Γεώργιος Τσολάκογλου

Από Metapedia
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Ο Γεώργιος Τσολάκογλου, Έλληνας εθνικιστής στρατηγός που διατέλεσε πρώτος κατοχικός διορισμένος πρωθυπουργός μετά τη συνθηκολόγηση στο Β Παγκόσμιο Πόλεμο και αποκλήθηκε ο «Έλ­ληνας Κουίσλιγκ» [1], γεννήθηκε τον Απρίλιο του 1886 στο χωριό Ρεντίνα των Αγράφων στο νομό Καρδίτσας και πέθανε [2] από λεμφοκυτταρική λευχαιμία, η οποία προσβάλλει κυρίως ενήλικες, το Σάββατο στις 02:30 μετά τα μεσάνυχτα της 22ας Μαΐου 1948, στο Νοσηλευτικό Ίδρυμα του Μετοχικού Ταμείου Στρατού, [Ν.Ι.Μ.Τ.Σ.], στην Αθήνα. Η κηδεία του έγινε την Κυριακή στις 11:30 το πρωί της 23ης Μαΐου στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών [3] σε στενό οικογενειακό κύκλο και τηρήθηκε η διαδικασία ταφής θανατοποινίτη, ενώ τo 1960 τα οστά του μεταφέρθηκαν σε τάφο που διέθεσε ο τότε δήμαρχος Αθηναίων Παυσανίας Κατσώτας.

Ήταν παντρεμένος με την Καίτη Ανδρ. Θεοδώρου-Τσολάκογλου από την Κόρινθο, η οποία επιμελήθηκε και εξέδωσε δέκα χρόνια μετά το θάνατό του, τα «Απομνημονεύματα» του και δεν είχαν αποκτήσει απογόνους.

Γεώργιος Τσολάκογλου
Συνοπτικές πληροφορίες αξιώματος
- Πρωθυπουργός -
Έναρξη Θητείας : 30 Απριλίου 1941
Λήξη θητείας : 2 Δεκεμβρίου 1942
Προκάτοχος
Διάδοχος

Βιογραφία

Ήταν εγγονός του μέλους της Φιλικής Εταιρείας, Δημήτρη Τσολάκογλου, ο οποίος απαγχονίστηκε στη Λάρισα στις 21 Ιουνίου 1821 [4], από το Δράμαλη Πασά, η τοποθέτηση της προτομής του οποίου ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων και συζητήσεων [5] [6] και γιος του Κωνσταντίνου Τσολάκογλου, και είχε αμφιθαλή αδελφό τον επίσης αντιστράτηγο Νικόλαο Σπυρόπουλο. Σπούδασε στη σχολή των υπαξιωματικών απ' όπου αποφοίτησε στις 7 Ιουλίου 1912 με τον βαθμό του ανθυπολοχαγού Πεζικού και τοποθετήθηκε στο 4ο Σύνταγμα Πεζικού στη Λάρισα. Την εποχή του Εθνικού Διχασμού ορίστηκε επιτελάρχης της 1ης Μεραρχίας, ενώ πήρε μέρος στην «Εκστρατεία στην Ουκρανία» καθώς και στην «Μικρασιατική Εκστρατεία», στην οποία έλαβε μέρος ως διοικητής του 1/39 Τάγματος Ευζώνων και στην οπισθοχώρηση ως αντισυνταγματάρχης ήταν επιτελάρχης της 4ης Μεραρχίας. Το 1923 πήρε το βαθμό του αντισυνταγματάρχη και το 1925 έγινε συνταγματάρχης και ορίστηκε διοικητής της 4ης Μεραρχίας, ενώ στη συνέχεια από το 1935 έως το 1936, ήταν διοικητής της Σχολής Ευελπίδων.

Συνθηκολόγηση

Το 1940, ως αντιστράτηγος ήταν διοικητής του Γ΄ Σώματος Στρατού στη Δυτική Μακεδονία, όπου με επιτυχημένο ελιγμό και παρά τους δισταγμούς των ανωτέρων του, στη μάχη του Μόραβα, μετά την Ιταλική επίθεση, συνέβαλε στη πλήρη νίκη ελληνικού σώματος. Μετά την Γερμανική επίθεση στις 6 Απριλίου 1941, την κατάρρευση του μετώπου και την διείσδυσή τους στις 9 Απριλίου προς την Θεσσαλονίκη, με την παράλληλη υποχώρηση του Ελληνικού Στρατού από το μέτωπο της Βορείου Ηπείρου, μαζί με άλλους ανώτερους αξιωματικούς ανέλαβαν πρωτοβουλία για συνθηκολόγηση [7], παρόλο που υπήρχε αντίθετη διαταγή. Στις 20 Απριλίου 1941, ανήμερα του Πάσχα, από κοινού και σε συνεννόηση με τους αντιστράτηγο Παναγιώτη Δεμέστιχα, διοικητή Α΄ Σώματος Στρατού, αντιστράτηγο Γεώργιο Μπάκο, διοικητή Β΄ Σώματος Στρατού, και τον Σπυρίδωνα, Μητροπολίτη Ιωαννίνων, κατάργησε πραξικοπηματικά, τον Ιωάννη Πιτσίκα, διοικητή Στρατιάς Ηπείρου.

Στη συνέχεια ανέλαβε ο ίδιος διοικητής της Στρατιάς και στις 6 το απόγευμα της 20ης Απριλίου, υπέγραψε στο Βοτονάσι Μετσόβου, πρωτόκολλο ανακωχής με τον υποστράτηγο Γιόζεφ, Σεπ, Ντήτριχ, [Josef, «Sepp», Dietrich], διοικητή της 1ης Μηχανοκίνητης τεθωρακισμένης Μεραρχίας «Adolf Hitler», των Waffen SS. Το κείμενο του πρωτοκόλλου, το οποίο άλλαξε προς το χειρότερο λίγο καιρό αργότερα ύστερα από έντονες Ιταλικές πιέσεις προέβλεπε [8]
«Οι υπογεγραμμένοι στρατηγοί του ανδρείου γερμανικού στρατού και του ανδρείου ελληνικού τοιούτου Ντήτριχ και Τσολάκογλου, αντιπροσωπεύοντες τας αντίστοιχους Στρατιάς, συνελθόντες εις Βοτονάσι σήμερον 20ήν Απριλίου 1941 και ώραν 18ην συνωμολόγησαν τα κάτωθι:
1.Παύουν αι εχθροπραξίαι μεταξύ Ελλάδος και Γερμανίας την 18ην ώραν της σήμερον και μετ’ ολίγας ώρας παύουν αι εχθροπραξίαι μεταξύ Ελλάδος και Ιταλίας μερίμνη του Γερμανού αρχιστρατήγου.

2.Επιτρέπεται η διέλευσις γερμανικού στρατού από της έω της αύριον Δευτέρας 21ης Απριλίου ίνα παραμβληθή μεταξύ ιταλικών και ελληνικών στρατευμάτων και ίνα διευκολυνθώσι τα κάτωθι συμφωνηθέντα:
α)Τα ελληνικά στρατεύματα υποχρεούνται ν’ αποσυρθώσι μέχρι των παλαιών ελληνο-αλβανικών συνόρων εις χρονικόν διάστημα 10 ημερών.
β)Αι Στρατιαί Ηπείρου και Μακεδονίας θ’ αποστρατευθώσι, των ανδρών παραδιδόντων τον οπλισμόν των εις αποθήκας ορισθησομένας παρά της Στρατιάς και είτα θα μεταβώσιν εις τας εστίας των.
γ)Οι αξιωματικοί θα φέρωσιν την εξάρτυσιν και τον οπλισμόν των τιμητικώς, μη θεωρούμενοι ως αιχμάλωτοι. Τα του στρατού θα ρυθμισθούν και οι αξιωματικοί θα διοικώνται βάσει των ελληνικών νόμων.
δ)Ο εφοδιασμός γενικώς του στρατού θα συνεχισθή μερίμνη αυτού».

Ο αρχιστράτηγος Αλέξανδρος Παπάγος, τότε αρχηγός του Ελληνικού Στρατού, σε τηλεγράφημά του προς το Τμήμα Στρατιάς Ηπείρου, κατάγγειλε την πρωτοβουλία ως αντίθετη προς τα συμφέροντα της πατρίδας, διέταξε την αντικατάσταση του Τσολάκογλου και παράλληλα διέταξε αγώνα «μέχρι εσχάτου ορίου δυνατοτήτων». Στις 21 Απριλίου 1941 συνυπέγραψε στη Λάρισα, με τον στρατηγό φον Γκράιφφενμπεργκ, [von Greinffenberg], ως διοικητής της Ελληνικής Στρατιάς Ηπείρου και Μακεδονίας, «υπό το κράτος βίας», το πρωτόκολλο παραδόσεως την άνευ όρων παράδοση του Ελληνικού Στρατού στους Γερμανούς, ενώ στις 23 Απριλίου, στην Θεσσαλονίκη υπέγραψε και τρίτο πρωτόκολλο, προκειμένου να ικανοποιηθεί το γόητρο των Ιταλών, με τον Άλφρεντ Γιοντλ, [Alfred Jodl], Γερμανό στρατηγό και τον Αλμπέρτο Φερρέρο, [Alberto Ferrero], Ιταλό στρατηγό.

Σύμφωνα με τον Τζον Κήγκαν, [John Keegan], ιστορικό του Β Παγκοσμίου πολέμου, «...ήταν τόσο αποφασισμένος […] να αρνηθεί στους Ιταλούς την ικανοποίηση μίας νίκης που δεν κέρδισαν ώστε […] ξεκίνησε συζητήσεις, χωρίς να έχει τέτοια διαταγή, με τον διοικητή της γερμανικής μεραρχίας…. ώστε να κανονίσει η παράδοση να γίνει μόνο στους Γερμανούς». Η παράδοση συμφωνήθηκε και οι διαπραγματεύσεις κρατήθηκαν κρυφές με προσωπική διαταγή του Αδόλφου Χίτλερ, γεγονός που προκάλεσε την παρέμβαση του Μπενίτο Μουσολίνι ώστε στην ανακωχή που υπογράφηκε στις 23 Απριλίου 1941, να περιληφθεί και η Ιταλία.

Πρωθυπουργός

Στις 29 Απριλίου 1941 στις 11 το πρωί ορκίστηκε [9] πρωθυπουργός στα Παλαιά Ανάκτορα, το κτίριο της Βουλής, χωρίς την παρουσία του Αρχιεπισκόπου Χρύσανθου, που είχε αρνηθεί να τον ορκίσει, από τον αρχιμανδρίτη Νικόλαο Παπαδόπουλο, ιερέα της εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου Καρύτση. Παρόντες στην ορκωμοσία του ήταν μόνο οι ανώτατοι διοικητές ανωτάτων διοικητών των δυνάμεων κατοχής και στην κυβέρνηση [10] που σχημάτισε συμμετείχαν ως αντιπρόεδρος ο γιατρός Κωνσταντίνος Λογοθετόπουλος, ο οποίος τον διαδέχθηκε, και οι αντιστράτηγοι Παναγιώτης Δεμέστιχας και Γεώργιος Μπάκος. Το βράδυ της 29ης Απριλίου μεταδόθηκε από το ραδιοφωνικό σταθμό Αθηνών, και το πρωί της επόμενης ημέρας δημοσιεύθηκε στις Αθηναϊκές εφημερίδες, η προκήρυξη και οι προγραμματικές δηλώσεις της κυβερνήσεως του [11]. Στις 2 Ιουνίου με συντακτική πράξη της κυβερνήσεως ο Αρχιεπίσκοπος αντικαταστάθηκε. Το διάταγμα του διορισμού και της συγκροτήσεως της κυβερνήσεως δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ της 30ης Απριλίου 1941, τεύχος Α', με αριθμό 147, και την ίδια μέρα ο δημοσιογράφος και Ακαδημαϊκός Σπύρος Μελάς δημοσίευσε επαινετικό άρθρο με τίτλο «Ο στρατηγός», αφιερωμένο στην προσωπικότητα και την προσπάθεια του [12], ενώ ήταν μεταξύ εκείνων που τον επισκέφθηκε στο γραφείο του, όπου τον συνεχάρη για το σχηματισμό της κυβερνήσεως.

Σύμφωνα με το Δημοσθένη Κούκουνα, τον εγκυρότερο ιστορικό της Ελλάδος για την περίοδο του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου και την κατάληψη της από τις δυνάμεις του Άξονα, στην αρχή της γερμανικής κατοχής στο τέλος του Απριλίου 1941, ο Γεώργιος Παπανδρέου υπήρξε μυστικοσύμβουλος του [13], καθώς ήταν υπέρμαχος της θεωρίας «να τα έχουμε καλά με τον κατακτητή», ενώ οι ιταλικές εφημερίδες της εποχής είχαν φιλοξενήσει δηλώσεις του υπέρ της μεσογειακής πολιτικής της Ιταλίας υπό τον Μπενίτο Μουσολίνι. Ανάλογη ήταν και η στάση του πολιτικού Βασίλειου Μεϊμαράκη, του γενάρχη της οικογένειας Μεϊμαράκη από το Ηράκλειο της Κρήτης, ο οποίος κατάγγειλε με αποτροπιασμό τις «...ωμότητες» των συμπατριωτών του κατά των Γερμανών αλεξιπτωτιστών στη Μάχη της Κρήτης», ενώ δήλωνε ότι τασσόταν στο πλευρό της κυβέρνησης Τσολάκογλου [14].

Ο Τσολάκογλου σε συνεργασία με τον Γεώργιο Μπάκο, τότε υπουργό Εθνικής Άμυνας, τον Ιωάννη Κυριακό, ανώτερο Γενικό Αρχίατρο και το χειρουργό Κωνσταντίνο Μέρμυγκα που ειδικεύθηκε στην Γερμανία στην προσθήκη τεχνητών μελών, φρόντισαν για τη σύσταση με το Ν.Δ. 597/1941, του νοσοκομείου Ν.Ι.Μ.Τ.Σ., [«Νοσηλευτικό Ίδρυμα Μετοχικού Ταμείου Στρατού»]. Αν και οι Γερμανικές αρχές κατοχής απέρριψαν την πρόταση, το Νοσηλευτικό ίδρυμα εγκαταστάθηκε αρχικά, στο κτίριο όπου σήμερα στεγάζεται η Διεύθυνση του. Οι Μπάκος και Κυριακός άρχισαν τα θεμέλια με χρήματα δικά τους, ενώ ο Τσολάκογλου ξεπούλησε την περιουσία του, καθώς κι εκείνη της συζύγου του, για την ολοκλήρωση του. Το Νοσοκομείο άρχισε να λειτουργεί την 21 Ιανουαρίου 1942, με δύναμη 25 κλινών που σε λίγο έγιναν 75, για παθολογικούς και χειρουργικούς ασθενείς.

Η εφημερίδα «Ελεύθερον Βήμα» με δημοσίευμά της στις 8 Μαΐου 1941 χαρακτήριζε την κυβέρνηση ως «...εθνικής ανάγκης», ενώ στη σύσκεψη που έγινε υπό τον πρωθυπουργό Τσολάκογλου συμμετείχαν οι Γεώργιος Παπανδρέου, Παναγιώτης Κανελλόπουλος, Κωνσταντίνος Τσαλδάρης, Στέφανος Στεφανόπουλος, Αλέξανδρος Οθωναίος και Ιωάννης Σοφιανόπουλος. Ο Αδόλφος Χίτλερ και ο Ρίμπεντροπ ήταν «εξαιρετικά ενθουσιασμένοι» για την προσφορά του Τσολάκογλου, [15]. Στην απόφαση του να σχηματίσει κυβέρνηση επηρεάστηκε από την ανησυχία, ότι οι Γερμανοί δεν θα απελευθέρωναν τους αιχμαλώτους, και ότι τελικά η Ελλάδα θα γινόταν ιταλικό προτεκτοράτο. Στις 28 Απριλίου 1941, ο κόμης Τσιάνο σημειώνει στο ημερολόγιο του «Η ιστορία αυτή με τον Τσολάκογλου μ' αρέσει όλο και λιγώτερο... Ο στρατηγός το κάνει για να σώσει την εθνική ενότητα της Ελλάδας. Εξίσου φανερή είναι η γερμανική αποδοχή αυτών των σκοπών».

Ως πρωθυπουργός διατήρησε ως νόμισμα τη δραχμή, όμως οι υποτιμήσεις της, οδήγησαν σε αυξήσεις τιμών και σκληρή πείνα. Οι Γερμανικές αρχές κατοχής αρχικά επέρριψαν την ευθύνη στους Ιταλούς, όμως στη συνέχεια εισήγαγαν τη λεγόμενη «μεσογειακή δραχμή, προκειμένου να αντιμετωπίσουν την κατάσταση που είχε δημιουργηθεί. Σύμφωνα με το συγγραφέα Δημοσθένη Κούκουνα, ο οποίος το δημοσιεύει στο βιβλίο του «Η ελληνική οικονομία επί Κατοχής και η αλήθεια για τα κατοχικά δάνεια» στις 16 Οκτωβρίου 1941, με την υπογραφή του παραχώρησε στον επιχειρηματία Γεώργιο Μιχ. Παπακωνσταντίνου, πατέρα του Μιχάλη Παπακωνσταντίνου, μετέπειτα υπουργού των κυβερνήσεων του Κέντρου και του Κωνσταντίνου Καραμανλή, το προνόμιο παραγωγής και διανομής ηλεκτρικής ενέργειας στην Πτολεμαΐδα.

Τον Νοέμβριο του 1942, με τελεσίγραφο του α­ξίωσε από τις αρχές κατοχής, ελευθερία για ανασχηματισμό της κυβερνήσεως, μείωση των εξόδων των στρατευμάτων κατοχής καθώς και τον τερματισμό των «αυ­θαιρεσιών», με επακόλουθο να μεθοδευθεί η αποπομπή του «για λόγους υγείας». Τελικά παραιτήθηκε από τη θέση του πρωθυπουργού στις 2 Δεκεμβρίου 1942, αφού προηγουμένως είχαν οδηγηθεί σε αδιέξοδο οι διαπραγματεύσεις του για την οικονομία της Ελλάδος, το Σεπτέμβριο με τους Γερμανούς στο Βερολίνο και τον Οκτώβριο με τους Ιταλούς στη Ρώμη. Η αποτυχία του προκάλεσε επίσης μπαράζ έγγραφων πιέσεων, από τους Γεώργιο Καφαντάρη, Θεμιστοκλή Σοφούλη, Στυλιανό Γονατά, Δημήτριο Μάξιμο, Θεόδωρο Πάγκαλο και Δημήτριο Ράλλη. Η κυβέρνησή του στις 3 Δεκεμβρίου αντικαταστάθηκε από την κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Λογοθετόπουλου, ενώ ο ίδιος αποσύρθηκε προκειμένου ν' αντιμετωπίσει το χρόνιο νόσημα που τον ταλαιπωρούσε.

Δικαστήριο δοσιλόγων

Με βάση τη Συντακτική Πράξη 1/1944, «Περί επιβολής κυρώσεων κατά των συνεργασθέντων μετά του εχθρού» [16] και την τροπολογία της με τη Συντακτική Πράξη αριθμός 6 της 20ης Ιανουαρίου 1945, ο γνωστός «Νόμος περί δοσιλόγων» [17] [18], που υπογράφηκε από τον Νικόλαο Πλαστήρα και τον υπουργό Δικαιοσύνης Νικόλαο Κολυβά, η οποία αποσκοπούσε στην τιμωρία όσων συνεργάστηκαν με τις αρχές Κατοχής, συνελήφθη και παραπέμφθηκε να δικαστεί από Ειδικό Δικαστήριο Δοσιλόγων. Εναντίον του απαγγέλθηκε κατηγορία για «...συνθηκολόγησιν εν ανοικτώ πεδίω… πριν η υπ' αυτόν στρατιωτική δύναμις εκπληρώση πάν ό,τι το στρατιωτικόν καθήκον επιβάλλει...» και διότι «...ἐν ἐπιγνώσει τῆς προσπαθείας τοῦ ἐχθροῦ, ὅπως δί' ὠρισμένων διαδόσεων καταπείση τόν λαόν περί τοῦ δῆθεν ἠθικοῦ τῆς ἐπιθέσεώς του καί ἐπωφελῶς δί' ὅλα τά Εὐρωπαϊκά κράτη τοῦ διεξαγομένου παρ' αὐτοῦ ἀγῶνος τοῦ ἀσφαλοῦς τῆς τελικῆς νίκης του καί τοῦ δῆθεν ἀντιλαϊκοῦ τοῦ ἀγῶνος τῶν Συμμάχων Κρατῶν, διαδίδων κάθ΄ὁποιονδήποτε τρόπον τάς αὐτᾶς ἐξυπηρετοῦσας τήν ἐχθρικήν προπαγάνδαν ἀντιλήψεις....».

Το δικαστήριο αποτελούσαν οι Χρήστος Καλλέλης Αρεοπαγίτης ως Πρόεδρος, Αντώνιος Χαμάρτος Πρόεδρος Εφετών και οι Εφέτες Κωνσταντίνος Καυκάς, Αθανάσιος Παπαναστασίου, Παναγιώτης Πετρέας και Θεόδωρος Γιανουλόπουλος ως δικαστικά μέλη και οι Μ. Βαλλιάνος και Ευάγγελος Δανόπουλος ιατροί και Θεόδωρος Δασκαρόλης δικηγόρος, ως λαϊκά μέλη, ενώ καθήκοντα Ειδικού Επιτρόπου είχαν ανατεθεί στον Αντεισαγγελέα Εφετών Νικόλαο Παπαδάκη, συνεδρίασε από τις 21 Φεβρουαρίου 1945 [19]. Στην απολογία του στις 16 Απριλίου του ίδιου χρόνου, αναρωτήθηκε [20] «..Πού βρισκόταν τότε οι κατήγοροί μου; Βρίσκω ομοιότητες με τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη και τον πολυμήχανο Οδυσσέα. Ο Κολοκοτρώνης είπε: «Αν δεν μπορείς να κινήσεις τον ταύρο από τα κέρατα πιάστον απ’ τα αχαμνά». Τον δίκασαν κι εκείνον σαν προδότη με εντολή πάλι άλλου βασιλιά. Θα χαρακτήριζαν άραγε προδότη τον Οδυσσέα επειδή χάρισε στους Τρώες τον Δούρειο Ίππο αν δεν έπεφτε η Τροία;...».

Ετυμηγορία

Με την απόφαση «..περί επιβολής κυρώσεων κατά των συνεργασθέντων μετά του εχθρού..» του Ειδικού Δικαστηρίου δοσιλόγων, που ανακοινώθηκε από τον πρόεδρο του Χρήστο Καλλέλη στις 10 το πρωί της 31ης Μαΐου, και από όλους τους καταδικασθέντες ήταν ο μόνος που είχε δικαίωμα να ασκήσει ένδικα μέσα σε βάρος της αποφάσεως, κηρύχθηκε ένοχος διότι, όπως αναφέρει το σκεπτικό των δικαστών,

« Ὁ μέν Γ. Τσολάκογλου
ἅ) διά τῆς ἀπό 29 Ἀπριλίου 1941 προκηρύξεώς του πρός τόν Ἑλληνικόν λαόν δημοσιευθείσης εἰς τήν Ἐφημερίδα τῆς Κυβερνήσεως τεύχ. Ἅ φύλλ. 146,
β) δί’ ἡμερησίας διαταγῆς πρός τόν Στρατόν δημοσιευθείσης εἰς τό ἀπό 5/5/41 φύλλον τῆς ἐφημερίδος «Ἑστία»,
γ) εἰς δηλώσεις τοῦ δημοσιευθείσας εἰς τό ἀπό 8/10/41 φύλλον τῆς ἐφημερίδος «Καθημερινή»,
δ) δί’ ἄρθρου του δημοσιευθέντος εἰς τήν ἐφημερίδα «Ἐλεύθερον Βῆμα» τῆς 7/12/41,
ε) διά διαγγέλματός του πρός τόν Ἑλληνικόν λαόν τῆς 25/3/42 δημοσιευθέντος εἰς φύλλον τῆς ἐφημερίδος «Καθημερινή»,
στ) διά ραδιοφωνικοῦ λόγου του δημοσιευθέντος εἰς τό ἀπό 26/3/42 φύλλον τῆς αὐτῆς ἐφημερίδος,
ζ) διά λόγου ἐκφωνηθέντος ἐν Λεβαδεία καί δημοσιευθέντος εἰς τό ἀπό 7/7/42 φύλλον τῆς ἰδίας ἐφημερίδος,
η) δί’ ἑτέρου λόγου του ἐκφωνηθέντος εἰς Λάρισσαν καί δημοσιευθέντος εἰς τό ἀπό 8/7/42 φύλλον τῆς αὐτῆς ἐφημερίδος,
θ) δί’ ἄλλου λόγου του δημοσιευθέντος εἰς τό ἀπό 10/7/42 φύλλον τῆς ἰδίας ἐφημερίδος καί ἐκφωνηθέντος εἰς Βόλον,
ι) διά λόγου του ἐκφωνηθέντος ἐν Τρικκάλοις καί δημοσιευθέντος εἰς τό ἀπό 12/7/42 φύλλον τῆς αὐτῆς ἐφημερίδος,
ἴα) δί' ἑτέρου λόγου του ἐκφωνηθέντος ἐν Καρδίτση καί Φαρσάλοις καί δημοσιευθέντος εἰς τό ἀπό 14/7/42 φύλλον τῆς αὐτῆς ἐφημερίδος,
ἴβ) διά ραδιοφωνικοῦ λόγου του δημοσιευθέντος εἰς τό ἀπό 4/9/42 φύλλον τῆς ἐφημερίδος «Ἐλεύθερον Βῆμα»,
ἴγ) διά ἀνακοινώσεως του λαβούσης χώραν τήν 5 Μαΐου 1941 πρός τάς πνευματικᾶς ἀρχάς τοῦ Κράτους καί πρός διαφόρους ἐκπροσώπους τοῦ λαοῦ»,

«...ἐγένετο συνειδητόν ὄργανον τοῦ ἐχθροῦ πρός διάδοσιν τῆς προπαγάνδας του, ἐξαίρων τό ἔργον τοῦ κατακτητοῦ καί προκαλῶν τήν ἠττοπάθειαν παρά τῷ Ἑλληνικῶ Λαῶ καί τήν περιφρόνησιν τοῦ Ἐθνικοῦ καί συμμαχικοῦ ἀγῶνος...».

Συνολικώς του επιβλήθηκαν [21]

  • η ποινή του θανάτου και της στρατιωτικής καθαιρέσεως για την συνθηκολόγηση,
  • ισόβια δεσμά και στις στερήσεις που προβλέπονταν από τα άρθρα 21, 23, 24 του Ποινικού Νόμου, για το σχηματισμό κυβερνήσεως και τις διευκολύνσεις,
  • ισόβια δεσμά και στερήσεις, για την προπαγάνδα,
  • καθώς και διάφορες άλλες μικρότερες ποινές μετά στρατιωτικής καθαιρέσεως, που συγχωνεύτηκαν με την ποινή του θανάτου.

Το δικαστήριο με την απόφασή του εξέφρασε την ευχή [22], να μετατραπεί με χάρη η ποινή του θανάτου σε ισόβια δεσμά, ενώ με την ίδια απόφαση τον καταδίκασε να καταβάλλει τα τέλη και τα έξοδα της δίκης, για τα οποία κατέστησε αλληλέγγυους τους καταδικασθέντες, και του αφαίρεσε το χρόνο προφυλακίσεως από την προσμετρηθείσα ποινή.

Το τέλος του

Μετά την καταδίκη του οδηγήθηκε στις φυλακές Ζελιώτη, στο μέγαρο «Μινιόν». Το Συμβούλιο Χαρίτων με γνωμοδότηση του που ανακοινώθηκε στις 19 Αυγούστου 1945 [23], εισηγήθηκε στην κυβέρνηση τη μετατροπή της ποινής του σε ισόβια κάθειρξη. Δεν μετάνιωσε ποτέ για τις πράξεις του και μέχρι το τέλος της ζωής του πίστευε ότι «Το ίδιο έπρεπε να κάνει κάθε Έλληνας πατριώτης».

Σύμφωνα με τον Φαίδωνα Ζάμπογλου, όπως το δημοσίευσε στην εφημερίδα «Ο Χρόνος» [24] η απόφαση του δικαστηρίου δεν ήταν ομόφωνη καθώς μεταξύ αυτών που δίκασαν τους δοσίλογους υπήρξε και ο δικαστής Γ.Π. που αρνήθηκε να υπογράψει τη θανατική του καταδίκη και πρότεινε να ερευνήσουν τις συνθήκες υπό τις οποίες έγινε η συνθηκολόγηση και είπε στο συμβούλιο: «..Προκειμένου να καταδικάσουμε αυτούς σε θάνατο ας βγάλουμε τα περίστροφά μας και ας αυτοκτονήσουμε όλοι εδώ επί τόπου, διότι η ιστορία που θα μας κρίνει είναι αδέκαστος..». Στο ίδιο δημοσίευμα αναφέρεται ότι ήδη από την 28η Οκτωβρίου 1940 γνώριζε ότι πάσχει από το λεγόμενο λεύκωμα N.H.L., αλλιώς λεμφοκυτταρική λευχαιμία και ότι την περίοδο 1947-48 νοσηλεύτηκε για περίπου ένα χρόνο, ως άπορος στο Ν.Ι.Μ.Ι.Τ.Σ., καθώς του είχαν στερήσει τη σύνταξή του.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Παραπομπές

  1. [Εφημερίδα «The Times», 30 Απριλίου 1941]
  2. Απεβίωσεν ο Τσολάκογλου Εφημερίδα «Ελευθερία», Κυριακή 23 Μαΐου 1949, σελίδα 2
  3. Κηδεύεται σήμερον ο Γεώργ. Τσολάκογλου Εφημερίδα «Εμπρός», Κυριακή 23 Μαΐου 1948
  4. Τσολάκογλου, ο Προεστός των Αγράφων «Η Ρεντίνα των Αγράφων και ο Προεστός Τσολάκογλου», Εφημερίδα «Η Έρευνα»
  5. Η προτομή ενός προδότη και η «καρατομή» της Ιστορίας μας Karditsa News.
  6. Φθορές στην προτομή του Δ. Τσολάκογλου στη Ρεντίνα
  7. [Στα απομνημονεύματα του γράφει «Ευρέθην αντιμέτωπος ιστορικού διλήμματος : Ή ν' αφήσω να συνεχισθή ο αγών και να γίνη ολοκαύτωμα, ή υπείκων εις τας παρακλήσεις όλων των ηγητόρων του στρατού ν' αναλάβω την πρωτοβουλίαν της συνθηκολογήσεως... «Τολμήσας» δεν υπελόγισα ευθύνας... Μέχρι σήμερον δεν μετενόησα δια το τόλμημά μου. Τουναντίον αισθάνομαι υπερηφάνειαν.»] Απομνημονεύματα στρατηγού Τσολάκογλου
  8. Η συνθηκολόγηση Τσολάκογλου
  9. [Προκήρυξη προς τον Ελληνικό Λαό του Στρατηγού Γεωργίου Τσολάκογλου, Προέδρου της Κυβερνήσεως, Φ.Ε.Κ. 146/29-4-1941]
  10. Κυβέρνησις Γεωργίου Τσολάκογλου Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης
  11. [«Εν Αθήναις τη 29η Απριλίου 1941
    Έλληνες,
    Οι υπεύθυνοι της εθνικής συμφοράς έφυγαν από τας Αθήνας και εγκατέλειψαν το πάτριον έδαφος. Υπό την ασφαλή προστασίαν της θαλάσσης από τας επιθέσεις του αντιπάλου, απαιτούν από όλους μας να συνεχισθή ο αγών, το μάταιον του οποίου Σεις όλοι οι παραμείναντες επί του πατρίου εδάφους έχετε κατανοήσει. Η σκληρά πραγματικότης είναι, ότι μετά την κατάληψιν των Αθηνών υπό του γερμανικού στρατού και μετά την φυγήν των Άγγλων, δεν δύναται να γίνη ουδείς πλέον λόγος περί συνεχίσεως του αγώνος. Κυβέρνησις που ετράπη εις φυγήν ουδέν δικαίωμα έχει να απαιτή από τον ελληνικόν λαόν θυσίας αι οποίαι ισοδυναμούν με σφαγιασμόν και αυτοκτονίαν.
    Έλληνες,
    Πρέπει ν’ αναλάβωμεν την τύχην της χώρας σθεναρώς εις τα χέρια μας και ν’ ατενίζωμεν κατάματα την σκληράν πραγματικότητα. Διά ν’ ανταποκριθώμεν εις ταύτα απεφάσισα από κοινού μεθ’ όλων των στρατηγών και αξιωματικών του αγωνισθέντος ελληνικού στρατού να σχηματίσω υπό την προεδρίαν μου Κυβέρνησιν, ήτις θα εξασκή την εξουσίαν της ανεξάρτητα της μέχρι τούδε Κυβερνήσεως της Ελλάδος, εδραζομένην επί μόνης κυριάρχου θελήσεως του ελληνικού λαού. Αυτή θα είναι η μόνη νόμιμος Κυβέρνησις εν Ελλάδι και θα έχη ως εντολήν και μοναδικόν προορισμόν, τη συγκαταθέσει των δυνάμεων κατοχής, ν’ αποκαταστήση την ησυχίαν και την τάξιν εις τον δυστυχισμένον αυτόν τόπον και να χαρίση εις τον ελληνικόν λαόν την ασφάλειαν διά μιάς υπευθύνου και δραστηρίας ενεργείας, ώστε κανείς να μη αισθάνεται τον εαυτόν του εις τας σημερινάς δυσκόλους και τραγικάς στιγμάς, ως απροστάτευτον. Καθένας από Σας θα αισθάνεται ότι υφίσταται ελληνική Κυβέρνησις ήτις στοργικώς και με όλας τας δυνάμεις θα προσπαθή να σας ανακουφίζη από το βαρύ φορτίον που επεσώρευσεν ο πόλεμος.
    Έλληνες,
    Με γνωρίζετε ως διοικητήν στρατευμάτων και γνωρίζετε τους λοιπούς στρατηγούς ως διοικητάς στρατευμάτων, άτινα πάντα ημύνθησαν του πατρίου εδάφους εις ηρωικούς και αιματηρούς αγώνας. Διά των αγώνων τούτων επετύχατε να κρατήσητε υψηλά την τιμήν των ελληνικών όπλων και ν’ αναδειχθήτε άξιοι απόγονοι των ηρώων αγωνιστών του Μαραθώνος, των Θερμοπυλών, της Σαλαμίνος και των Πλαταιών. Δι’ ον λόγον υπεχρεώθην τελικώς ως εναπομείνας εις το μέτωπον ανώτερος Διοικητής των στρατευμάτων να δώσω εις Σας την διαταγήν να καταθέσητε τα όπλα, διά τον ίδιον ακριβώς λόγον σας προσκαλώ σήμερον να με ακολουθήσητε, προς αναστήλωσιν της φιλτάτης Πατρίδος. Ο λόγος ούτος είναι ότι έπρεπε πλέον να σταματήση η άσκοπος αιματοχυσία. Εφεξής δε μακράν παντός ξένου συμφέροντος και οδηγούμενοι απλώς και μόνον από το ακραιφνές ελληνικόν συμφέρον, ας προσπαθήσωμεν να ζήση η Ελλάς και να εξασφαλισθή εκ νέου εις τον λαόν της η ειρήνη και η εργασία. Κανένας να μη διστάση. Πάντες ας συμβάλωμεν με όλας μας τας δυνάμεις εις τούτο. Βασίζομαι εις τον πατριωτισμόν κάθε ενός από Σας.
    Κύριον μέλημα της νέας Κυβερνήσεως θα είναι:
    1) Η επίλυσις του ζητήματος της θέσεως των αξιωματικών και οπλιτών οίτινες παραμένουσιν νυν ως αιχμάλωτοι.
    2) Η βοήθεια των αναπήρων και παθόντων εν πολέμω και γενικώς η παροχή κοινωνικής προνοίας.
    3) Η επίλυσις του ζητήματος του επισιτισμού της χώρας. Ούτος θα ανατεθή εξ ολοκλήρου εις την Αγροτικήν Τράπεζαν.
    4) Η αποκατάστασις της εθνικής και ιδιωτικής οικονομίας της χώρας.
    5) Η παροχή εργασίας εις πάντας και η ενίσχυσις της γεωργίας και βιομηχανίας.
    6) Η αποκατάστασις του συγκοινωνιακού ζητήματος και
    7) Η απόλυτος τήρησις της τάξεως και ασφαλείας».
    Στρατηγός Γεώργ. Τσολάκογλου
    Πρόεδρος της Κυβερνήσεως».] Το κείμενο των προγραμματικών δηλώσεων της Κυβερνήσεως Τσολάκογλου
  12. [«Η φυσιογνωμία του στρατηγού Τσολάκογλου, που ανεδέχθη χθες το πρωθυπουργικό αξίωμα εμπνέει την πιο δικαιολογημένη εμπιστοσύνη στην κοινή γνώμη της Ελλάδος. Η φήμη πήρε το όνομα του στα φτερά της από την αρχή του πολέμου. Μαχηταί, μετόπισθεν, λαός, τον εγνώρισαν κατά τα ευτυχέστερα γεγονότα του αγώνος, στα χιονισμένα Αλβανικά βουνά! Τον είδα, διοικητή Σώματος επάνω στην ακμή της μάχης στη Χότιστε, στ' αντερείσματα της Μόροβας με τα προκεχωρημένα κλιμάκια των Μονάδων του και δύο από τους μεράρχους του να διευθύνη την επίθεσι. Ψηλός, μελαχροινός, λεβεντάνθρωπος, γενναίος, νηφάλιος, καρτερικός ήθος απόλυτα στρατιωτικό, λακωνικότης στην έκφρασι. Ενεργητι­κός, ταχύς και ακούραστος, Η επταήμερη μάχη της Μόροβας τον έφερε στην πρώτη γραμμή των στρατιωτικών αρχηγών μας, Ο αδιάκοπος πό­λεμος ολοκλήρων μηνών, στις χιονισμένες κορυφογραμμές της αφιλόξε­νης οροσειράς της Κάμιας, εστερέωσε την εκτίμησι του Στρατού και Λαού στο πρόσωπο του. Η άψογη και ανώδυνη σύμπτυξις του δεξιού μας στο Αλβανικό μέτωπο, όταν αι περιστάσεις επέβαλαν την κίνησι αυτή αποτελεί ιδικό του τίτλο. Η ατυχής εξέλιξις των επιχειρήσεων, τις τε­λευταίες εβδομάδες, τον βρήκαν στας επάλξεις άγρυπνο φρουρό της τι­μής του Ελληνικού στρατεύματος και των εθνικών συμφερόντων. Έθεσε τέρμα στον αγώνα με αξιοπρεπή συνθηκολόγησι. Απ' τα βουνά της Αλ­βανίας έρχεται τώρα στην Κυβέρνησι του τόπου, για ν' αναλάβη ένα άλλο αγώνα, πολύ σπουδαιότερο, που θα απαιτήση εξαιρετική δραστηριό­τητα. Τον αγώνα της ανασυγκροτήσεως της Ελλάδος και της προσαρ­μογής της στα δεδομένα της νέας καταστάσεως. Αυτό το έργο δεν είνε τυχαίο. Η χώρα μας αποτελεί σήμερα μέρος μιας πανευρωπαϊκής οργανώσεως που την διέπουν αρχαί σαφείς και αποκρυσταλλωμέναι, προς τας οποίας oι Έλληνες καλούμεθα να προσανατολίσωμεν τον ρυθμόν της ζωής μας, Και θα χρειασθή προσπάθεια σύντονος, ειλικρινής, γοργή και αποτελέσματική για να λυθούν όλα τα προβλήματα που θέτουν oι ανάγ­κες αυτού του νέου προσανατολισμού. Στους πλατείς ώμους του πρόκει­ται να σηκώση ο στρατηγός το βάρος του σοβαρού τούτου έργου,. Οι Έλ­ληνες όλοι ανεξαιρέτως, έχομεν καθήκον να τον συντρέξωμεν ο καθένας από της πλευράς του, να εκπληρώση την αποστολήν του. Ενωμένοι γύ­ρω του, πειθαρχημένοι, ας εργασθούμε, στην κατεύθυνσιν, που επιβάλλουν οι πραγματικές καταστάσεις, για να διευκολύνουμε, όσο μπορούμε, την προσπάθειάν του. Η καλή μας θέλησις, η αφοσίωσις μας στο καθήκον και η εργατικότης μας, είνε απαραίτητα στοιχεία για την επιτυχία του, που θα είνε επιτυχία του συνόλου.»] Εφημερίδα «Η Καθημερινή», 30 Απριλίου 1941
  13. [Δημοσθένης Κούκουνας, «Ιστορία της Κατοχής», Εκδόσεις Λιβάνη, τόμος 1ος, σελίδα 250]
  14. [Εφημερίδα «Ελεύθερον Βήμα» 5 Ιουνίου 1941]
  15. [Πηγή: Φλάισερ, τόμος Α', σελίδες 354 κ.έ.]
  16. [Εφημερίδα της Κυβερνήσεως του Βασιλείου της Ελλάδος, Τεύχος 1ον, Αριθμός Φύλλου 12, 6 Νοεμβρίου 1944]
  17. [Παράγραφος 2 του άρθρου 9 της Συντακτική Πράξης αριθμός 6 της 20ης Ιανουαρίου 1945 και της τροποποιητικής της με αριθμό 12/1945 πού τροποποίησε, συμπλήρωσε και κωδικοποίησε ο Αναγκαστικός Νόμος 533/1945, για την επιβολή ποινών σε όσους συνεργάστηκαν με τις αρχές κατοχής, δηλαδή στους τρεις πρωθυπουργούς, τους υπουργούς και υφυπουργούς των κατοχικών κυβερνήσεων, στο σύνολο 27 άτομα]
  18. [«...και μόνη… η ανάληψις της Κυβερνήσεως προς διευκόλυνση και υπό τις εντολές των δυνάμεων Κατοχής, αποτελεί τυπικόν αδίκημα χωρίς ουδεμία ν’ απαιτείται απόδειξις δόλου...».]
  19. Η πρωινή συνεδρίαση του Ειδικού δικαστηρίου Εφημερίδα «Ριζοσπάστης», Πέμπτη 22 Φεβρουαρίου 1945
  20. Η προσωπικότητα του Γεώργιου Τσολάκογλου Φαίδων Ζάμπογλου, Εφημερίδα «Ο Χρόνος»
  21. Η απόφασις του δικαστηρίου δια τους Έλληνας Κουίσλιγκ Εφημερίδα «Ελευθερία», Παρασκευή 1 Ιουνίου 1945
  22. Κατεδικάσθησαν εις θάνατον Εφημερίδα «Εμπρός», Παρασκευή 1 Ιουνίου 1945
  23. Η ποινή του Τσολάκογλου Εφημερίδα «Εμπρός», Σάββατο 10 Νοεμβρίου 1945, σελίδα 4
  24. Η αυτοθυσία του Γεωργίου Τσολάκογλου έσωσε την Ελλάδα Φαίδων Ζάμπογλου, Εφημερίδα «Χρόνος», 17 Μαΐου 2012


Κατάλογος Πρωθυπουργών της Ελλάδος
Μαυροκορδάτος Αλέξανδρος | Κανακάρης Αθανάσιος | Μαυρομιχάλης Πετρόμπεης | Κουντουριώτης Γεώργιος | Ζαΐμης Ανδρέας| Μαυρομιχάλης Γεώργιος | Καποδίστριας Ιωάννης | Καποδίστριας Αυγουστίνος | Κολοκοτρώνης Θεόδωρος | Τρικούπης Σπυρίδων  | Μαυροκορδάτος Αλέξανδρος | Κωλέττης Ιωάννης | Κόμης Josef Ludwig von Armansperg | Ignaz von Rundhart| Όθων της Ελλάδος| Μαυροκορδάτος Αλέξανδρος | Όθων της Ελλάδος | Μεταξάς Ανδρέας | Κανάρης Κωνσταντίνος | Μαυροκορδάτος Αλέξανδρος | Κωλέττης Ιωάννης | Τζαβέλας Κίτσος | Κουντουριώτης Γεώργιος | Κανάρης Κωνσταντίνος | Κριεζής Αντώνιος | Μαυροκορδάτος Αλέξανδρος | Βούλγαρης Δημήτριος | Μιαούλης Αθανάσιος | Κολοκοτρώνης (Γενναίος) Ιωάννης | Βούλγαρης Δημήτριος | Μωραϊτίνης Αριστείδης | Βάλβης Ζηνόβιος | Κυριακός Διομήδης | Ρούφος Μπενιζέλος | Ρούφος Μπενιζέλος | Βούλγαρης Δημήτριος | Κανάρης Κωνσταντίνος | Βάλβης Ζηνόβιος | Κανάρης Κωνσταντίνος | Κουμουνδούρος Αλέξανδρος | Δεληγεώργης Επαμεινώνδας | Ρούφος Μπενιζέλος | Βούλγαρης Δημήτριος | Ζαΐμης Θρασύβουλος | Τρικούπης Χαρίλαος  | Δηλιγιάννης Θεόδωρος  | Βάλβης Δημήτριος | Κωνσταντόπουλος Κωνσταντίνος | Σωτηρόπουλος Σωτήριος | Δηλιγιάννης Νικόλαος | Ράλλης Δημήτριος | Ζαΐμης Αλέξανδρος | Θεοτόκης Γεώργιος | Μαυρομιχάλης Κυριακούλης | Δραγούμης Στέφανος | Βενιζέλος Ελευθέριος  | Γούναρης Δημήτριος | Σκουλούδης Στέφανος | Καλογερόπουλος Νικόλαος | Λάμπρος Σπυρίδων | Νικόλαος Στράτος | Πρωτοπαπαδάκης Πέτρος | Τριανταφυλλάκος Νικόλαος | Χαραλάμπης Αναστάσιος | Κροκιδάς Σωτήριος | Γονατάς Στυλιανός | Καφαντάρης Γεώργιος | Παπαναστασίου Αλέξανδρος | Σοφούλης Θεμιστοκλής | Μιχαλακόπουλος Ανδρέας | Πάγκαλος Δ. Θεόδωρος  | Ευταξίας Αθανάσιος | Κονδύλης Γεώργιος | Τσαλδάρης Παναγιώτης | Οθωναίος Αλέξανδρος | Δεμερτζής Κωνσταντίνος | Μεταξάς Ιωάννης | Κορυζής Αλέξανδρος | Ταμπακόπουλος Άγις | Βασιλεύς Γεώργιος Α' | Τσουδερός Εμμανουήλ | Τσολάκοκλου Γεώργιος | Λογοθετόπουλος Κωνσταντίνος | Ράλλης Ιωάννης  | Παπανδρέου Γεώργιος | Βούλγαρης Πέτρος | Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός | Κανελλόπουλος Παναγιώτης | Σοφούλης Θεμιστοκλής | Πουλίτσας Παναγιώτης | Τσαλδάρης Κωνσταντίνος | Τσαλδάρης Κωνσταντίνος | Μάξιμος Δημήτριος | Τσαλδάρης Κωνσταντίνος | Σοφούλης Θεμιστοκλής | Διομήδης Αλέξανδρος | Θεοτόκης Ιωάννης |  Βενιζέλος Σοφοκλής | Πλαστήρας Νικόλαος | Βενιζέλος Σοφοκλής | Πλαστήρας Νικόλαος | Κιουσόπουλος Δημήτριος | Παπάγος Αλέξανδρος  | Καραμανλής Κωνσταντίνος | Γεωργακόπουλος Κωνσταντίνος | Καραμανλής Κωνσταντίνος | Δόβας Κωνσταντίνος | Καραμανλής Κωνσταντίνος | Πιπινέλης Παναγιώτης | Μαυρομιχάλης Στυλιανός | Παπανδρέου Γεώργιος | Παρασκευόπουλος Ιωάννης | Παπανδρέου Γεώργιος | Αθανασιάδης-Νόβας Γεώργιος | Τσιριμώκος Ηλίας | Στεφανόπουλος Στέφανος | Παρασκευόπουλος Ιωάννης | Κανελλόπουλος Παναγιώτης | Κόλλιας Κωνσταντίνος | Παπαδόπουλος Γεώργιος | Μαρκεζίνης Σπυρίδων | Ανδρουτσόπουλος Αδαμάντιος | Καραμανλής Κωνσταντίνος | Ράλλης Γεώργιος | Παπανδρέου Ανδρέας  | Τζαννετάκης Τζαννής | Γρίβας Ιωάννης | Ζολώτας Ξενοφών | Μητσοτάκης Κωνσταντίνος | Παπανδρέου Ανδρέας | Σημίτης Κωνσταντίνος | Καραμανλής Αλ. Κωνσταντίνος | Παπανδρέου Α. Γεώργιος | Παπαδήμος Λουκάς | Πικραμμένος Παναγιώτης  | Σαμαράς Αντώνιος | Τσίπρας Αλέξης | Βασιλική Θάνου | Τσίπρας Αλέξης