετωπίσεως του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας. Ανακάλυψε και εφάρμοσε τη μέθοδο «Logo-tampon» για την αντιμετώπιση των σοβαρών αιμορραγιών του τρίτου σταδίου του τοκετού, [ατονία μήτρας], αλλά και των μετεγχειρητικών αιμορραγιών από τη μικρή πύελο μετά από κολπικές κυρίως εγχειρήσεις.

Συγγραφικό έργο

Έγραψε τα έργα

  • «Περί ατρησίας του κολεού» το 1904,
  • «Περί φυματιώσεως των εξωγεννητικών οργάνων της γυναικός» το 1906,
  • «Διάγνωσις και θεραπεία της εξωμητρίου κυήσεως» το 1910,
  • «Γυναικολογία», [το 1928, σε δύο τόμους, μεταφράστηκε στα γερμανικά και τα γαλλικά. Περιείχε μεγάλο αριθμό εικόνων, εκ των οποίων πολλές έγχρωμες],
  • «Γυναικολογική Χειρουργική» το 1939, καθώς και το
  • «Ιδού η αλήθεια» [9], το 1949, για τη δράση του στην Κατοχή,

ενώ δημοσίευσε μελέτες και συγγράμματα που δημοσιεύτηκαν στην ελληνική και γερμανική βιβλιογραφία.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Βιβλιογραφία

  • Ιδού η αλήθεια Λογοθετόπουλος Κωνσταντίνος, [1948, Αθήναι, 207 σελίδες. Περιγράφει τη δράση του και υποστηρίζει ότι εκδιώχθηκε από την πρωθυπουργία λόγω της αντιθέσεως του με τις αρχές κατοχής.]

Παραπομπές

  1. Απέθανε ο Κων.Λογοθετόπουλος Εφημερίδα Εμπρός
  2. Κωνσταντίνος Λογοθετόπουλος-Πριν την κατοχή Αθεόφοβος.blogspot.com
  3. Μαθητές γράφουν την ιστορία του Αλίμου
  4. H λίστα των μασόνων
  5. Πρόεδροι Ελληνικής Χειρουργικής Εταιρείας
  6. NEA ΕΥΡΩΠΗ-Αρχειακά Εφημερίδα το Βήμα
  7. Κυβέρνησις Γεωργίου Τσολάκογλου Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης
  8. Πολυκατοικία Λογοθετόπουλου Αρχείο Νεοτέρων Μνημείων Αθηνών
  9. «Ιδού η αλήθεια», Ολόκληρο το βιβλίο Κωνσταντίνος Λογοθετόπουλος 1948, Αθήναι, 207 σελίδες. Περιγράφει τη δράση του και υποστηρίζει ότι εκδιώχθηκε από την πρωθυπουργία λόγω της αντιθέσεως του με τις αρχές κατοχής


Κατάλογος Πρωθυπουργών της Ελλάδος
Μαυροκορδάτος Αλέξανδρος | Κανακάρης Αθανάσιος | Μαυρομιχάλης Πετρόμπεης | Κουντουριώτης Γεώργιος | Ζαΐμης Ανδρέας| Μαυρομιχάλης Γεώργιος | Καποδίστριας Ιωάννης | Καποδίστριας Αυγουστίνος | Κολοκοτρώνης Θεόδωρος | Τρικούπης Σπυρίδων  | Μαυροκορδάτος Αλέξανδρος | Κωλέττης Ιωάννης | Κόμης Josef Ludwig von Armansperg | Ignaz von Rundhart| Όθων της Ελλάδος| Μαυροκορδάτος Αλέξανδρος | Όθων της Ελλάδος | Μεταξάς Ανδρέας | Κανάρης Κωνσταντίνος | Μαυροκορδάτος Αλέξανδρος | Κωλέττης Ιωάννης | Τζαβέλας Κίτσος | Κουντουριώτης Γεώργιος | Κανάρης Κωνσταντίνος | Κριεζής Αντώνιος | Μαυροκορδάτος Αλέξανδρος | Βούλγαρης Δημήτριος | Μιαούλης Αθανάσιος | Κολοκοτρώνης (Γενναίος) Ιωάννης | Βούλγαρης Δημήτριος | Μωραϊτίνης Αριστείδης | Βάλβης Ζηνόβιος | Κυριακός Διομήδης | Ρούφος Μπενιζέλος | Ρούφος Μπενιζέλος | Βούλγαρης Δημήτριος | Κανάρης Κωνσταντίνος | Βάλβης Ζηνόβιος | Κανάρης Κωνσταντίνος | Κουμουνδούρος Αλέξανδρος | Δεληγεώργης Επαμεινώνδας | Ρούφος Μπενιζέλος | Βούλγαρης Δημήτριος | Ζαΐμης Θρασύβουλος | Τρικούπης Χαρίλαος  | Δηλιγιάννης Θεόδωρος  | Βάλβης Δημήτριος | Κωνσταντόπουλος Κωνσταντίνος | Σωτηρόπουλος Σωτήριος | Δηλιγιάννης Νικόλαος | Ράλλης Δημήτριος | Ζαΐμης Αλέξανδρος | Θεοτόκης Γεώργιος | Μαυρομιχάλης Κυριακούλης | Δραγούμης Στέφανος | Βενιζέλος Ελευθέριος  | Γούναρης Δημήτριος | Σκουλούδης Στέφανος | Καλογερόπουλος Νικόλαος | Λάμπρος Σπυρίδων | Νικόλαος Στράτος | Πρωτοπαπαδάκης Πέτρος | Τριανταφυλλάκος Νικόλαος | Χαραλάμπης Αναστάσιος | Κροκιδάς Σωτήριος | Γονατάς Στυλιανός | Καφαντάρης Γεώργιος | Παπαναστασίου Αλέξανδρος | Σοφούλης Θεμιστοκλής | Μιχαλακόπουλος Ανδρέας | Πάγκαλος Δ. Θεόδωρος  | Ευταξίας Αθανάσιος | Κονδύλης Γεώργιος | Τσαλδάρης Παναγιώτης | Οθωναίος Αλέξανδρος | Δεμερτζής Κωνσταντίνος | Μεταξάς Ιωάννης | Κορυζής Αλέξανδρος | Ταμπακόπουλος Άγις | Βασιλεύς Γεώργιος Α' | Τσουδερός Εμμανουήλ | Τσολάκοκλου Γεώργιος | Λογοθετόπουλος Κωνσταντίνος | Ράλλης Ιωάννης  | Παπανδρέου Γεώργιος | Βούλγαρης Πέτρος | Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός | Κανελλόπουλος Παναγιώτης | Σοφούλης Θεμιστοκλής | Πουλίτσας Παναγιώτης | Τσαλδάρης Κωνσταντίνος | Τσαλδάρης Κωνσταντίνος | Μάξιμος Δημήτριος | Τσαλδάρης Κωνσταντίνος | Σοφούλης Θεμιστοκλής | Διομήδης Αλέξανδρος | Θεοτόκης Ιωάννης |  Βενιζέλος Σοφοκλής | Πλαστήρας Νικόλαος | Βενιζέλος Σοφοκλής | Πλαστήρας Νικόλαος | Κιουσόπουλος Δημήτριος | Παπάγος Αλέξανδρος  | Καραμανλής Κωνσταντίνος | Γεωργακόπουλος Κωνσταντίνος | Καραμανλής Κωνσταντίνος | Δόβας Κωνσταντίνος | Καραμανλής Κωνσταντίνος | Πιπινέλης Παναγιώτης | Μαυρομιχάλης Στυλιανός | Παπανδρέου Γεώργιος | Παρασκευόπουλος Ιωάννης | Παπανδρέου Γεώργιος | Αθανασιάδης-Νόβας Γεώργιος | Τσιριμώκος Ηλίας | Στεφανόπουλος Στέφανος | Παρασκευόπουλος Ιωάννης | Κανελλόπουλος Παναγιώτης | Κόλλιας Κωνσταντίνος | Παπαδόπουλος Γεώργιος | Μαρκεζίνης Σπυρίδων | Ανδρουτσόπουλος Αδαμάντιος | Καραμανλής Κωνσταντίνος | Ράλλης Γεώργιος | Παπανδρέου Ανδρέας  | Τζαννετάκης Τζαννής | Γρίβας Ιωάννης | Ζολώτας Ξενοφών | Μητσοτάκης Κωνσταντίνος | Παπανδρέου Ανδρέας | Σημίτης Κωνσταντίνος | Καραμανλής Αλ. Κωνσταντίνος | Παπανδρέου Α. Γεώργιος | Παπαδήμος Λουκάς | Πικραμμένος Παναγιώτης  | Σαμαράς Αντώνιος | Τσίπρας Αλέξης | Βασιλική Θάνου | Τσίπρας Αλέξης